ég fer ekki ofan af því... cheerios með léttmjólk er besti matur í heimi! ódýrt, hollt og gott...
ég er að reyna að vera dugleg við að taka vítamín þessa dagana... en það eina sem ég man eftir að taka er magnesíum og fólín-sýra (hljómar ekki vel þetta nafn...). bæði á að vera gott fyrir sálina og ekki vil ég taka neinar andskotans lundarlyftur (þunglyndislyf) og svo skilst mér að fólín-sýran sé mikilvæg fyrir allar konur á barneignaaldri. ég þyrfti hinsvegar að fara að venja mig á að taka járn, það er enn eitt dópið sem á að vera gott fyrir konur þar sem að við missum að meðaltali líter af blóði í hverjum mánuði eins og ég reiknaði hér út á bloggsíðunni ekki alls fyrir löngu. og svo tek ég náttúrulega "pilluna" svo að ég leggist nú ekki í ótímabærar barneignir, það vill enginn og allra síst ég. ég held reyndar að þessi fjárans pilla sem heitir því háfleyga nafni gracial láti mig fá bólurnar sem nú vafra um á andliti mínu því ekki er ég unglingur og ég ét lítið sem ekkert sælgæti. og svo eru brjóstin á mér óeðlilega stór, kenni "pillunni" líka um það.

við hjónaleysin erum sumsé að fara að halda grillveislu á morgun eða við verðum með heitt grill og vinir okkar geta svo komið með sinn eigins mat og veigar og grillað hjá okkur og drukkið áfengi. þetta verður einskonar innflutningspartý því við höfum enn ekki haldið neitt slíkt. en málið er að við eigum ekki grill og á mig herjar nú mikill kvíði yfir því. ég er nú orðin töluvert afslappaðri en ég var á árum áður, aðeins minni þjóðverji í mér nú en áður fyrr og ég ætlaði að taka grill-dæmið á "þetta reddast" viðhorfinu en það er einhvernveginn að bregðast mér núna... ég skil ekki hvað ég er að bulla... við kaupum bara fullt af einnota grillum og reddum þessu þannig. hvar ætli fáist ódýr kolagrill?

stundum þegar ég vil vera "fullorðins" horfi ég á fréttir í sjónvarpinu, ég hlusta reyndar alltaf á útvarpsfréttir en þegar ég vil vera extra "fullorðins" horfi ég líka á kastljósið. t.d. í kvöld ákvað ég að horfa á kastljósið og þar voru dagur b. og þessi móðursjúki í vinstri-grænum sem ég er svo hrifin af að tala um klofninginn mikla. og ég skal segja ykkur það og ég er ekki að ýkja að ég held ég hafi skilið svona í mesta lagi 5% af því sem þair voru að tala um. það fauk gersamlega útum gluggann þetta "fullorðins" þema mitt og ég varð enn sannfærðari um að ég sé vangefin eða með mikinn athyglisbrest. svona er þetta nú suma daga...
annars lítur út fyrir að ég muni ekki komast í eina einustu útilegu þetta sumarið og ég er mjög óhress með það, mjög svekkt.

ég og bryncí ætlum að stofna hljómsveit þegar hún kemur heim að norðan á sunnudaginn. ég veit ekki alveg hvað ég á að gera í þeirri hljómsveit nema kannski syngja því ekki var ég sett í hljóðfæranám sem barn og kann þess vegna ekkert á hljóðfæri... jú annars, reyndar kann ég á munnhörpu en ég veit ekki hvernig það á að passa inn í hljómsveitina. svo kann ég eitt lag á píanó, eitt lag á gítar og bassann í nokkrum mazzy star lögum... það er svona u.þ.b. það eina sem ég kann og mér finnst ég vera lítils virði fyrir vikið, sérstaklega þegar að maðurinn sem ég elska er tónlistar-snillingur... en það hlýtur að reddast.
ég er að velta fyrir mér nöfnum á nýju hljómsveitinni, dettur ekkert sérstakt í hug... kannski píkan eða kynferðislegt frávik... ég og bibbi vorum/erum í hljómsveitinni berklunum og höfum fram að þessu gert eitt lag sem við settum á disk. það stóð nú alltaf til að gera 12" vínilplötu í sumar með tveimur lögum á hvorri hlið... veit ekki alveg hvernig staðan er á því núna.
það er ósköp mikil leti í mér í dag, mig langar mest bara til að liggja undir teppi og horfa á vídjó... jafnvel að ég láti bara verða af því. það eru þó nokkrir hlutir sem ég þarf að fara að sinna, t.d. byrja að mála fyrir sýninguna okkar þuru sem verður 10. september. ég þarf enn og aftur að fara í bankann og gera sjálfa mig að athlægi útaf námslánunum, koma svo einhverju skipulagi á þessi fjárans fjármál mín og byrja að borga niður yfirdráttinn... bara svona til að sýna lit sko. ég er ekki alveg að skilja þessa útreikninga þarna hjá LÍN, ég er enn að velta vöngum yfir þessu rugli. er það virkilega svo að einstæðingur í leiguhúsnæði á að geta komist af með 62 þúsund á mánuði? er það virkilega???

fór til geðlæknisins snemma í morgun og reyndi þ.a.l. nýja strætókerfið í fyrsta skipti. ég hef fram að þessu lítið leitt hugann að því, annað en móðir mín sem ég held að hafi samtals talað um nýja strætókerfið við mig í tíu klukkutíma og ég vissi þess vegna ekki alveg hverju ég ætti von á. og þar sem að hún, geðlæknirinn asnaðist til að flytja stofuna sína upp í það vesæla helvíti á jörðu sem mosfellsbær er lá leið mín þangað. en nú er tíðin önnur, nú þarf ekki að taka sjö strætóa og vera tvo tíma á leiðinni upp í mosfellsbæ. vagninn stoppar bara á hlemmi núna og ég var tæpan hálftíma á leiðinni, það er ágætt. annars fékk ég vægt taugaáfall og viðbjóðs-nostalgíu kast þegar ég rúntaði þarna um. sá húsin sem ég hékk í heima hjá gömlum vinum, tré sem ég gróðursetti þegar ég var í andskotans únglingavinnunni, gamla skólann minn og þar sem læknirinn er með stofuna hékk ég iðulega fyrir utan á síðkvöldum, 14 ára, dauðadrukkin af landa og í kraftgalla... stundum í únglingasleik ef að ég var "heppin". djöfull skal ég aldrei búa í mosfellsbæ aftur! en að öllu þessu slepptu var ósköp gott að fá að tala út um allt, kollurinn á mér skýrðist aðeins og ég held m.a.s. að ég hafi orðið enn ástfangnari en ég var þegar ég vaknaði í morgun, ef það er hægt. úff hvað ég er ástfangin, ég er að fá legusár af ást...

ég hef alls engar áhyggjur af því að ég sé að eldast, það er óumflýjanlegt og því til lítils að vera að ergja sig á því. ég geri mér algjörlega og fulla grein fyrir því að kannski muni ég einhvern tímann verða gráhærð og fá hrukkur og það angrar mig ekki hið minnsta. ég hef komist að því að appelsínuhúð er líka óumflýjanleg og þess vegna er líka ástæðulaust að vera að velta sér uppúr því.
ég hlakka alltaf til að eiga afmæli, sama hversu gömul ég er að verða hverju sinni. afmælisdagurinn er fyrir mér eins og ný byrjun, ekki nýársdagur eins og hjá svo mörgum. nýtt upphaf... ég á eiginlega ekki til orð yfir hrifningu minn á tímanum og hvernig hann líður og hvað mér finnst gaman að eldast. það er þess vegna spennandi staðreynd að eftir tæpa sjö mánuði verð ég 27 ára og ég get ekki beðið eftir því. þó ykkur að segja og þeir vita það sem þekkja mig að ég kæmist auðveldlega upp með að segjast vera tvítug, jafnvel 18 ára. fólki finnst þetta víst kostur þó ég hafi enn ekki orðið vör við það. það eru t.d. bara tvær vikur síðan ég var spurð um skilríki þegar ég var að kaupa mér sígarettur. það er 18 ára aldurstakmark þegar kemur að sígarettukaupum einstaklinga. svo tæknilega séð gæti ég sagst vera 17 ára...
en ég velti því líka fyrir mér hvaða stöðluðu ímynd aldur hefur, hvað maður á að vera búin að afreka þegar maður er orðin ákveðið gamall samkvæmt reglum samfélagsins. reglur sem að við höfum sjálf búið til en hafa blessunarlega breyst í tímans rás svo að pressan á að "fullorðnast" er kannski ekki alveg sú sama og hún var fyrir nokkrum árum eða svona áratug eða tveimur síðan.
og ég er 26 ára... ég á ekki íbúð og ég get í hreinskilni sagt að ég er ekki alveg að sjá það fyrir mér að mér muni nokkurn tímann takast að kaupa slíkan grip, allavega ekki í náinni framtíð og það angrar mig ekki.
yfirdrátturinn minn hefur farið hækkandi síðan ég bjó í danmörku fyrir sex árum síðan og er orðinn svo hár að hann er nánast eins og hluti af mér, eins og annar útlimur sem ég mun aldrei losna við. á angurs-skalanum 1 - 10 angrar það mig svona upp í 3. ég á stundum ekki peninga fyrir mat þegar það eru alveg tvær vikur, stundum þrjár eftir af mánuðinum. það pirrar mig ekki svo mikið, það pirrar mig meira þegar ég á ekki fyrir sígarettum. ég hef reyndar tekið ákvörðun um að hætta að hafa áhyggjur af peningum, það er eins og allt hitt, til einskis að hafa áhyggjur af. ég veit alveg að ég mun aldrei búa á götunni og borða kattamat úr dós af því bara ég veit það, það er staðreynd og svo á ég góða að.
ég er ógift og ég á kærasta sem er þremur árum yngri en ég og ég veit ekki alveg hver er skoðun mín á giftingum... ég veit að mér finnast brúðkaup mjög rómantísk og stundum hanna ég kjól í huganum sem að ég myndi vilja gifta mig í, ég ímynda mér matinn í veislunni og hvar ég myndi vilja giftast og þar fram eftir götunum. en það er einhvern veginn eins og dægradvöl hugans, ég hef engar áhyggjur af því, ég veit ekki einu sinni hvort ég muni giftast þó að það væri ósköp indælt ef einhver vildi það, giftast mér og það myndi gerast. en akkúrat núna er ég bara svo skotin og það er svo gaman að eiga kærasta eins og örninn sem ég ann svo heitt að mér væri sama þó ég ætti bara kærasta allt til dauðadags...
og mig hryllir við barneignum. það klingir ekki vitund í eggjastokkunum á mér, mér finnast m.a.s. flest börn fyrir utan litla frænda hann ástþór örn, ísold hennar móu og úlf hennar bryncíar hund-leiðinleg. ég get ekki hugsað mér að verða móðir fyrr en í fyrsta FYRSTA lagi eftir 2-3 ár... höfum það 3...
svo er það náttúrulega þetta með röddina, líklega aðal ástæðan fyrir því að fólk heldur stöðugt að ég sé 17 ára. ég veit ekki hvort ég ætti að fara til læknis útaf því, ég veit ekki hvort það gæti almennilega verið ég án helíum-raddarinnar... svona hugsar 26 ára tinna.

mér er spurn með eitt... ætli þjóðin væri jafn flemtri slegin yfir þessu máli þarna með fyrrum framkvæmdastjóra KEA og feðraorlofið hans ef að sá sem umræddi væri kona og hennar fæðingarorlof? hversu oft ætli að sama rökleysan eigi sér stað með konur en enginn veitir því nokkra eftirtekt?

We don't see things as they are, we see things as we are.
Anais Nin

nýjustu fréttir: fór í kringluna með þuru og viti menn! ég fann þessa ansi hreint fallegu, tæknilegu og kónga-bláu brauðrist í byggt&búið. ég sagði ykkur það! og hún var m.a.s. á tilboði, 1.700 krónur. billegt!!! ha!?!?!?!
annars á ég aftur von á matargesti í kvöld. birtan mín er að koma í mat til mín, en þó bara í afganga frá því í gær. það er ekkert verra... örninn minn er á fullu í upptökum þessa dagana, litlu drengirnir í shadow parade að fara að gefa út plötu. allt að gerast. ég hlakka svo óskaplega til þegar gripurinn verður til og það er orðið nokkuð augljóst að það liggur fyrir mér að vera grúppía... svona með tilliti til valsins míns á kærustum... hmmm... hann er yndi... ég fæ bara í hnén að hugsa um hann...

ef einhver er á leiðinni til bandaríkjanna þá vantar mig dáldið úr victoria´s secret...

bauð dóru litlu í mat í gær. ég færist nær og nær þeim draumi að ég vilji verða kokkur þegar ég verð stór. alveg eins og kata systir. ég hef óskaplega gaman af eldamennsku þó ég gæti ekki bjargað lífi mínu þegar kemur að því að fara eftir uppskriftum, er með öllu ófær um það. það sem mér finnst skemmtilegast við eldamennskuna er ekki endilega útkoman heldur það að ég sé að fæða þá sem mér þykir vænt um, ég elda oftast fyrir þá sem mér standa næst. þetta er svona svipuð tilfinning og ég fæ þegar ég gef vinum mínum góðar jóla- eða afmælisgjafir.
ég fór í ljós í gær, fannst ég vera orðin eitthvað aids-leg. það tekur alltaf örlítið á fyrir mig að fara í ljós útaf fólkinu sem vinnur á þessum sólbaðstofum, leður-fólkinu eins og ég kalla það. það eru annars bara fordómar í mér því það er ekki neitt yfir framkomu þeirra að kvarta, allir voða huggulegir. en þetta er leifar af gömlum draugum í sálinni á mér, óttinn við hvað öðrum finnst um mig. þetta hefur þó batnað til muna, áður en ég byrjaði að greiða úr sálarflækjunum fyrir þremur árum gat ég varla farið inn í búð án þess að líða eins og alsberum mongólíta. nú er tíðin önnur, nú hef ég tilverurétt eins og hver annar og líður ekki eins og flugunni í súpunni. og vel á minnst... ég á einmitt þriggja ára geðsjúklingaafmæli um þessar mundir, það hefur heilmikið vatn runnið til sjávar á þessum þremur árum og ég er ekki sama tinnan og ég var þá. eða jú, kannski sama en aðeins betri...
mér sýnist á öllu að hún dóttir mín, dimmalimm stefni hraðbyr í forstjórastöðuna hér í hverfinu. þetta litla smávaxna kattar-kríli setur það ekki fyrir sig að þurfa að lumbra á síamsköttum sem eru á stærð við kálfa, þeir sem þekkja til katta vita líka að síamskettir eru þeir furðulegustu eða norskum skógarköttum sem líkjast meira ljónum en nokkurn tímann köttum. ég finn fyrir móðurlegu stolti þegar ég heyri í henni gargandi úti á götu að verja hornið sitt. sjaldan fellur eplið langt frá eikinni...
eftir ljósa- og bónusferð í gær kom ég við í þorsteini bergmann á leiðinni heim. ég hugsaði með mér að það væri eigingjarnt að eyða peningum bara í sjálfa mig, kaupa mér skó eða föt þar sem að örninn minn hefur eiginlega fram að þessu verið "the money-bags" á heimilinu svo að ég ákvað að fara milliveg. mig langaði til að kaupa eitthvað smá og millivegurinn var þess vegna að kaupa eitthvað til litla heimilisins okkar sem að ég er óskaplega stolt af. mig langaði að sjáfsögðu í allt inni í þorsteini bergamann, yndisleg búð en endaði á að kaupa eftirfarandi hluti:

3 bolla með blómamunstri og undirskálum sem ég er búin að girnast í nokkrar vikur
2 kökudiska með svona 60´s munstri
2 græn glös
mjólkurkönnu, svona lítil sem að maður hefur með í kaffiboðum sem er í laginu eins og kusa og mjólkin kemur út um munninn á henni
kringlóttan bakka með væminni kisumynd á til að bera fram teið þegar ég held öll þessu stórfenglegu teboð mín

og allt þetta kostaði bara 2.700 krónur. það kalla ég vel sloppið!
nú vantar okkur bara hraðsuðuketil, þessi sem við eigum núna er hálftíma að sjóða vatn í tvo bolla og gerir mig alveg gráhærða. einu mistökin sem ég hef gert í IKEA... brauðrist þar sem að við geymum oftast brauðið okkar í frystinum og teketil af því að við þömbum te hérna á bergstaðastrætinu eins og við fáum borgað fyrir það. ég er núna að mana mig upp í að fara í kringluna og kíkja í byggt&búið, þar rambar maður stundum á ódýra hluti eins og brauðrist eða hraðsuðuketil.
see ya!

halló allir saman!
jæja, þá er ég komin heim úr sveitinni, birtist í gærkveldi eftir viðbjóðslegustu rútuferð sem ég hef upplifað. mig grunar að rútubílstjórinn sem að var stúlka, ekki mikið eldri en tvítug hafi verið í einhverju annarlegu ástandi, kannski freðin eða þaðan af verra. auk þess var svo mikið rok að ég var á nokkrum tímapunktum dauðhrædd um að ég þyrfti að mæta á fund feðra minna í rútubíl. ekki virðulegasta himna-ferðin...
annars var fínt í sveitinni, gott að vera með stóru systur sem er eiginlega næstum eins og mamma mín og ég hef uppgötvað ástríðu mína í að leggja fínt á borð. þetta leið tiltölulega fljótt enda oftast nær nóg að gera þó að hjartað í mér væri stundum af rifna af söknuði eftir erninum sem var á dalvík. ég óskaði þess iðulega eða mjög oft að ég væri þar hjá honum þó að eftir á að hyggja hefðu aðstæðurnar bara orðið vandræðalegar með tilliti til fyrrverandi eiginkvenna "and all". en í arnarfaðm skreið ég þegar ég kom í bæinn og þar á ég heima. kannski ég geti bara farið næsta ár á fiskidaginn mikla... það væri skemmtilegt.
ég er einhvernveginn búin að tapa hreinskilninni, ég er allt í einu farin að hafa áhyggjur af því hverjir séu að lesa þetta blogg, finnst ég þurfa að passa mig á því hvað ég skrifa sem er mjög erfitt af því að þá finnst mér ég ekki eiga neitt erindi hingað. og það er kannski bara merki um að ég eigi að taka mér frí... það er frá heilmiklu að segja, því get ég lofað ykkur, mér líður næstum illa yfir því að geta ekki skrifað allt sem ég er að hugsa. núna skil ég hvernig venjulegu fólki líður með öll sín leyndarmál... en kannski ætti ég ekkert að vera að þegja, kannski ætti ég bara að segja ykkur frá því að ég var veik og kannski ætti ég að segja ykkur frá því hversu mikil angist getur fylgt því að vera svona ástfangin þegar maður elskar sjálfan sig ekki alveg nógu mikið. en kannski geymi ég það bara fyrir geðlækninn sem ég sendi tölvupóst í morgun og bað um að fá að hætta í fríinu. ég verð að tala...

að lokum...
jæja! fékk loksins DV sem að viðtalið við mig um bloggið mitt var í. það er fyrir tilstuðlan heiðu sem vinnur með mér. takk heiða! myndin er ágæt fyrir utan að það er einhver ljósgræn lína sem liggur akkúrat yfir augun á mér og ég lít út fyrir að vera ófrísk. og ekki var nú vitnað í það besta sem ég hef skrifað á þessu bloggi... og ég sagði ekki að það kæmu 300 manns inn á síðuna mína á dag! so what! ég vissi svosum alveg og hef í rauninni alltaf haldið fram að DV er ekki sá allra áreiðanlegasti fréttamiðill sem um getur. en allavega, gaman að vera komin með þetta í hendurnar...
ég er að hugsa um að fá mér eitt lítið rauðvínsglas til að hressa aðeins upp á sálartetrið sem eitthvað er að angra mig í dag og fara svo bara að pakka fyrir vesturförina. ég veit fátt skemmtilegra en að pakka í ferðatösku.
mér finnst að fólk sem ekki vinnur ídol keppnina ætti bara taka því með reisn en ekki gefa út geisladiska með væmnum ástar-klisju-lögum.

jæja börnin mín...
þetta verður kannski seinasta færslan mín þangað til að ég kem aftur heim úr sveitasælunni eftir viku. ég hlakka óskaplega mikið til að fara vestur en það fylgir því líka örlítill tregi því ég verð jú líka frá erninum mínum í þessa viku. ég er að reyna að vera hörkutól þó að mér hafi aldrei farnast neitt sérlega vel á því sviði því ég er óumflýjanlega mikill kettlingur í raun og veru þegar kemur að hjartans málum. þið úffið kannski og púffið, finnst þetta ekkert mál og ég ætlaði ekkert að segja um þetta en ég get ekki á mér setið... ég á eftir að dauð-sakna hans. og líka dimmalimm. og líka fallega heimilisins míns...
það væri mikið gleðiefni ef að einu lögreglumálin sem upp koma þessa helgi tengdust eingöngu eiturlyfjum en ekki nauðgunum.
ég dottaði í sófanum í gær og dreymdi að dimmalimm væri týnd. það eyðilagði restina af kvöldinu.

laugardagskvöld (verslunarmannahelgi) hjá veikri tinnu og örninn minn er í þessum töluðu orðum á akureyri að spila á gítarinn sinn, karlmennið mitt... það er einhver bresk sakamálamynd í sjónvarpinu, elsku rúv, sem ég hef ómögulega getað komið mér inn í af augljósum ástæðum. þ.a.l. hef ég eytt seinasta klukkutímanum eða svo í að panta mér brjóstahaldara og rautt bikiní með hvítum doppum sem ég er búin að vera með "bóner" yfir í nokkra mánuði á veraldarvefnum. ég réttlæti þessi kaup mín með veikindunum sem á mig herja og þeirri staðreynd að peningar eru til að eyða þeim þegar maður er búin að borga reikningana... eða eitthvað.
en örninn minn kemur heim á morgun og svo eru tónleikar á gauknum um kveldið með shadow parade, ég stefni á að vera orðin nógu hress til að fara á þá. og úr því að það verður mín eina skemmtun um þessa verslunarmannahelgi ætla ég að vera ofur-fín en þó sleppa allri drykkju því að það lítur út fyrir að ég sé að fara að taka rútuna til kötu systur eld snemma á mánudagsmorguninn.
nú er eitthvað skemmtilegt að byrja á rúv held ég. blex.

ég andskotaðist loksins í bankann í dag og skráði mig í greiðsluþjónustu. það sem ég uppskar við það eru miklar áhyggjur og skilningsleysi á því hvernig hlutirnir ganga fyrir sig í bönkum. stúlkan sem afgreiddi mig bætti ekki úr skák, augljóslega sumarafleysingarstúlka. ég skal alveg vera umburðarlynd gagnvart sumarafleysingarfólki í t.d. matvöruverslunum eða fatabúðum en kommon! í banka hlýtur fólkið að þurfa að vita hvað það á að gera og hvernig þarf að gera það. í fyrsta lagi voru brjóstin á henni að vella upp úr bolnum hennar allan tímann sem ég sat gegnt henni og mér stóð ekki á sama auk þess sem hún notaði frasa eins og "ég nenni ekki" og "ég er ekki viss", ekkert voðalega "trustworthy" starfsmaður. og svo sagði hún að þetta tæki nokkra daga, kannski alveg tíu daga. og hvað þýðir það? verða þá bara reikningarnir mínir og leigan ekkert borguð á réttum tíma? leigan?!?!?! gluð hjálpi mér! ég á eftir að farast úr angist og áhyggjum... ég er farin að efast um ágæti greiðsluþjónustu og bölva nú í hljóði öllum þeim sem að dásömuðu þetta fyrirbæri í mín eyru.

útvarpsauglýsing: "nýju ferðaklósettin eru ómissandi í ferðalagið. landmælingar íslands." ertu ekki að grínast? mér hlýtur að hafa misheyrst...

hey! gleymdi einu... ég fæ 3500 kr. endurgreitt frá skattinum. vúhú!! ég hef ákveðið að kaupa pizzur fyrir alla upphæðina...

dóra litla kom til mín í gær. dóra litla sem er örugglega betri vinur en margan grunar, a.m.k. finnst mér það því hún er svo sannarlega búin að sýna fram á það. við spjölluðum og lásum bresk slúðurblöð um breskar leikkonur með lystarstol. hvenær ætlar þessu að linna? annaðhvort þessu lystarstoli eða þá umfjölluninni um þessar leikkonur með lystarstolið... undarlegt hvað fólk og þ.á.m. ég er "fixerað" á holdarfar. ég veit að það er löngu orðin úrelt klisja að velta sér uppúr þessu og nöldra yfir en mér leiðist þetta bara svo óskaplega. ég vildi óska að þessar fyrirfram ákveðnu holdarfars- og útlitshugmyndir hefðu engin áhrif á mig eða neinn. því hvaða gleði liggur í því að vera þvengmjór?
en ég og dóra horfðum líka á myndina birth með nicole kidman. það voru nú meiri undarlegheitin. nicole leikur konu sem missir mann sinn en svo tíu árum seinna birtist hann endurholdgaður í litlum dreng, eða ekki, ég er ekki alveg viss með það... en nicole sannfærist allavega og heldur að þetta sé maðurinn sinn sem gerir það að verkum að það myndast talsverð kynferðisleg spenna á milli hennar og litla drengsins, eða kannski meira svona kynferðislegur undirtónn. og ég var einhvern veginn alla myndina í angistarkasti yfir því að það myndi eitthvað viðbjóðslegt gerast á milli nicole og drengsins. ég hefði ómögulega þolað það enda veit ég fátt viðbjóðslegra en að setja börn í kynferðislegar aðstæður... ugh... ég get m.a.s. tæplega hugsað um það hvað þá skrifað. kannski er ég bara svona mikil tepra...

ég keypti mér ferðatösku í gær í flugfreyju stærðinni til að taka með vestur til kötu systur. hún er brjálæðislega túrkisblá og ég er mjög skotin í henni. varð að taka hana fram yfir lime-grænu vinkonu mína sem ég sat fyrir með í pennabæklinginum...

það er ekkert launungamál að mér finnast íslenskir læknar óttalega vitlausir. ég segi kannski ekki allir en flestir þeir sem ég hef þurft að hafa samskipti við. það hefur bara of oft gerst þegar ég hef þurft að leita til læknis að þeir virðast ekkert í sinn haus vita og enda oft á því að spyrja mig hvað mér finnist þeir eigi að gera. STÓR-merkilegt! þ.a.l. fer ég ekki til læknis nema að ég sé viss um að ég geti ekki með nokkru móti lagað sjálf það sem er að. en ástæðan fyrir því að ég er að skrifa um þetta er sú að ég mundi eina svona læknasögu í morgun... þegar ég var unglingur var mér oft illt í liðamótunum, þ.e. hnjánum og olnbogunum. að endingu og eftir miklar þjáningar fór fyrrverandi stjúppabbi minn með mig til læknis. við bjuggum á þeim helvíska stað mosfellsbæ á þessum tíma. þegar til læknisins var komið talaði hún við mig eins og ég væri þroskaheft og án þess einu sinni að skoða mig á neinn hátt, spurði bara aulalegra spurninga um hversu oft ég drykki áfengi og hvort ég væri búin að sofa hjá. hún komst síðan, á einhvern undarlega hátt að þeirri niðurstöðu að lækningin mín lægi í því að ég svæfi í tvær vikur með níðþröng teygjubindi utan um liðamótin á mér. það er skemmst frá því að segja að auðvitað var það ekki það sem ég þurfti, ég svaf með teygjubindin í nokkrar nætur upp á von og ótta að það virkaði en hætti því snögglega þegar ég var við það að fá blóðtappa og vaknaði með enga tilfinningu í útlimunum á morgnana. það sem ég þarf er að nudda á mér axlirnar eða láta nudda reglulega því þetta er vöðvabólga sem ýtir á taugarnar sem gerir það að verkum að ég fæ verk í liðamótin. blessunarlega er kærastinn minn yndislega góður nuddari... en það er annað úr þessari tilgangslausu læknisheimsókn sem mér er minnisstætt... ég fékk brjóst mjög snemma sem er í sjálfu sér ekkert vandamál nema þó ef maður á stjúppabba sem gerir stöðugt grín af manni. og þannig var það hjá mér, ég þurfti að hlusta á heimskulegar háðsglósur um þetta viðkvæma efni frá upphafi uppsprettu þeirra. ég man best eftir því þegar hann kallaði brjóstin á mér, 11 ára stelpu spæld egg með sprengdum rauðum og hló svo rosalega. það er kannski fyndið en ég sé það ekki... þ.a.l. lærði ég að skammast mín fyrir brjóstin á mér og reyndi eftir bestu getu að fela þau, það fólst m.a. í því að ég byrjaði að ganga um mjög hokin og er ennþá í dag að reyna að rétta úr bakinu á mér og sætta mig við að brjóst eru því miður óumflýjanlegur partur af kvenmannslíkamanum. en í þessari heimskulegu læknaheimsókn þarna barst einmitt talið að því hvað ég væri hokin. og það tal fór ekki fram á milli mín og læknisins heldur stóðu hún og fyrrverandi stjúpi og flissuðu að því að ég myndi bara enda í hjólastól fyrir tvítugt ef ég hætti ekki að vera svona hokin. hann hló að því sem að hann hafði sjálfur sáð. en ég er blessunarlega laus við þennan aumingja úr lífi mínu og ég er 26 ára og enn ekki komin í hjólastól....

það er óheyrilega mikið magn af viðbjóðslegum íslenskum lögum spiluð í útvarpinu þessa dagana. ég fyllist sérstaklega miklum viðbjóði þegar ég heyri þjóðhátíðarlagið, en það er að sjálfgsögðu af skiljanlegum ástæðum.

ég og örninn fórum aðeins á barinn í gær, einn bjór fyrir háttinn. og ég er sannfærð um að það hafi ekki verið miðvikudagur, það var jafn fullt á sirkus eins og á hverju öðru föstudags- eða laugardagskveldi. er þetta upphitun fyrir verslunarmannahelgina?

það var viðtal við mig í DV (ég veit, ég skammast mín...) á mánudaginn útaf blogginu mínu, þessu sem þið eruð að lesa núna nema hvað að ég missti af því og enginn sagði mér frá því fyrr en í gær. og nú spyr ég, á einhver DV frá því á mánudaginn?

dimmalimm er byrjuð að fara út. það er dáldið stressandi að hleypa einkabarninu sínu einu út að leika en ég verð að sleppa tökunum og vona það besta. ég er líka nokk viss um að ég þurfi að fara með hana í einhverjar rassa-orma-sprautur og svo er kannski kominn tími til að taka hana úr sambandi svo það verði ekki allt morandi í litlum dimmalimm-um hérna á bergó. mig óar samt við tilhugsuninni um að láta rífa allt úr henni sem gerir hana að kvenkyns veru... en kosturinn við þetta allt saman er þó að nú mun hún að öllum líkindum byrja að gera þarfir sínar úti, þó vonandi ekki í sandkassa þar sem börn hafast við. þá mun ég losna við kúkalyktina úr andyrinu hjá mér þar sem klósettið hennar er staðsett. það er með ólíkindum að hversu vel sem ég hugsa um að halda þessum kassa hennar hreinum "gossar" alltaf upp einhver andstyggilegur saurþefur. andstyggilegt! því nú er ég frekar hreinleg manneskja...
ég er hætt að gera plön fyrir daginn, þau standast aldrei. eins og í gær... jú, mér tókst að setja í vél og vaska upp en endaði svo bara undir sæng eftir það að horfa á 4. seríu af sex & the city. að sjálfsögðu með bullandi samviskubit yfir því að vera ekki úti að leika, ef að það hefði verið rigning liti þetta allt öðruvísi út. ég bara sé ekki tilganginn í því að vafra um allt í einhverri angist, ég á enga peninga og get þess vegna ekki einu sinni farið á kaffihús, alveg eins gott að vera bara heima þá. en örninn var búin snemma í gær í vinnunni og við fórum út í kaupmannahafnar-veðrið, fengum okkur ís og dóluðum okkur. við kíktum í hjálpræðishersbúðina, það eru alltaf jafn mikil vonbrigði. sú var tíðin að ég keypti öll mín föt þar en núorðið finn ég bara ekki neitt þegar ég fer þangað, það eru einstaka undantekningar en svona "over-all", aldrei neitt. kannski er ég orðin snobbuð? eftir þessi áreiðanlegu vonbrigði fórum við í fríðu frænku, engin vonbrigði þar. héngum örugglega í klukkutíma inni í búðinni að skoða og langa í allt, við erum með augastað á einum gluggatjöldum þar og líka nokkrum gólflömpum sem eru samt aðeins of dýrir fyrir okkar "budget". ég er ekki alveg að "gúddera" að kaupa lampa á 20 þúsund þegar að það er hægt að fá jafn fína gólflampa á 5000 kall í ikea. þegar við vorum búin að vera vandræðalega lengi inni í fríðu frænku fórum við í ríkið og keyptum okkur rauðvín. röltum svo í hljómskálagarðinn á blettinn minn sem er alltaf sól og logn á og dreyptum á rauðvíni. bara ef að allir dagar væru svona... rauðvín & kossar. ég ætla að skjóta því að að ég er komin með leið á austurvelli, mér finnst það ofmetinn staður sem að tískufórnarlömb sækja.
ég er hrædd við nágrannana mína, eins og venjulega. við eigum þvottavél hérna úti í porti sem er ónýt og við þurfum að fara með á haugana, höfum bara ekki komist í það og munum ekki gera fyrr en eftir svona u.þ.b. tvær vikur. en ég heyrði í nágrönnunum vera að pirra sig á henni í gær og ég faldi mig undir eldhúsborðinu af ótta við að þurfa að svara fyrir mig... nei, ég er að grínast, ég faldi mig ekki undir borði en eg var samt pínu hrædd um að verða skömmuð, lifi í stöðugum ótta við það. og nú er ég sannfærð um að allir hati okkur í húsinu og líti á okkur sem einhvern subbu-lýð. eða kannski ekki...
ég á engar sígarettur.

ég ætla að byrja í megrun í dag.
hressandi hversu margir höfðu hausa uppfulla af majónes-staðgenglum, ég þarf augljóslega aldrei að láta þennan hvít-gula fitu-viðbjóð inn fyrir mínar varir aftur.
plan dagsins: vaska upp, nennti því ekki í gær. þvo þvott, fara í bankann... oh brother..., fara í bónus og kaupa te og þvottaefni, fara í eymó og kaupa (skrifa á mig) málningu, pensla, blýanta og ferðatösku. ferðatosku? spyrjið þið ykkur... ég er nefnilega að fara vestur til kötu systur á mánudaginn og vinna með henni í veiðihúsinu eins og ég gerði líka seinasta sumar. ég hlakka ótrúlega mikið til, bæði af því að mig langar svo óskaplega mikið til að komast aðeins burt úr borginni sem ég er u.þ.b. komin með upp í kok af og svo að fá að vera með stóru systur. það verður reyndar erfiðast að vera frá konungi fuglanna í viku en iss piss, ég hlýt að þola það. plús það þá á megrunin eftir að fjúka útum gluggann þegar ég kem til kötu þar sem að hún er besti kokkur sem ég veit um og ef þetta verður eitthvað eins og í fyrra mun ég ekki hætta að troða í mig fyrr en ég er komin upp í rútuna á leiðinni suður aftur. og ég mun að öllum líkindum ekkert blogga heldur í þessa viku sem ég verð þarna fyrir vestan, en ég ætla að taka tölvuna mína litlu með og byrja á skáldsögunni minni með sjálfsævisögulega ívafinu.
núna er kannski rétti tíminn til að tilkynna ykkur að ég er hætt á dagvöktum í eymó. ef þið viljið sjá mig verðið þið að hanga þar um helgar eftir 14. ágúst.

borðað í dag:
3 brauðsneiðar með túnfisksalati

borðað í kvöld (framreitt af erni):
1 brauðsneið í ofni með bökuðum baunum og osti
1 maís-stöngull

og þúsund glös af ribena djúsi sem að ég er með æði fyrir þessa dagana...
auk þess er ég með fitubollu-komplexa. andskotans unglingaveiki! ætlar aldrei að eldast af manni.

ég er að horfa á kastljósið með öðru auganu, ekki hægt að ætlast til meira af mér enda er ég bara 26 ára. og ég verð því miður að viðurkenna að ég er sammála honum gísla litla hafsteini. þeir sem horfðu á kastljósið vita hvað ég meina...
ég ætla að skella í eina vél áður en myndin um fyrri konuna hans einstein byrjar. hlakka óskaplega til að sjá hana, kerlingagreyið var víst snuðuð um sitt "kredit" í afstæðiskenningunni ef ég skyldi gröðu þuluna rétt þegar hún tilkynnti efni rúv í kvöld. ég er nefnilega óskaplega hrifin af kenningum og hugmyndum einstein...

ég er ennþá hérna... ekki farin í sturtu. nú sit ég bara á kirsuberja-flónelnáttfötunum að borða skorpubrauð með ss túnfisksalati og slettu af samviskubiti yfir því að vera ekki úti í brennó eða eitthvað álíka. talandi um túnfisksalat... mér finnst majónes viðbjóður, ekki gefa mér majónesdollu í tækifærisgjöf. ég man samt óljóst eftir því þegar ég bjó í amsterdam veturinn 2002 að borða fitugar franskar löðrandi í majónesi. þetta er ekki eitthvað sem ég segi öllum og fer í sama pott og verslunarmannahelgin 1996... ég vona að ég geti bara farið í einhverja aðgerð og látið fjarlægja þetta úr minninu á mér.
annað sem að ég verð að viðurkenna... ég hef enn ekki farið í bankann. ég verð að fara á morgun, annars er ég formlega orðin aftur smákrakki og helbert dusilmenni. sinnti reyndar einum svona "fullorðins" erindagjörðum í dag en það kostaði bara eitt símtal. en það er búið og heilmikill persónulegur sigur sökum margrómuðu símafóbíunnar minnar. æji, ég er komin með illt í mallann...
gat það verið að maðurinn sem að bresku lögreglumennirnir skutu í seinustu viku var ekki á neinn hátt tengdur hryðjuverkunum í london? ég vissi þetta! það var það fyrsta sem ég hugsaði þegar ég heyrði fréttirnar, að hann væri sakleysingi. ömurlegt alveg hreint!
ég ætla að hitta hann gulla minn í kvöld, ekkert ömurlegt við það.

fallegur texti eftir adam sandler:

I wanna make you smile whenever you're sad
Carry you around when your arthritis is bad
All I wanna do is grow old with you

I'll get your medicine when your tummy aches
Build you a fire if the furnace breaks
Oh it could be so nice, growing old with you

I'll miss you
Kiss you
Give you my coat when you are cold

Need you
Feed you
Even let ya hold the remote control

So let me do the dishes in our kitchen sink
Put you to bed if you've had too much to drink
I could be the man who grows old with you
I wanna grow old with you

er virkilega kominn mánudagur? aftur???
ég svaf lengi, sem var gott. komst að því þegar ég vaknaði, ekki seinna vænna, að mér líður nokkuð vel þegar ég sef svona aðeins frameftir. nú get ég étið ofan í mig allar yfirlýsingar um þarfaleysi svefns. ekki það að ég ætli að leggja þetta í vana minn, herra minn nei! mamma vakti mig líka, sem betur fer, veit ekki hvernig þetta hefði annars endað og ég sendi hana út í bakarí að kaupa skorpubrauð og það átum við með bestu lyst með túnfisksalati og drukkum rótsterkt hálf-þýskt tinnu-kaffi með.
plan dagsins: sturta, heimilisverk (ég er heimavinnandi húsmóðir í sumarfríinu) og svo ætla ég að byrja að mála fyrir sýninguna sem ég og þura ætlum að halda saman í september. það er alltaf pínu erfitt að byrja á nýju málverki, ég er af einhverjum ástæðum hrædd við það og feimin. en ef ég hendi mér bara út í það með góða músík í eyrunum gerist alltaf eitthvað magnað. og hausinn á mér er hvort sem er að springa af hugmyndum, góðum og fallegum hugmyndum sem tengjast öllu þessu yndislega sem er að gerast hjá mér.
ég hitti mömmu og pabba arnar í gær, kristjönu & kristján, þau komu í sunnudags-te til okkar. þetta var í fyrsta skipti sem ég hitti þau síðan að ég og örn urðum skotin. alltaf pínu stressandi að hitta mömmu og pabba kærastans í fyrsta skipti. en ég tel mig samt vera nógu vel samskiptalega séð þróaða til að geta höndlað þessar aðstæður eftir bestu getu og þannig var það líka. og ekki annað hægt þegar að maður mætir svona mikilli hlýju við fyrstu kynni, heilsað með kossi og brosi. allir í fjölskyldunni hans eru svona gott fólk og nú er ég búin að hitta þau öll... nú kemur væmni fossinn... það var ótrúlega gaman, mér fannst eins og ég hefði milljón sinnum áður setið með þeim og spjallað og drukkið te, ekkert stress og engin feimni, það hlýtur að vera góðs viti. við fórum svo á asíu að borða í boði kristjáns. hmmm... hvað get ég sagt? ég er hamingjusöm, er það ekki allt sem segja þarf?
fyrir nokkrum vikum keypti ég dönsku þættina riget á vhs af hulla. ég gleymdi þeim svo alltaf á tryggvagötunni en við sóttum þá í gær af því að nú er verið að tæma tryggvó, strákarnir fluttir. það er skrýtið að hugsa til þess að ég muni ekki aftur fara á tryggvagötuna, pínu sorglegt því að þarna í þessu húsi eiga næstum allar mínar upplifanir og tilfinningar s.l. rúmu fimm árin rætur sínar að rekja. bestu vinir mínir tengjast tryggvagötunni, ástarsorg, ást, hlátur, gleði og örninn minn. ef ég hefði ekki kynnst strákunum mínum á tryggvagötunni hefði ég aldrei hitt örninn minn... jukk! þetta ætlar augljóslega að verða mjög væminn mánudagur... en þetta fær mig líka til að hugsa um það hvernig pínulitlir hlutir sem tengjast geta haft svona ótrúlega mikil og stór áhrif á allt.
ég er hætt, farin í kalda sturtu.
p.s. ég ætla ekki að taka þátt í því að pirra mig á nýja strætisvagnakerfinu.

ég verð bara að hafa skoðun á þessu... en mér finnst ekki gaman að horfa á sigmar b. hauksson á rúv á sunnudagskveldi að skjóta hjartardýr, rista þau á hol, rífa úr þem innyflin og draga þau svo í reipi yfir einhverja heiði í skotlandi. andskotans plebbaskapur!

í dag er mér mjög óglatt en ég þarf samt sem áður að gera hluti. ég þarf að fara í sturtu, ekki svo slæmt. en svo þarf ég að fara í kringluna, það auma "pleis" sem gerir það alltaf að verkum að ég fæ semi-taugaáfall. til þess að komast þangað þarf ég að finna út úr árans nýja strætókerfinu og það upp á von og óvon að ég lendi ekki í grafavoginum. ástæðan fyrir því að ég þarf að fara í kringluna er sú að mig vantar púður og púðrið mitt fæ ég ekki nema í body shop sem eins og aðrar góðar verslanir þurfti að fara úr 101um.
í kvöld er hljómsveitin ÉG með útgáfutónleika á gauknum. ástin mín er líka í þeirri hljómsveit, örninn minn. það verður rosa partý, kostar bara 500 kall inn, held ég og það er m.a.s. áfengi í boði fyrir þá sem hafa áhuga á því.

verslunarmannahelgina 1996 þegar ég var 17 ára og ólafur ragnar var nýorðinn forseti vor brá ég mér til vestmannaeyja á þjóðhátíð. ástæðan fyrir því er var ekki sú að ég væri svo skelfilega æst í að upplifa þessa firringu heldur var ég í þess lags vinahópi og lítið annað að gera en að fara með vinunum. og svo var ég líka óskaplega skotin í strák sem var að fara þangað. ég hef ekkert um þessa helgi annað að segja en ég vona að mér verði einhvern tímann sá griður gerður að ég geti barasta gleymt henni allri eins og hún lagði sig. ég held ég muni aldrei geta með góðu móti farið aftur til vestmannaeyja og hvað þá til að vera viðstödd brekkusönginn.... mér var bara hugsað til þessarar vesælu helgar af því að hún rennur nú brátt í garð og svo er verið að gefa miða á þjóðhátíð á rás 2. EKKI FARA!
en að léttara hjali... ég er búin að mála kommóðuna og er þ.a.l. í lakk-vímu og öll blá á höndunum. en kommóðan er fögur eins og himininn.
ég var að hlusta á þetta lag áðan með bob dylan. það er óskaplega fallegt og minnir mig á ástina...

See the pyramids along the Nile
Watch the sun rise on a tropic isle
Just remember, darling, all the while
You belong to me.

See the marketplace in old Algiers
Send me photographs and souvenirs
But just remember when a dream appears
You belong to me.

I'll be so alone without you
Maybe you'll be lonesome too

Fly the ocean in a silver plane
Watch the jungle when it's wet with rain
Just remember till you're home again
You belong to me
You belong to me

I'll be so alone without you
Maybe you'll be lonesome too

Fly the ocean in a silver plane
Watch the jungle when it's wet with rain
Just remember till you're home again
You belong to me
You belong to me
You belong to me

ég sef sjaldan fram eftir og hef í rauninni aldrei gert, alveg síðan ég var barn. mér finnst tímasóun að sofa, á morgnana þ.e. ekkert að því að leggja sig á daginn svosum nema að það kostar oft samviskubit og geðvonsku sem varir fyrsta hálftímann eftir vöknun. morgnarnir eru nefnilega minn uppáhalds tími dagsins og ég læt ekki þekkja mig fyrir annað en að vera komin á fætur fyrir 10, að svo gefnu að ég sé í fríi. auk þess vakna ég fyrir tvo á virku morgnunum því að erninum mínum finnst ekki jafn gaman og mér að vakna á morgnana og ég hef næga orku til að vekja tvo. þá fáum við okkur oftast te og rýnum í fréttablaðið á meðan örninn lifnar við. en í morgun ákvað ég að vera lengur í rúminu í dag en ella. og það tekur á því ég er ekkert þreytt og mig er farið að klæja í tærnar að gera eitthvað og klukkan ekki einu sinni orðin 10. en a.m.k. ligg ég í rúminu að skrifa þetta...
það var para-spilakvöld í gær. birta & rúnar, bryncí & snær og þura & maggi komu til okkar og við borðuðum pizzu, drukkum bjór og spiluðum popppunkt. popppunktur er skemmtilegt spil... svona fyrstu tvo tímana, eftir það fer manni bara að leiðast, allavega mér. og það tekur oftast alveg fjóra tíma að klára eitt spil sem er óþarflega langur tími að mínu mati. en þetta hafðist þó ég viðurkenni alveg að ég hefði getað staðið mig betur, var bara orðin sybbin þarna undir lokin. en það kemur mér á óvart þegar popppunktur er spilaður hvað maður veit óskaplega mikið um hljómsveitir o.þ.h. hlutir sem að ég hafði ekki einu sinni hugmynd um að ég vissi poppa upp í hausinn á mér í spurningarflóðinu. mér finnast bjölluspurningarnar skemmtilegastar en poppstjarnan verst af því að ég er svo feimin.
shadow parade voru magnaðir á þriðjudaginn. ég er náttúrulega mjög hlutdræg en mér fannst það og finnst.
hlutir til að gera í dag: fara á fætur, taka til, klára að mála kommóðuna, finna kistu fulla af peningum, fara í sturtu, hjóla niður á tjörn og gefa öndunum brauð.

jæja krakkar!
þá er kærastinn minn og hljómsveitin sem að hann er í, shadow parade að fara að spila á gauknum í kveld. það kostar bara 500 kall inn OG þið fáið disk með. HA!!! þið verðið að koma og heyra þessa íðilfögru tóna sem piltarnir ná að elda saman og ég er ekki bara að segja þetta af því að ég sef hjá einum í hljómsveitinni, þetta er sannleikur. tónlistin hjá shadow parade er falleg, gröð (ekki þannig að maður detti úr nærbuxunum heldur hinsegin gröð), auð-hlustuð án þess að vera klisja, það er einhver einlægni, semi-lágstemmd og umfram allt stór-mögnuð. þið ættuð a.m.k. að koma þó það væri ekki nema til að halda grúppíu #1, mér félagsskap. húsið opnar kl. 21.
see ya!

ekki fór ég í bankann og ekki er ég byrjuð á kommóðunni... er samt að fara að byrja. eina sígarettu fyrst... ég fór í staðinn í hljómskálagarðinn með teppi, bækur og ferða-útvarp. þar sat ég í næstum þrjá tíma og náði mér í "eðlilega" og krabbameinsvaldandi brúnku, las og dottaði í augnablik. samt með annað augað opið af því að ég var svo hrædd um að vakna með einhvern útigangsmann ofan á mér. eiga ekki sumarfrí að vera svona hvort sem er? maður á bara að hanga og gera það sem maður vill, barnlaus and all. samt finn ég fyrir einhverskonar samviskubiti lengst inni í hausnum á mér, eins og að ég eigi að vera að gera eitthvað voða merkilegt, eins og ég bara verði að drífa mig að mála kommóðuna annars er ég aumingi. og ég fer í bankann á morgun, ég lofa.
forgangsröðin hjá feministum er að mínu mati ansi hreint óskipulögð. þannig er það reyndar með margar baráttur sem háðar eru hér á íslandi í nafni hinna og þessara málefna. eins og þetta með snoop dogg.... það var eiginlega bara niðurlægjandi að horfa upp á einhverja reiða konu æða í landsbankann eða hvaða fasistastofnun það nú var til að fræða bankafólkið um hvers lags níðingur snoop er. orð eru eitt, gjörðir eru annað. það sem konur þurfa að láta yfir sig ganga dags daglega, hverja einustu mínútu út um allan heim gerir þessa texta hjá snoop að sleikipinna (orðið sleikipinni er hér notað til að lýsa sakleysi). hvar eru feministarnir þegar dómar upp á einn mánuð skilorðsbundið eru bornir upp á menn sem hafa nauðgað konu svo illa að hún þarf máske að liggja á spítala, líf hennar ónýtt? eða þegar að konur eru enn að fá mun lægri laun en karlmenn á vinnumarkaðinum fyrir nákvæmlega sömu vinnu? það er til svo miklu meiri viðbjóður í heiminum en einhverjir fjárans rapptextar sem ætti frekar að rýna í. og hvað nú? verður þessi áróður ekki bara eins og hver annar áróður hérna? hálfklárað verk, yfirgefið? tónleikarnir eru búnir og ég velti því fyrir mér hvort að einhverjar ungar stúlkur hafi hlaupið út úr egilshöll grenjandi yfir textunum hjá snoop, eða stóðu kannski feministar með svínablóð í fötu og biðu eftir því að hella því á æsta tónleikagesti... skammist ykkar!
í þessum töluðu orðum er snoop dogg örugglega útúr-freðinn í bláa lóninu með einhverja af þessum yndislegu og skírlífu stúlkum sem að ísland getur svo sannarlega hreykt sér af (kaldhæðni) að totta sig bleikan. og feministarnir í lagningu að fá sér nýjar steyptar gervineglur.

það er dáldið fyndið hvað það er mikið uppvask hjá tveimur manneskjum. mér finnst það... það er eins og að við eigum í leyni hérna í íbúðinni okkar einhver fimm börn eða fólk sem felur sig undir sófanum en kemur fram á næturnar og borðar af diskunum okkar. annar leynigestur er svo köttur sem læðist hérna inn um gluggann í skjóli næturs, ég held að það sé kærastinn hennar dimmalimm. hann át brauðið okkar í nótt og beit í banana.
í dag ætla ég að halda áfram að mála kommóðuna himinbláa og fara í bankann. ég hata að fara í bankann, fátt veldur mér jafn mikilli angist og sálarkvöl og bankaferðir. ég held að ég hafi talað um það hérna áður... en þess þarf, það er víst partur af því að vera fullorðinn. auk þess þarf ég að leggja höfuðið í bleyti núna og finna aðferð til að láta námslánin í vetur nægja mér. sem er ekki hægt... fasistar þarna hjá lín, er þetta ekki lán? ég þarf hvort sem er að borga þetta aftur og þess vegna skil ég ekki alveg hvers vegna það er ekki hægt að lána manni mannsæmandi upphæð. ég verð verra sett í vetur en handalaus öryrki.

ég ætti kannski að hætta í bloggpásunni? 13 dagar liðnir... einu sinni þegar ég var "morbit" unglingur og síðar ástfangin af öðrum manni var 13 uppáhalds talan mín. það skiptir engu núna...
ástæðan fyrir þessari bloggpásu minni undanfarnar tvær vikur skal ekki útlistuð hér en ástæðan er stór og krafðist mikillar umhugsunar af minni hálfu. nú er ég búin að hugsa og hef tekið gleði mína 85% á ný. eftir u.þ.b. viku verður gleðin endurheimt að fullu og þær áhyggjur sem plaga mig lagðar á hilluna. enda er yfir engu að kvarta svosum, ekki í þessu daglega lífi þ.e. ég er ástfangin, verð ástfangnari með hverjum deginum sem líður og það verður bara að hafa það að ég skrifi það hér. mér finnst ég ekki þurfa að hlífa neinum við þeirri staðreynd, ég á það skilið að hrópa upphátt hvað ég er skotin og hamingjusöm. það er nefnilega ekki á hverjum degi sem að ég eða einhver annar finnur jafn hreina ást og ég hef fundið. fólk ætti bara að samgleðjast. en svo er aftur krafan sem að gerð er til manns að ræða ekki hamingjuna upphátt. ef að þú ert hamingjusöm, haltu því fyrir sjálfa þig, ef þú ert óhamingjusöm forðast þig allir. þetta er eilíft limbó sem að ég verð að finna milliveginn á eða ekki... en akkúrat núna er mér sama þó að allir kúgist og gubbi af vanþóknun. ég er búin að finna hann! og hann fann mig! ég bý með honum í yndislegustu íbúðinni.
ég týndi annari kisunni minni þegar ég var að flytja, henni páku. ég vona að hún hafi fundið góða eigendur frekar en að eitthvað hræðilegra hafi gerst.
fyrir tæpum tveimur vikum klippti ég stykki úr hendinni á mér. það var óvart. ég var af einhverjum heimskulegum ástæðum að reyna að opna vínflösku með glæ-nýjum skærum sem runnu til í hendinni á mér og ég heyrði "hvisssssss" þegar þau klipptu stykkið burt. ég stóð auglitis til auglitis við gapandi sár, alveg inn í kjöt á hendinni á mér. blóðið lak og lak og lak og ég lá skælandi á baðherbergisgólfinu með hendina í vaskinum og sortnaði fyrir augum af því að viðkvæm sálin þolir illa blóð. það fékk mig reyndar til að velta vöngum yfir því hvers vegna það líður ekki yfir mig í hvert skipti sem að ég er á túr. ekki eru það kræsilegar aðstæður frekar en sár á hendinni. og mér leið eins og að ég væri ein í heiminum, liggjandi á gólfinu, skælandi eins og einhver ósjálfbjarga hvítvoðungur. örninn minn var á tónleikum og ég þorði ekki að hringja, ég hef enn ekki vanist því að nú loksins hef ég einhvern sem að kemur til mín þegar ég kalla. það er reyndar yndisleg tilfinning og ég undrast í hvert skipti sem að á það reynir. en þegar mér leist ekki lengur á blikuna, blóðið lagaði úr sárinu eins og að það væri enginn morgundagur í boði fyrir mig greip ég í næst-besta kostinn og sendi konungi fuglanna sms. ég útskýrði í því skilmerkilega hvað hefði gerst án allrar dramantíkur og viti menn, hann var kominn eins og riddari í hvítum hesti eftir stutta stund. þá sat ég útgrátin í stofunni með blautt handklæði af blóði vafið um hendina og skeifu á munninum. og enginn nema örn hefði brugðist svona við, ég held bara að hann ætti að verða læknir. fullkomlega yfirvegaður og rólegur tók hann handklæðið, þreif sárið, bjó um það og kyssti skeifuna burt. allt bú! núna er ég bara með hálf-gróið sár á hendinni sem að lítur út eins og píka. ég ætla að skíra örið örn. örið örn.

nokkrar staðreyndir í sunnudags-morgunsárið:

* ég er að fara að vinna eftir 53 mínútur
* örninn minn er sofandi inni í rúmi
* við fórum ekki að sofa fyrr en hálf átta í morgun
* ég var ofurölvi í gær af cosmopolitan sem er besti drykkur í heimi
* dóra litla gaf mér fjögur kokteilglös í innflutningsgjöf
* það og allt sem mamma er búin að gefa okkur í búið eru einu innflutningsgjafirnar sem við höfum fengið so far
* ég vil fleiri innflutningsgjafir
* nýja uppáhalds lagið mitt heitir song beneath the song og er með maria taylor
* systir hans arnar, ösp er óskaplega yndisleg manneskja og hún var hjá okkur um helgina
* augun á mér skipta litum eftir því hvaða tími dags er
* þau eru græn á morgnana en verða svo brún eftir því sem líður á daginn
* þau eru skær-græn þegar ég er þunn
* brjóstin á mér duttu upp úr kjólnum þegar ég var að dansa í gær
* sem betur fer gerðist það heima og það voru bara stelpur og einn köttur sem sáu my beautiful breasts
* ég er ekki þunn, ótrúlegt en satt
* kannski er ég bara ennþá tipsí
* við ætlum að grilla í kvöld með ösp áður en hún fer aftur norður
* ég er ótrúlega hamingjusöm og ótrúlega skotin
* ég límist við gólfið inni í eldhúsi útaf klístri

ég mæli með því að allir fari á tónleika í kvöld á grand rokk klukkan miðnætti. hljómsveitin shadow parade sem kærastinn minn er í spilar þá og það er aveg hreint afbragðs band.
nýja emily strange bókin er komin í hús og ég fór í klippingu í dag í fyrsta sinn í rúmlega tvö ár. góðu fréttirnar eru þær að ég fór ekki grenjandi út af klippistofunni en þó 3000 krónum fátækari. það þykir víst "billegt" í klippi-geiranum.

æji það er einhver lurða í mér. mér er hrollkalt og ég lít út eins og aumingi.

fór á ölstofuna með auði góðu rán eftir vinnu og drakk bjór og ræddi málin. varð tipsí. auðvitað! mikið óskaplega þykir mér vænt um hana auði, yndislegt að hafa kynnst henni. og gott að tala við hana. það gerir góðan vin. þegar ég kom heim borðaði ég pastaafgang frá kvöldinu áður. pastaskrúfur með pepperóní ostasósu sem ég eldaði fyrir mig og örn, ég læt ekki þekkja mig fyrir annað en að vera góð húsfrú skal ég segja ykkur. kom reyndar ekki miklu niður, er með einhver malla-ónot eins og venjulega. en svo toppaði ég sjálfa mig gersamlega með því að steinsofna í sófanum, örninn minn á hljómsveitaræfingu og strákarnir í bíói. ég var í draumalandinu í einhverja tvo tíma og vaknaði svo með ægilegan svima en skellti mér þó í brennheita sturtu með von um að fótbrotna ekki eins og hjördís. og nú er ég glaðvakandi að keðjureykja og hlusta á tom waits. kvöldið er indælt.

ahhh... keypti mér bland í poka fyrir 100 krónur sem ég pungaði út úr samstarfskonu minni. ég er skapbetri núna.

ókei... fólk er að fara óheyrilega í taugarnar á mér í dag, kúnnarnir sko. ég hefði ekki átt að hlakka yfir fyrirtíðarspennu leysinu. þeir eru í fyrsta lagi allir viðbjóðslega aulalega útlítandi, túristarnir. með lafandi neðri vör og ömurlegar amish-hárgreiðslur. svo labba þeir alltaf til mín með svona þurfandi augnatillit og útréttar hendur með vörunum sem að þeir eru að fara að kaupa eins og að þeir séu alveg að fara að deyja úr einhverjum óþekktum aumingja-sjúkdómi. þeir píra augun og rýna ofan í lófana á sér þegar þeir telja smápeningana eins og að það sé virkilega svo erfitt að telja íslenska smámynnt. þeir heilsa ekki, segja ekki einu sinni hæ eins og að það sé eitthvað sem krefst mikillar tungumálakunnáttu. ohhhhharrrggghhhh! ég hata túrista!

litla skuggabjallan sem vill stöðugt vera að snerta á mér hárið, jafnvel þó að það sé orðið "venjulegt" var hérna. nú vildi hann ekki bara þukla á hárinu á mér heldur kaupa mig líka. ég sagði eftir smá góðlátlegt spjall: "what do you want today?" og hann svaraði: "i want you! how much do you cost?" ég roðnaði bara og blánaði og það tísti í mér: "i´m not for sale, i´m already sold". er hægt að vera hallærislegri en ég? aldrei get ég verið kúl með hnyttin tilsvör.

það át hákarl 14 ára stelpu á flórída. hvað var ég búin að segja! hákarlar: satans börn.

ég var að lesa hérna á einni ágætri síðu hjá eflaust ágætri stúlku, hún kallar mig a.m.k. krútt, hlýtur að vera góð kona, að hún væri þessa dagana þjökuð af fyrirtíðarspennu. það fékk mig til að leiða hugann að því að ég hef ekki lent í því andskotans helvíti seinustu tvö skipti. það er reyndar tími núna fyrir fyrirtíðarspennu og túristarnir fara aðeins meira í taugarnar á mér en venjulega en að öðru leyti er ég ekkert illa haldin. sú var tíðin að ég grét stöðugt nokkrum dögum fyrir túrinn, gat varla horfst í augu við spegilmynd mína án þess að bresta í grát sökum ímyndaðra fitukeppa og almennrar sjálfs-óánægju. það hlýtur þess vegna að haldast í hendur að finna ekki fyrir óstjórnlegri gremju og sjálfsfyrirlitningu rétt áður en fossinn hefst á sama tíma og líf manns er hangandi órói í bleiku skýi.
ég er núna að upphugsa smá klausu sem að ég ætla að skrifa hér á blogginu mínu um andstyggðina sem að er í gangi í þessu andskotans stendur-á-brauðfótum þjóðfélagi. sorpritin hér&nú, séð&heyrt og dv fá nú að finna til tevatnsins. ógeðslegu slúður-viðbjóðs-blöð sem níðast á einkalífi fólks, ráðast á fjölskyldur og þaðan af verra. ég held með bubba!

okkur tókst að fara "snemma" að sofa, allavega svona miðað við venjulega. það er samt fyndið og ekki fyndið af því að þetta bitnar á daglegu lífi manns en þegar maður er kominn upp í rúm með þeim sem að maður er alveg óskaplega skotinn í er svefn það síðasta sem að maður vill. ég er ekki bara að tala um dónalega hluti heldur nærveru hinnar manneskjunnar. að spjalla saman um allt og ekkert, vera væmin, horfast í augu og tala um hvað maður er skotinn. það er yndislegt... ugh! ég er að verða verulega pirrandi og ælu-valdandi held ég. kannski ég taki mér blogg-pásu á meðan ég er svona "þjökuð" af ást.

seinustu mínúturnar eru alltaf þær óbærulegustu....

ástin fær mann til að hegða sér furðulega... ég finn upp á kjánalegum hlutum til að senda erni í sms-i á daginn. þó ég hafi í raun ekkert að segja eða geti alveg beðið með að segja honum það. eins og til dæmis núna... þá var ég að senda honum sms og biðja hann um að kaupa strásykur því við kláruðum hann í morgun út í kaffið... ég elska þetta kjánalega ástand sem að ég er í.

það verður skráð sem afrek ef ég dey ekki á næsta rúma klukkutímanum. ég er svo uppgefin og þreytt að ég næ engu sambandi við umheiminn. ég reyni að tala skilmerkilega ensku við túristana en ég held að þeir skilji mig ekki. það er hvort sem er hægt að telja á fingrum annarar handar fólkið sem skilur mig svona í daglegu lífi.
það var annars frábært í sveitinni. fórum á djammið á dalvík og sú upplifun rennur mér seint úr minni. löbbuðum marga kílómetra, skiptumst á að þamba te og troða í okkur flatkökum hjá ömmu arnar og vera ölvuð. ástar-afmælið hjá þuru og magga á hjalteyri var dásamlegt, allt við þann stað er dásamlegt. rúmið mitt er samt í augnablikinu það dásamlegasta... og auðvitað örninn minn.

þegar maður á nýjan kærasta breytist maður í öryrkja. svefnlausar nætur breyta mér í uppvakning. eina sem ég hugsa um núna er rúmið mitt og kvöldið...

ég er ekkert smá yfir mig hamingjusöm í dag. það er allt að smella saman, líf mitt hefur aldrei verið jafn gott og yndislegt. það er næstum erfitt að taka alla þessa hamingju og gleði inn, mig sundlar bara þegar ég reyni það. þetta er eins og að vera á gullskipi sem flýtur um í hlýjum og hægum andvara á hafi sem er þakið bleikum rósablöðum. og það er engin slorlykt, bara lykt af nýju og góðu lífi. þið getið öll tekið ykkur far með mér á gullskipinu, farmiðinn er frír. og ég er svo væmin að þið fáið ælufötu með...

jeijjjj!!!! við redduðum bíl! elsku mamma og pabbi ætla að lána okkur bílinn sinn! ég er á leiðinni norður. jibbííííí!!!!

ég held ég hafi móðgað illuga jökulsson... það skrapp óvart út úr mér að mér findist 365 ljósvakamiðlar plebbalegt fyrirtæki og þetta væri allt saman bara eitthvert kennitölubrask að mínu mati. hann sagði: "noh! það er bara svona!".

okkur vantar far á hjalteyri.

æj æj... við sváfum yfir okkur. ég er samt þrátt fyrir það ansi hreint fögur í dag. já já, alveg hreint afbragðs dagur. ég er í rosa stuði og góðu skapi.

gísli hafsteinn eða marteinn eða hvað hann nú heitir var hérna í eymó og heilsaði mér eins og við værum einhverjir bestu vinir. eins og við hefðum skálað saman fyrir vinum okkar svanhildi og loga bergmanni í brúðkaupinu þeirra um helgina og svo kannski farið á örlítið trúnó þegar leið á kvöldið um brostna æskudrauma og horfnar minningar.

við verðum föst í reykjavík um helgina, ég er að segja ykkur það. ég er orðin mjög neikvæð...

að hugsa sér sniðugt! hér rétt í þessu kom maður inn í eymó til að biðja mig afsökunar á leiðinlegri hegðun. hann var hérna einhvern tímann að skamma mig fyrir eitthvað sem að ég gat engu ráðið um eða gert í og það eru alveg svona tveir mánuðir síðan. og svo kemur hann til mín áðan, augljóslega mjög mikið niðri fyrir og biðst afsökunar á að hafa verið með þessi ónot við mig útaf einhverju sem að ég gat ekkert gert í. gott að það er enn til svona fólk, sem gerir sér grein fyrir mistökum sínum og biðst afsökunar á þeim.

enn og aftur bílavandræði... nú lítur út fyrir að við skötuhjúin munum ekki komast í 10 ára ástarafmæli hjá Þuru & Magga á Hjalteyri um helgina útaf helvítis bílavöntun. þetta er ekki hægt lengur.

ég og örninn náðum loksins í þvottavélina í gær með styrkri hönd gulla að sjálfsögðu, ekki get ég lyft þvottavélum til að bjarga lífi mínu með kjúklingalærunum sem að sumir kalla upphandleggsvöðva. vélin heitir candy, dáldið sexí nafn. og svo byrjuðum við að þvo og við erum enn ekki hætt. auk þess sem að dimmalimm læstist inni í herbergi með okkur í alla nótt og vakti okkur í morgun með því að pissa á okkur. minnir mig á eina prumpu sem ég átti fyrir nokkrum árum. hún átti það til að pissa á mann ef hún var eitthvað ósátt.

og svo er það desjavú: endurupplifun....

fyrir þá sem ekki eru með 141 í greindarvísitölu er nýja setningin mín, kómísk upphleypa þýðing á enska frasanum "comic relief"... held að þetta sé rétt skrifað hjá mér. svo er ég með mood elevator: lundarlyfta, small-talk: smáspjall og svo var enn eitt sem ég man ekki í augnablikinu vegna afburðar gáfnafars míns.

ketill larsen kom í dag, kærkomin kómísk upphleypa (ég var að semja þetta orð eða setningu). ég er að ærast á skeptísku frönsku og þýsku túristunum. og hita-mollan hérna á pallinum ætlar mig lifandi að drepa, ef ég væri með pung væri ég sveitt undir honum.

ég og örninn ákváðum í morgun að kaupa okkur saman bíl. ég veit ekki hvort að það hafi haft áhrif á þessa ákvarðanatöku okkar að við vorum nývöknuð að labba í vinnuna og það var hrollkalt úti og grátt og að það eru búin að vera eintóm vandræði að sækja þessa fjárans þvottavél. ég á hvort eð er enga peninga frekar en fyrri daginn. og nú á ég ekki einu sinni aur til að spæla mér egg hvað þá fá mér seríós.

ég spyr ykkur bara hreint út... okkur örn vantar einhvern til að skutla okkur upp í árbæinn í kvöld til að sækja þvottavél. við getum ekki verið án þess heimilistækis mínútunni lengur. svör óskast....

nú er ég ekki með bílpróf og hef aldrei verið með svo ég skil ekki neitt sem tengist bílum. gildir t.d. það sama með að fá lánaðan bol hjá vinkonu sinni og fá lánaðan bílinn hennar? er það jafn lítið mál eða hvað?

ahhhh.... sunnudagsmorgunn og það er nýbreytni að vakna ekki þunn. kaffið bragðast betur og sígarettan flýtur ljúflega niður í lungun án hósta og ræskinga.
hafði það huggulegt í gær. fór í sjóðandi heita sturtu og glápti á hryllingsmynd í sjónvarpinu. hafði samt hljóðið ekki á með tilliti til þess að ég var ein heima og vildi ekki verða drullu-hrædd.
það er rigning úti og mig langar í göngutúr og hlusta á músík. það væri nú huggulegt ef að ansans emily strange regnkápan sem ég pantaði ofurölvi á netinu fyrir mörgum vikum síðan væri búin að skila sér yfir hafið. hef bara kirsuberjaregnhlífina í staðinn sem að svanhildur systurdóttir gaf mér...
í vetur kynnti bibbi mig fyrir tónlistarkonu sem hetir joanna newsom. ég féll kylliflöt fyrir henni enda músíkin hennar yndisleg og einlæg og hún er með skrýtna rödd eins og ég. það gladdi mig þess vegna óumræðanlega þegar að ónefndur plötusnúður spilaði hana á sirkus á föstudagsnóttina. þið ættuð að hlusta á joanna newsom, það er við hæfi á þessum gráa sunnudegi.
örninn minn kemur heim í dag!!!!

ja svei mér alla daga!
haldiði ekki bara að mín sé búin að ganga frá öllu. það er komin mynd á bergstaðastrætið, falleg, kósí og hugguleg mynd. ég á bara aðeins eftir að "sjæna" eldhúsið, vaska upp og svoleiðis og þá er þetta bara komið. andskoti getur maður nú verið duglegur svona draugþunnur. en svo er náttúrulega þetta með þvottavélina sem að við erum enn ekki búin að fá útaf alskyns asnalegum ástæðum. m.a. þeirri að við eigum ekki bíl... hrúgan af óhreinu fötunum okkar er jafnstór og ég og við verðum örugglega í 2 ár að þvo þetta allt. ég leyfi nú erninum mínum að byrja á sínum þvotti enda á hann ekki eina hreina flík eftir.
ég ætla að hafa það huggulegt í kvöld í græna sófanum. eitt rauðvínsglas, sígarettur og músík/sjónvarp. hafið það gott elskurnar mínar.

ég er semsé komin með netið aftur, það datt eitthvað í burtu en ég reddaði því í morgun með því að hringja í einhvern afskaplega þolinmóðan og indælan þjónustufulltrúa hjá hive.
var með birtu í allan gærdag, drukkum áfengi og átum mest allan daginn og nú er ég þunn og með fitubollu komplexa. fórum á sirkus, ég er alveg að fara að taka þann stað aftur í sátt enda annað erfitt þegar að allir vinir mínir virðast bara hafa áhuga á því að fara þangað að skemmta sér. það er til einskis að vera með áróður, hef reynt það seinustu mánuði. ölstofan ölstofan ölstofan!!! en það var magnað og ótrúlega gaman í gær. saknaði náttúrulega arnarins míns óskaplega mikið en hann er í sumarbústað með einni hljómsveitinni að semja. svona er nú það. það reyndi einhver viðurstyggilegur ameríkani við mig. sagðist fyrst hafa séð mig á sirkus fyrir tveimur árum og ekki getað hætt að hugsa um mig síðan þá og væri loksins búinn að safna kjarki til að tala við mig. ég kann ekki að vera vond við svona fólk svo ég reyndi bara að vera óskaplega hugguleg en samt án þess að gefa honum neitt undir fótinn. mér varð þó um og ó þegar hann fór að segja mér að hann hefði voða gaman af því að klæða sig í kvenmannsföt og syngja. og ég gaf honum upp rangt e-mail, var nógu vond til þess. sá sem er með e-mailið johnson@hotmail.com mun væntanlega hata mig núna og fá póst frá kvenfataklæddum og ástsjúkum ameríkana.
ég er að reyna að ganga frá dótinu mínu í nýju íbúðinni en sama hversu marga kassa ég tæmi virðist ekkert minnka í kösinni. ég hef líka tekið eftir því að ég á óskaplega mikið af bókum. bókaskápurinn er troðfullur og samt er ennþá hellingur af bókum sem þarf að koma fyrir. kannski spurning um að kaupa sér nýjan bókaskáp. fer í góða hirðinn um mánaðarmótin.

ein vanillu-drottning búin að tala við mig. hún á hrós og kossa skilið fyrir að vera hreinskilin og með gott hjarta. svona vini þarf ég þegar ég reyni eftir bestu getu að breyta rétt og koma rétt fram.

nú er ég hætt að tala... a.m.k. í bili. fólk er strax byrjað að dæma mig, fólk sem veit ekki neitt, fólk sem þekkir ekki sannleikann. af hverju? af því að fólk hefur unun af því að dæma aðra fyrir þeirra gjörðir. það er mun dýrara að vera hamingjusamur en nokkurn tímann óhamingjusamur.

jæja jæja! plebbinn hefur tekið völdin. meira um það síðar í dag...

í dag mun ég klára að flytja og við fáum nýju þvottavélina okkar sem að mamma góða er að splæsa á okkur. ég get ekki beðið eftir að allt verði búið og ég búin að skila grettisgötunni af mér. ég hlakka svo til að koma mér fyrir á yndislega bergstaðastrætinu. eins fullkomnir og hlutirnir eru núna er ótrúlegt að hugsa til þess að þeir geti orðið betri. en litli þjóðverjinn í mér verður fyrst fullkomlega ánægður þegar að bækurnar eru komnar í bókaskápinn, myndirnar upp á vegg og fyrsta vélin þvegin af óhreinu fötunum okkar sem sitja í stöflum hér og þar um íbúðina. þegar ég svo verð búin að öllu inni ætla ég að einbeita mér að eins fermetra garðinum okkar og gera hann huggulegan. mér líður svo yndislega þrátt fyrir öll bakföll. ég er svo hamingjusöm...
það hljómar líka einhvern veginn betur að vera tinna á bergstaðastrætinu en tinna á grettisgötunni. svo miklu rómantískara.

birta besta skinn er að koma heim á fimmtudaginn! ó mæ god! lífið verður bara betra og betra...

ég er ekki fyrr mætt í vinnuna en það er byrjað að nota líkama minn. nú var verið að láta mig leika í þýskri heimildarmynd um einhvern mann sem er með póstkortafyrirtæki hérna á íslandi. að hugsa sér tilbreytinguna!

hver dagur draumi líkastur. sólin hefur aldrei hlýjað mér jafn heitt og tárin eru þornuð. ég er ekki ein. ég verð aldrei ein því að á baki sínu ber kóngurinn í ríki tinnu mig og flýgur með mig burt frá svartholinu að eilífu...

ég er ekki hrædd lengur. það er til einskis að vera hræddur. ég er yfirmáta lygilega ótrúlega ofsalega hamingjusöm!

ég er svo hrædd, svo hrædd við allt. ég veit ekki hvað mun gerast og ég get ekki vitað það. ég fæ tár í augun af ótta við að verða særð. í staðinn fyrir að lifa í núinu, í ástinni sem ég finn fyrir allt í kringum mig. ég er alltaf að búa mig undir skelfinguna af því að ég veit að hlutirnir enda aldrei öðruvísi en illa hjá mér. ég verð að hætta þessu, ég vil meira en allt annað að lifa eins og ég er og vera elskuð þannig.

þú munt aldrei vita hversu yndisleg þú ert útaf öllu í kringum þig...

komin með netið. ætla samt að vera í blogg-fríi í nokkra daga. hafið það gott.

maður: "má ég bjóða þér til frakklands?"
ég: "uuuuuu.... nei takk, ekki í dag"
maður: "en ítalíu?"
ég: "nei nei, sama og þegið"
maður: "villtu þá ekkert fara með mér?"
ég: "ha, nei. ég held ekki, ég þekki þig ekki neitt"
maður: "en villtu koma með mér heim núna? mig langar til að eiga þig...."
ég: "heyrðu! var það eitthvað fleira? nei, allt í lagi bleeeesssss...."
maður: "gerðu það fallega blóm, undarlega litla vera...."

þarna labbaði ég í burtu. svona er eymó í dag!

ókei...
hlutirnir eru ekki slæmir. það er í rauninni allt dásamlegt nema að viðkvæm sál mín er ekki orðin það brynjuð að lítið sem ekkert getur komið henni úr jafnvægi. ég vildi stundum og oftast að það væri ekki svo. ég er að reyna að vera jákvæð og glöð, í því felst líka þessi vinna sem ég er búin að vera að vinna seinustu árin í sálinni. að halda mér á floti þó að það komi litlir hnökrar í draumasængina mína.
við sváfum fyrstu nóttina í íbúðinni í gær. keyptum rúm og brjálæðislega bleikt sófaborð í ikea og dásamlegan og dulítið hippalegan grænan sófa í góða hirðinum. nú vantar okkur bara ísskáp og að klára að flytja allt dótið okkar og börnin mín. það er allt yndislegt tinna....

svartsýnispúkinn, kvíðinn og áhyggjurnar hafa náð í skottið á mér... vonandi er það bara veðrið.

fengum íbúðina í gær! hahahaha!!!! ég er alsæl í draumaveröld...

góðan dag!
mig vantar ísskáp, þvottavél og rúm eða dýnu, 100 - 120 sentimetra.

eitthvað við veðrið í dag og gróðurlyktina í loftinu fær mig til að muna tímana þegar ég var lítil. hlutir sem ég vildi að væru ekki í minninu mínu...

ég er ennþá glöð. dáldið þunn enda var ég að sötra áfengi frá kl. 13 í gær til 1 í nótt. gærdagurinn var dásamlegur, ég hékk með strákunum mínum allan daginn. við drukkum, sóluðum okkur, spiluðum á gítar og sungum og hlógum. enduðum á ölstofunni en þá var ég komin með áfengis-ógeð svo að ég fór snemma heim. ég veit ekki hvað ég er að blaðra... ég er eitthvað minna inspereruð í skrifum hamingjusöm en óhamingjusöm. en ástæðan er ánægjuleg.
var ég búin að segja ykkur að ég er að fara að flytja á bergstaðastrætið? yndisleg íbúð með eldavél og ofni, eitthvað sem að ég hef ekki haft afnot af seinasta árið hérna á grettisgötunni. og hún er ferköntuð! ekki undir súð og öll herbergi eru ferköntuð. dásamlegt! svo er líka séringangur sem mér finnst dáldið fullorðins... ég hef hana líka eins lengi og ég vil og fólkið sem á hana er afskaplega indælt og gott. íbúðin er í porti þar sem að maður getur látið út stóla á góðviðrisdögum og boðið vinum í sólarkaffi. það er líka pínu-pínu lítill garður undir eldhúsglugganum og þar ætla ég að rækta blóm og graslauk. og ég er að fara að búa með erni....
ég þarf að fara að vinna.

það reyndu tvær stelpur við mig í gær....

ahhhh.... mikið er ég hamingjusöm og þunn. ég sofnaði/drapst í fína kjólnum með fiðrildi í hárinu og vaknaði svona líka eldsnemma við hrikalegan sinadrátt í hægri kálfanum. mér er ennþá illt. en ég er eitthvað svo glöð, ég elska allt og lífið...

málningin er komin á, hárið uppsett, sokkabuxur, bjór í glasi, logandi sígaretta, nýlakkaðar neglur, fiðrildi í mallanum...

ég vil vekja athygli á einni fyrirsögn í morgunblaðinu í dag á bls. 63: "dökkhærðar konur eru fegurstar".

hjörtur er kominn heim!!!! jeiiiijjjjj!!!

ég var að lenda í mjög undarlegu atviki, svo vægt sé til orða tekið. ég kíkti á símann minn og sá að það voru 3 "missed calls", allt frá sama númerinu sem að ég þekki ekki. ég hringdi í símaskrána og þá er þetta númer ekki skráð, ansans! svo tók ég eftir því að það voru komin skilaboð í talhólfið og ég hringdi í það til að heyra skilaboðin. það eina sem heyrist er eitthvað lag, jass-lag og smá kliður undir og svo ekkert meir. ég reyndi að hringja í númerið en það svarar ekki og nú er ég að deyja úr forvitni. á ég leynilegan aðdáanda eða er þetta bara óhuggulegt?
það er kínverskt skemmtiferðaskip í höfninni. þess vegna er miðbærinn troðfullur af litlum kínverjum með "michael jackson" grímur.

jæja, þá er karókíkeppnin í kvöld. ég veit nú ekki hvort ég muni þora að syngja, ég get verið soddan hræðslukisa. en þeir sem kalla sig vini mína ættu endilega að láta sjá sig á ölver í kvöld kl. 20, þó ekki nema það væri bara til að fá sér bjór og hafa gaman.

nýji baðsloppurinn reynist vel. hér valsa ég um allt nánast berrössuð. þetta er stór-sigur og lífið er dásamlegt.

það kom amerísk túristafjölskylda í búðina í morgun að kaupa hraunmola í krukku og annan túristaviðbjóð. konan sagði mér hvað henni þætti íslenskt afgreiðslufólk vera svo óskaplega liðlegt og kurteist við viðskiptavinina miðað við amerískt afgreiðslufólk. ég furða mig á þessu. eru ekki bandaríkjamenn smeðjulegasta fólk í heimi? en ef að þetta er staðreynd ættu íslendingar að taka sig á í sinni framkomu við afgreiðslufólk. íslendingar eru án efa, fyrir utan þýska og franska túrista dónalegustu viðskiptavinir sem hægt er að hugsa sér. þeir kunna ekki að bjóða góðan daginn, kunna ekki að þakka fyrir sig, kunna ekki að bíða í röð og eru almennt mjög vanþakklátir viðskiptavinir sama hvað er gert mikið fyrir þá.
mér finnst sumarið yndislegt. ég get loksins viðurkennt það eftir 25 ára þrjósku og sumar-hatur í tinnískum hug. ég er alltaf í góðu skapi þessa dagana. það er ótrúlegt því að ég hef aldrei verið þannig. mér virðist einhvern veginn ganga allt í haginn og ég er svo jákvæð á framtíðina. það eru náttúrulega hinir ýmsustu góðu hlutir sem að spila þar inn í en ég get ekki alveg talað um þá ennþá hér. en það er sama því ég er glöð. hver svo sem ástæðan er.
ég er reyndar dulítið þunn í dag og þreytt. varð tipsí í gær en ástæðan var ærin. en það er allt í lagi því að það er allt í lagi. það er allt í lagi hjá mér í fyrsta skipti í langan tíma....

það nýjasta: konunum í vinnunni finnst ég feit. þeim finnst ég vera fara að borga of háa leigu. þeim finnst ég fara of hratt í hlutina.

sveittur svínamaðurinn fékk úr honum yfir andlitið á henni og gekk svo í burtu. hún sá eftir öllum orðunum...

fólk upp til hópa kann ekki að samgleðjast með öðru fólki. það er ákaflega mikill vankantur finnst mér.

maður kemur víst ekki í blaðinu fyrr en eftir viku...

fjandinn hvað lífið getur verið mikil rússíbanaferð! ég er að meina skemmtileg rússíbanaferð...

ketill larsen kom í dag og gerði þennan annars dásamlega dag ennþá dásamlegri. hann kallaði mig engil og ein kona kallaði mig rúsínu. var ekki ánægð með það, vil ekki láta líkja mér við dáið vínber. viðbjóðslega kona, hún var nú mun líkari rúsínu en ég.

myndatakan yfirstaðin. ég held ég hafi höndlað hana vel, var með "kúl" svipinn minn sem oftast nær er þó meira vandræðalegur en kúl. ég hata að láta taka myndir af mér! ég er að reyna að safna fólki í ölstofuferð í kvöld. allir velkomnir!

já krakkar mínir, ég skal segja ykkur það!
ég hef náð að jafna mig á dökka hárinu. var bara svefnlaus og "morbit" í gær. þetta er allt í lagi núna...
en nú er ég með tíðindi! ég fór í kringluna í gær til að kaupa hina fögru og blökku lady sem ég og gerði. það náttúrulega bilaði strax á leiðinni heim en ég læt ekki svoleiðis smámuni slá mig útaf laginu. nýja jákvæða viðmótið sko... en hins vegar þegar að ég var þarna í kringlunni hringir síminn minn og þá eitthvert óþekkt númer. andstætt mínu venjubundna og símafóbíska eðli svaraði ég símanum. þá var það einhver blaðamaður sem vildi taka við mig viðtal útaf blogginu mínu, þessu bloggi sem þið eruð að lesa núna. það er víst almannarómur að það sé svo óvenjulegt og hreinskilið að það þurfi hreinlega að taka viðtal við höfundinn, mig. ég svaraði öllum spurningum eftir bestu getu og viðtalið mun svo birtast í "magasín" á morgun ef ég skildi blaðamanninn rétt. og seinna í dag kemur svo ljósmyndari til að smella ef mér einni mynd sem fylgja á með viðtalinu. þá sjáið þið loksins hver ég er, þið sem ekki vitið það nú þegar. ég vona að þið verðið ekki fyrir vonbrigðum...