æji það er einhver lurða í mér. mér er hrollkalt og ég lít út eins og aumingi.

fór á ölstofuna með auði góðu rán eftir vinnu og drakk bjór og ræddi málin. varð tipsí. auðvitað! mikið óskaplega þykir mér vænt um hana auði, yndislegt að hafa kynnst henni. og gott að tala við hana. það gerir góðan vin. þegar ég kom heim borðaði ég pastaafgang frá kvöldinu áður. pastaskrúfur með pepperóní ostasósu sem ég eldaði fyrir mig og örn, ég læt ekki þekkja mig fyrir annað en að vera góð húsfrú skal ég segja ykkur. kom reyndar ekki miklu niður, er með einhver malla-ónot eins og venjulega. en svo toppaði ég sjálfa mig gersamlega með því að steinsofna í sófanum, örninn minn á hljómsveitaræfingu og strákarnir í bíói. ég var í draumalandinu í einhverja tvo tíma og vaknaði svo með ægilegan svima en skellti mér þó í brennheita sturtu með von um að fótbrotna ekki eins og hjördís. og nú er ég glaðvakandi að keðjureykja og hlusta á tom waits. kvöldið er indælt.

ahhh... keypti mér bland í poka fyrir 100 krónur sem ég pungaði út úr samstarfskonu minni. ég er skapbetri núna.

ókei... fólk er að fara óheyrilega í taugarnar á mér í dag, kúnnarnir sko. ég hefði ekki átt að hlakka yfir fyrirtíðarspennu leysinu. þeir eru í fyrsta lagi allir viðbjóðslega aulalega útlítandi, túristarnir. með lafandi neðri vör og ömurlegar amish-hárgreiðslur. svo labba þeir alltaf til mín með svona þurfandi augnatillit og útréttar hendur með vörunum sem að þeir eru að fara að kaupa eins og að þeir séu alveg að fara að deyja úr einhverjum óþekktum aumingja-sjúkdómi. þeir píra augun og rýna ofan í lófana á sér þegar þeir telja smápeningana eins og að það sé virkilega svo erfitt að telja íslenska smámynnt. þeir heilsa ekki, segja ekki einu sinni hæ eins og að það sé eitthvað sem krefst mikillar tungumálakunnáttu. ohhhhharrrggghhhh! ég hata túrista!

litla skuggabjallan sem vill stöðugt vera að snerta á mér hárið, jafnvel þó að það sé orðið "venjulegt" var hérna. nú vildi hann ekki bara þukla á hárinu á mér heldur kaupa mig líka. ég sagði eftir smá góðlátlegt spjall: "what do you want today?" og hann svaraði: "i want you! how much do you cost?" ég roðnaði bara og blánaði og það tísti í mér: "i´m not for sale, i´m already sold". er hægt að vera hallærislegri en ég? aldrei get ég verið kúl með hnyttin tilsvör.

það át hákarl 14 ára stelpu á flórída. hvað var ég búin að segja! hákarlar: satans börn.

ég var að lesa hérna á einni ágætri síðu hjá eflaust ágætri stúlku, hún kallar mig a.m.k. krútt, hlýtur að vera góð kona, að hún væri þessa dagana þjökuð af fyrirtíðarspennu. það fékk mig til að leiða hugann að því að ég hef ekki lent í því andskotans helvíti seinustu tvö skipti. það er reyndar tími núna fyrir fyrirtíðarspennu og túristarnir fara aðeins meira í taugarnar á mér en venjulega en að öðru leyti er ég ekkert illa haldin. sú var tíðin að ég grét stöðugt nokkrum dögum fyrir túrinn, gat varla horfst í augu við spegilmynd mína án þess að bresta í grát sökum ímyndaðra fitukeppa og almennrar sjálfs-óánægju. það hlýtur þess vegna að haldast í hendur að finna ekki fyrir óstjórnlegri gremju og sjálfsfyrirlitningu rétt áður en fossinn hefst á sama tíma og líf manns er hangandi órói í bleiku skýi.
ég er núna að upphugsa smá klausu sem að ég ætla að skrifa hér á blogginu mínu um andstyggðina sem að er í gangi í þessu andskotans stendur-á-brauðfótum þjóðfélagi. sorpritin hér&nú, séð&heyrt og dv fá nú að finna til tevatnsins. ógeðslegu slúður-viðbjóðs-blöð sem níðast á einkalífi fólks, ráðast á fjölskyldur og þaðan af verra. ég held með bubba!

okkur tókst að fara "snemma" að sofa, allavega svona miðað við venjulega. það er samt fyndið og ekki fyndið af því að þetta bitnar á daglegu lífi manns en þegar maður er kominn upp í rúm með þeim sem að maður er alveg óskaplega skotinn í er svefn það síðasta sem að maður vill. ég er ekki bara að tala um dónalega hluti heldur nærveru hinnar manneskjunnar. að spjalla saman um allt og ekkert, vera væmin, horfast í augu og tala um hvað maður er skotinn. það er yndislegt... ugh! ég er að verða verulega pirrandi og ælu-valdandi held ég. kannski ég taki mér blogg-pásu á meðan ég er svona "þjökuð" af ást.

seinustu mínúturnar eru alltaf þær óbærulegustu....

ástin fær mann til að hegða sér furðulega... ég finn upp á kjánalegum hlutum til að senda erni í sms-i á daginn. þó ég hafi í raun ekkert að segja eða geti alveg beðið með að segja honum það. eins og til dæmis núna... þá var ég að senda honum sms og biðja hann um að kaupa strásykur því við kláruðum hann í morgun út í kaffið... ég elska þetta kjánalega ástand sem að ég er í.

það verður skráð sem afrek ef ég dey ekki á næsta rúma klukkutímanum. ég er svo uppgefin og þreytt að ég næ engu sambandi við umheiminn. ég reyni að tala skilmerkilega ensku við túristana en ég held að þeir skilji mig ekki. það er hvort sem er hægt að telja á fingrum annarar handar fólkið sem skilur mig svona í daglegu lífi.
það var annars frábært í sveitinni. fórum á djammið á dalvík og sú upplifun rennur mér seint úr minni. löbbuðum marga kílómetra, skiptumst á að þamba te og troða í okkur flatkökum hjá ömmu arnar og vera ölvuð. ástar-afmælið hjá þuru og magga á hjalteyri var dásamlegt, allt við þann stað er dásamlegt. rúmið mitt er samt í augnablikinu það dásamlegasta... og auðvitað örninn minn.

þegar maður á nýjan kærasta breytist maður í öryrkja. svefnlausar nætur breyta mér í uppvakning. eina sem ég hugsa um núna er rúmið mitt og kvöldið...

ég er ekkert smá yfir mig hamingjusöm í dag. það er allt að smella saman, líf mitt hefur aldrei verið jafn gott og yndislegt. það er næstum erfitt að taka alla þessa hamingju og gleði inn, mig sundlar bara þegar ég reyni það. þetta er eins og að vera á gullskipi sem flýtur um í hlýjum og hægum andvara á hafi sem er þakið bleikum rósablöðum. og það er engin slorlykt, bara lykt af nýju og góðu lífi. þið getið öll tekið ykkur far með mér á gullskipinu, farmiðinn er frír. og ég er svo væmin að þið fáið ælufötu með...

jeijjjj!!!! við redduðum bíl! elsku mamma og pabbi ætla að lána okkur bílinn sinn! ég er á leiðinni norður. jibbííííí!!!!

ég held ég hafi móðgað illuga jökulsson... það skrapp óvart út úr mér að mér findist 365 ljósvakamiðlar plebbalegt fyrirtæki og þetta væri allt saman bara eitthvert kennitölubrask að mínu mati. hann sagði: "noh! það er bara svona!".

okkur vantar far á hjalteyri.

æj æj... við sváfum yfir okkur. ég er samt þrátt fyrir það ansi hreint fögur í dag. já já, alveg hreint afbragðs dagur. ég er í rosa stuði og góðu skapi.

gísli hafsteinn eða marteinn eða hvað hann nú heitir var hérna í eymó og heilsaði mér eins og við værum einhverjir bestu vinir. eins og við hefðum skálað saman fyrir vinum okkar svanhildi og loga bergmanni í brúðkaupinu þeirra um helgina og svo kannski farið á örlítið trúnó þegar leið á kvöldið um brostna æskudrauma og horfnar minningar.

við verðum föst í reykjavík um helgina, ég er að segja ykkur það. ég er orðin mjög neikvæð...

að hugsa sér sniðugt! hér rétt í þessu kom maður inn í eymó til að biðja mig afsökunar á leiðinlegri hegðun. hann var hérna einhvern tímann að skamma mig fyrir eitthvað sem að ég gat engu ráðið um eða gert í og það eru alveg svona tveir mánuðir síðan. og svo kemur hann til mín áðan, augljóslega mjög mikið niðri fyrir og biðst afsökunar á að hafa verið með þessi ónot við mig útaf einhverju sem að ég gat ekkert gert í. gott að það er enn til svona fólk, sem gerir sér grein fyrir mistökum sínum og biðst afsökunar á þeim.