það á ekki af manni að ganga... nú er ég komin með blússandi þvagfærasýkingu (afsakið ef þetta eru of miklar upplýsingar), vaknaði þannig í gærmorgun og ef þetta er mig ekki lifandi að drepa þá veit ég ekki hvað, ég get varla setið á stól án þess að engjast um af kvölum. þeir sem hafa fengið þvagfærasýkingu vita hvað ég er að tala um, þetta er nánast óbærilegt. allavega átti gærdagurinn að vera dagurinn sem ég myndi taka á öllu mínu til að rífa mig uppúr lundarþunganum, reyna að sigrast á þreytunni sem fylgir lundarlyftunni og hella mér útí lærdóm og skóla sem hefur því miður þurft að lýða fyrir veikindin undanfarið. ég er blessunarlega með ákaflega skilningsríka og indæla kennara sem sýna mér einstakt vægi í ljósi ástands míns. en, svo fór sem fór og eins og áður sagði vaknaði ég með óbærilegar kvalir í gærmorgun, daginn sem ég átti að vera að fara í próf í kvikmyndafræði... talandi um slæma tímasetningu. ég þurfti að senda kennaranum langt e-mail og útskýra fyrir honum stöðuna og allan tímann var ég í kvíðakasti yfir því að hann myndi bara halda að ég væri lygasjúklingur og aumingi sem nennir ekki að læra. en fyrir náð og miskunn einhvers góðs sýndi hann aðstæðunum fullan skilning og ég þarf ekki að taka prófið fyrr en mér er batnað en það ætti að fara að gerast í dag eða á morgun, byrjaði á lyfjum áðan. annars fór ég til læknis í gær útaf þessu og eins og margir vita er mér meinilla við þá starfsstétt, þetta eru allt meira og minna einhverjir fávitar sem nenna ekki að sinna vinnu sinni og taka aldrei mark á neinu sem maður segir þeim og láta mann bara fá pensilín þó að augljós einkenni bendi til þess að maður sé að deyja úr krabbameini... eða þannig, ég er aðeins að ýkja... heimilislæknirinn minn er í fríi, gluði sé lof því hann er sá allra versti sem ég hef á ævinni rætt við. ég get ímyndað mér að hann sé í heilsubótafríi því ef að einhver mannvera fyrir utan mig er þunglynd þá er það heimilislæknirinn minn. þannig að ég fékk þann sem leysir minn lækni af og loksins hitti ég lækni sem talar af einhverju viti, sem fer ekki í keng bara af því að það sem amar að manni er fyrir neðan beltisstað. hann var svona hæfilega ópersónulegur en útskýrði samt allt af mjög mikilli alúð þannig að loksins veit ég nákvæmlega hvað þetta er sem er að angra mig þarna niðri... þetta heitir hveitibrauðssýking og ég ætla ekki að útskýra það frekar, þið verðið bara að geta inní eyðurnar. allavega fá konur þetta stundum og það er alveg eðlilegt en bara óbærilega sársaukafullt á meðan á því stendur. og til að rannsaka þetta betur, til að útiloka blöðrubólgu sem getur orðið afleiðing þessarrar sýkingar þurfti ég að þrauka þangað til í dag með að taka lyfin. og ég þraukaði en við brunuðum líka útí apótek í morgunsárið af því að ég var að farast, bókstaflega að farast. og nú er ég búin að taka lyfin og ligg hér og bíð og vona eftir því að þau fari að virka, helst á ljóshraða.

á laugardaginn fórum við í bónus og versluðum fyrir tuttugu manna afmælisveislu, með mér og erninum og tveimur börnum meðtöldum (ekki okkar), eða það sem ég hélt að myndi verða tuttugu manna afmælisveisla... við eigum ekki mikla peninga um þessar mundir, eiginlega enga sem má eyða en gátum þó verslað í ágætis veislu fyrir tæpar 5000 krónur þar sem boðið yrði uppá fylltar tortilla pönnukökur, heitan saumaklúbbsrétt með skinku & aspas, franska súkkulaðiköku (líka til að kata systir sæi að ég gæti gert hana) og vöfflur af því að mamma og pabbi gáfu okkur vöfflujárn í jólagjöf.
útaf þunglyndinu og lyfjunum hef ég ekki verið uppá mitt besta seinustu vikur og jafnvel mánuði og þá reynir kannski á þolrif þeirra sem standa mér næst. ég er ekkert leiðinleg við neinn eða andstyggileg, ég er bara ekkert sérlega félagslynd og finnst best að vera bara ein í þessu ástandi af því að ég hef enga sérstaka ánægju af því að íþyngja fólki með þessu (bloggið er dagbókin mín). ég fer ekki útá djammið, þó þess virðist þurfa til að ákvarða einhverja fáránlega stöðu innan samfélagsins, af því að ef ég drekk áfengi líður mér ekki vel og ég viðurkenni fúslega að edrú nenni ég ekki að djamma. auk þess gera lyfin mig afskaplega þreytta á líkama og sál og ég er bara að bíða og vona að því helvíti fari að ljúka og líkaminn taki lyfin sem fyrst í sátt. en það þýðir ekki að mér þyki ekki vænt um fólk, vini mína og ættingja og þar sem að ástand mitt undanfarið hefur ekki boðið uppá mikið langaði mig til þess að halda þessa afmælisveislu og bjóða flestum þeim sem mér eru mjög kærir, bara til að sýna þeim að ég elski þau og ég er enn hérna þó ég sé kannski ekki "miss jolly" á barnum.
á sunnudeginum afboðuðu ættingjarnir sig. þannig er það í minni fjölskyldu, hvort sé það hinu eða öðru megin. enginn mætir í veislur, á myndlistaropnanir eða neitt slíkt og eru í alla staði frekar lélegir í að halda sambandi, ég fría mig ekki undan þessu, ég er engin undantekning. ég tók það samt dáldið nærri mér en ákvað að láta það ekki skemma veisluhöldin, ég get hvort sem er ekkert kvartað þegar ég er nákvæmlega eins. eftir vinnu, kl. 17 æddi ég heim til að hefja undirbúninginn því veislan átti að hefjast kl. 20. ég stóð sveitt í nákvæmlega þrjá tíma við bakstur, eldamennsku og allt og það mættu tveir gestir kl. 20. uppúr níu mættu svo nokkrir fleiri en þeir höfðu fram að því setið á bar og restin afboðaði sig, en þá var ég aktúelt grenjandi inní herbergi yfir þessu öllu saman.
og í dag er ég ótrúlega yfirgengilega leið yfir þessu öllu saman en velti því þó fyrir mér innst inni hvort ég eigi þetta ekki bara skilið... kannski getur maður ekki beðið fólk um umburðarlyndi og á þess vegna ekkert að vera að væla. mig langaði bara svo ótrúlega mikið til að gera eitthvað fallegt fyrir þetta fólk, svo þau viti, eins og ég skrifaði áðan að ég sé hérna ennþá og þyki vænt um þau þó ég sé ekki alveg með sjálfri mér. svo þau gefist ekki upp á mér og yfirgefi mig ekki endanlega. ég er að flestu leiti þroskuð manneskja með skilning á flestu því sem er í umhverfi mínu og ég held ég sé ágætlega vel gefin en tilfinningaþroski minn er á við lítið barn og það er óþolandi. það gerir það að verkum að svona hlutir særa mig djúpu sári þó ég hafi kannski engan rétt á því að vera særð.
p.s. kæru óvinir, ekki hlæja að þessu.

ég er að velta því fyrir mér hvort að samviska og skynsemi séu það sama... í það minnsta hefur annað áhrif á hitt.

3. í afmæli og í dag þarf ég að læra fyrir próf í kvikmyndafræði og versla fyrir afmæliskaffiboð sem ég ætla að halda annað kvöld. og gott ef ég á ekki neina peninga...
með tilkomu nýja fjölskyldumeðlimsins, skaða (og ég þarf nú að leggja höfuðið í bleyti varðandi hvernig í fjáranum þetta flippaða nafn er fallbeygt...) tek ég eftir breytingum á eldra afkvæminu, henni dimmalimm. þær eru fyrir það fyrsta ekki alveg búnar að sættast við hvor aðra, við vöknum stundum á næturnar við ýlfur og urr þegar önnur hvor þeirra fer inná yfirráðasvæði hinnar. en það er ekkert til að hafa áhyggjur af, ég hef áður þurft að upplifa þetta og lengsti tíminn sem það tók tvo ketti að sættast á mínu heimili voru þrjár vikur. en þó það... en litla dýrið, skaði gerir það að verkum að allt í einu finnst mér hún litla dimmalimm mín ekkert svo lítil lengur. hún hefur stækkað skyndilega, er öll einhvern veginn kubbslegri og meiri. ég vona bara að þær verði vinkonur sem fyrst...
þær virðast þó eiga það sameiginlegt að geta ekki drukkið á hefðbundinn hátt úr vatnsskálum sem í boði eru og ég skipti samviskusamlega um vatn í allavega tvisvar á dag. dimmalimm t.d. drekkur bara vatn úr krönunum sem útlistast þannig að þá sleikir hún kranastútinn og veiðir dropana sem falla niður með tungunni. þetta hefur að sjálfsögðu þær afleiðingar í för með sér að við, hitt heimilisfólkið, altsvo homo sapiens erum dauðhrædd um að vera einhver skotspónn fyrir fuglaflensuna. og ég skal hundur heita ef ég ætla að láta svoleiðis vitleysu vaða yfir mig. ég skýt mig frekar í hausinn en að þurfa þola það að það blæði úr rassinum á mér eða ég fái kýli í augun. ég veit annars ekkert um þessa fuglaflensu né hver einkenni hennar eru og mér er auk þess nokk sama þó ég fái hana og drepist svo þetta var bara einhver útúrdúr... skaði aftur á móti fer inní sturtuklefann þegar hún er þyrst, dýfir annarri framloppunni ofaní niðurfallið og sleikir svo loppuna eða það sem er á henni. og svo vill hún bara borða "fullorðins" matinn. undarlegt hegðunarmunstur...

jæja... dásamlegur afmælisdagur liðinn. það þýðir þó ekki að fjörið sé búið því ég held að sjálfsögðu uppá afmælisdag gærdagsins líka, og hann er í dag. þess vegna verður þessi dagur í dag í engu verri en dagurinn í gær af því að ég er AFMÆLISBARN GÆRDAGSINS! það er annar í afmæli...
ég vil þakka öllum þeim sem mundu eftir mér í gær og það voru ekki fáir. takk fyrir allar fallegu og góðu kveðjurnar góða fólk, það er greinilega ekki vöntun á indælum gaurum í kringum mig.
helst ber þó að nefna nýja fjölskyldumeðliminn en ég og örninn minn gátum barn í gær, eiginlega gaf örninn mér krúttið í afmælisgjöf og ég læt hér fylgja með mynd af henni. hún heitir skaði eldjárn eftir konu njarðar. jötnamey sú kom upphaflega frá þrymheimi til ásgarðs til að hefna dauða föður síns en æsirnir buðu henni að giftast einum af mönnunum í skaðabætur ("hence" SKAÐAbætur). skaði ætlaði upphaflega að velja sér baldur til festu en af því að hún fékk ekki að sjá nema fæturna á mönnunum sem hún mátti giftast fipaðist henni og valdi njörð í staðinn fyrir baldur. þau skildu náttúrulega síðar meir... en okkar skaði er enginn jötunn, hún er agnarsmátt kríli og sá skringilegasta munstraði köttur sem ég hef á ævinni séð, hún er næsrum eins og zebrahestur.
og svo fékk ég PLAYSTATION TÖLVU!!!! líka frá erninum mínum að sjálfsögðu... ég mun ekki sjást neitt úti við á næstunni.

HANN Á AFMÆLI Í DAG,
HANN Á AFMÆLI Í DAG,
HANN Á AFMÆLI HANN TINNBERT,
HANN Á AFMÆLI Í DAAAAAAAG...

jæja góðir hálsar, þá er hann runninn upp, fæðingardagurinn sjálfur. klukkan er 6:06 að morgni dags og það eru aðeins rúmar 20 mínútur síðan það voru nákvæmlega 27 ár liðin síðan ég leit þessa grimmu veröld fyrst augum, sé ekki eftir því nema svona 20% af tímanum. og ég er andvaka eins og aðrar nætur en það er svosum í lagi því ÉG Á AFMÆLI!!! auk þess fannst mér eitthvað sniðugt að stilla einhvern "reminder" í símanum mínum fyrir löngu síðan þannig að nákvæmlega á því augnabliki og fæðingarstund mín rann upp áðan fór að pípa ægilega í símanum. ég hefði líklega á að hugsa útí það á sínum tíma að ég myndi kannski vera nýbyrjuð á lundarlyftu og eiga erfitt með svefn þegar mér duttu þessi heimskupör í hug. en hvað um það... ég reyni kannski að punga út nokkra klukkutíma af svefni í viðbót. hafið það gott í dag elsku pysjurnar mínar.

seinasti dagur fyrir afmæli... í dag hef ég lagt mér til munns hálfa pulsu með engu, hraunbita og ís. þetta er líklega ekki hollt en það væri ágætt að fara að passa í fötin sín aftur.
í dag gerði ég mér vel grein fyrir því að ég veit ósköp lítið um lífið... ég veit t.d. ekki hvað stýrivextir eru.
maður spurði örninn minn hvort ég væri orðin 18 ára þegar ég ruddist með eina hundraðkallinn minn í spilakassa í dag, var að reyna að freista gæfunnar. við skelltum bæði stórkallalega uppúr og maðurinn dauð-skammaðist sín. "nei, reyndar verð ég 27 ára á morgun og ég á erfiðara með að trúa því en þú".

afmælisbarn morgundagsins!

á ég að segja ykkur mína skoðun á því hvers vegna "blóðið" í dömubindaauglýsingum er blátt? það er vegna þess að karlmenn þola ekki að vita að konum blæði rauðu einu sinni í mánuði á stað sem þeir elska að troða hinum heilanum sínum inní, þeim finnst það ógeðslegt, þeir vilja sem minnst af því vita og hvað þá sjá það. þess vegna er "blóðið" í dömubindaauglýsingum haft blátt, svo karlmenn þurfi síður að upplifa viðbjóðinn og óhuggulegheitin sem fylgja því að lifa í "splatter-mynd" einu sinni í mánuði. blátt ku nefnilega hafa hreinsunaráhrif á fólk, fólki finnst blár litur tákn um hreinlæti. og hana nú! p.s. þessum þankagangi er ekki beint að neinum einum karlmanni persónulega, bara svona "over all". mér finnast karlmenn ágætis fyrirbæri og hinn heilinn þeirra mjög fínn til síns brúks.

að drekka bjór er reyndar ekki í boði núna útaf lundarlyftunni en það stendur hvergi að andlega vanheilir megi ekki hlusta á djass...

samkvæmt útreikningum mínum er ég vor-greddu-barn, það er ekki eitthvað sem mig langar til að fara nánar útí.
mér finnst með ólíkindum tíminn og púðrið sem fyrrverandi kærastinn minn eyðir í að fá sig skírðan eftir plast ruslafötum. ég meina þetta vel en mér finnst það samt óskaplega fyndið.
það rymur í kettinum mínum undir glugganum og ég vildi að það væri myrkur svo ég gæti bara horft á vídjó með góðri samvisku.
mig dreymir um að fara á múladjass annað kvöld í þjóðleikhúskjallaranum og drekka bjór og hlusta á góða tónlist. ef að fjárhagur leyfir og ég er nú einu sinni afmælisbarn fimmtudagsins fer ég og tek örninn minn með.

mig langar til amsterdam í skóla, mig vantar peninga og ég á afmæli ekki á morgun heldur hinn! ég nenni ekki að skrifa, nenni engu "for that matter"... en ég nenni að eiga afmæli á fimmtudaginn, get ekki beðið, hlakka svo til. keypti mér freyðivín og jarðaber áðan til að borða í morgunmat þegar ég vakna á afmælisdaginn. mér dauðleiðist samt að vera tinnbert núna, finnst hann alger aumingi.

nú er það að gerast... klukkan er 14:25 og hin daglega værð hellist yfir mig, öll plön fá að fjúka fyrir lúrinn. vaknaði samt fyrir sjö í morgun (af óviðráðanlegum orsökum) og kláraði ritgerð um mexíkóborg sem ég er helvíti ánægð með... zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz...

jesús minn almáttugur og gluð hjálpi mér!!! ég HATA jarðskjálfta... fann hann einhver annar? úff, hárin rísa á hnakkanum á mér og ég fæ gæsahúð og alskyns annars konar líkamleg viðbrögð við jarðskjálftum. djöfuls andstyggð... en ég á afmæli á fimmtudaginn!!!! vííííhaaaaaaa!

hvers vegna er i-ið í titlinum á tímaritinu birta öfugt? er þetta eitthvert djöflatákn?

æj, mér leiðist eitthvað... nenni samt engu, er bara að bíða eftir því að vinnan byrji... ég gæti svosum gert heilmargt, t.d. lært, tekið til, vaskað upp, fengið mér kríu (það er reyndar "banalt" og gæti endað illa), hent öllu myglaða dótinu úr ísskápnum en ég nenni því ekki, nýti morgundaginn í það og svo er matarboð hjá stóru systur um kveldið. í kvöld ætla ég að hafa það huggulegt eftir vinnu og hlakka til afmælisins, ég er svo hrifin af því svona á veturna. en núna, akkúrat núna ætla ég bara að hanga og hlusta á sigga ármann... þið ættuð líka að hlusta á hann, yndisleg mússík. ætli ég geti grafið eitthvað kalhæðið og fyndið uppúr fylgsnum hugans og sagt ykkur? ég er að hugsa...

ég og örninn minn erum núna búin að vera saman í "eitt barn" eða níu mánuði. ég er samt ekki að telja, man þetta bara óvart. einu sinni átti ég kærasta og við héldum uppá öll afmæli: "hey, við erum búin að vera saman í 7 mánuði, 2 vikur og 5 daga... út að borða!!!" og ég fékk eiginlega ógeð á því, með fullri virðingu fyrir þeim manni og því sambandi (gluð hvað ég vona að ég sé ekki að vera illgjörn núna). ég nenni engan veginn að hugsa útí þesslags hluti núna, finnst bara gaman að tíminn líði og að einn dagur var aðeins öðruvísi en hinir af því að þá urðum við kærustupar. ekkert stress eða "panik" yfir einhverjum dagsetningum og afmælum, bara dásamlega afslappað.

undanfarna daga hef ég mjög mikið verið að hugsa um þunglyndið, fordómana - mína og annarra, hvernig ég geti hraðað batanum (dauðleiðist reyndar að tala um þetta sem sjúkdóm, finnst það "morbit" og niðurdrepandi) og hvernig ég geti gert það að hluta af mér án mótþróa því það er það sem þessi sjúkdómur er. hann ER ekki ég en hann er HLUTI af mér og verður það kannski alltaf, að öllum líkindum, ég þarf bara að læra að sættast við hann og þá held ég að þetta verði ekki jafn erfitt. stundum þykir mér vænt um þunglyndið en oftast hata ég það, af skiljanlegum ástæðum en til að ég geti lært að lifa með því held ég að ég þurfi að hætta að líta á þetta sem feimnismál og hætta að skammast mín fyrir það. og liður í því er einmitt að skrifa svona opinskátt um það hér. næsti liður er að byrja að tala um það án þess að skammast mín, ég geri mér reyndar grein fyrir því að það muni kosta augngotur og fjarrænu (mjög merkilegt og ætti að vera rannsakað: um leið og fólk fer að tala um þunglyndi og þá sérstaklega þegar þunglyndir tala um þunglyndi fær fólk svona fjarrænt blik í augun eins og þegar maður fer til kvensjúkdómalæknis og reynir að leiða það hjá sér með veður-spjalli að það sé semi-ókunnugur maður að stara uppí manns allra-heilagasta) en ég ætla samt að gera það. návæmlega eins og ef ég hefði fengið krabbamein og væri nú í meðferð við því, ég er ekki að deyja en sumir dagar er verri en aðrir og ég a ekki að þurfa að fela það fyrir neinum. þið botnið örugglega ekkert í þessu...

það er búið að stofna kvikmyndaklúbb í skólanum hjá kvikmyndafræðinni og ef ég væri ekki svona feimin myndi ég gjarnan vilja taka þátt í því starfi. en hvað um það, kannski með tímanum... þá er alltaf hist í stúdentakjallaranum á föstudögum kl. 15 og glápt á kvikmyndir og fyrsti dagurinn er í dag. ég nenni ekki af því að ég er að fara að vinna og vildi helst geta fengið mér bjór með glápinu svo ég ætla næsta föstudag. ég vona bara að fólk verði duglegt að mæta því mér finnst þetta frábært og það verða einhverjir að mæta til að þetta haldist gangandi. kannski þið viljið koma...

úff, ég er að hugsa svo mikið núna um allt en mér líður vel og ég kann að meta það því það er ekki sjálfgefið. ég get ekki gert hlutina nema "litterally" svo að ég sló hugmyndina af að lifa hvern dag eins og hann væri minn síðasti. það myndi bara enda með óþarfa fjárútlátum, barsmíðum og vitleysu.

9. mars:

1979: tinnbert ævarsson fæðist (27 ára)
1964: juliette binoche, leikkona og fyrirsæta fæðist (42 ára)
1960: linda fiorentino, leikkona fæðist (46 ára)
1959: barbie "fæðist" (gæti þ.a.l. verið móðir mín) (47 ára)
1950: edgar rice burroughs, höfundur tarzan bókanna deyr
1943: bobby fischer, gyðingahatari og skákmeistari fæðist (63 ára)
1934: yuri gagarin, fyrsti maðurinn til að fara útí geim fæðist (til gamans má geta að hann var bara 157 cm. á hæð, 8 cm. minni en ég. hahahahaha...) (72 ára)
1933: philip roth, rithöfundur fæðist (73 ára og jafngamall og líffræðilegur faðir minn)
1918: george rockwell, listamaður fæðist (88 ára)

... ég veit ekki meir um 9. mars sem er ágætt því þetta er minn dagur!

nú get ég með sanni sagt... ég á afmæli næsta fimmtudag! þunglyndi á undanhaldi en ég vil samt ekki "jinxa" neinu. see ya!

ég á mér nýtt listrænt ædol og hann heitir eða hét stan brakhage. ef þið "klikkið" á nafnið hans fariði inná áhugaverða síðu um hann... og merkilegt nokk þá dó hann daginn sem ég varð 24 ára. ég reyni að taka því ekki persónulega.

afhverju eru gerð morgunkorn sem eru ekkert annað en sælgæti? ég fyllist græðgi þegar ég fæ mér svoleiðis morgunkorn, fæ mér tvær skálar og er svo bumbult í marga tíma á eftir. ég ætla að byrja að kaupa seríós aftur.

mig langar til að minnast á það að það er mikið af góðu fólki sem les þessa síðu og skilur eftir sig uppörvandi og vonar-vekjandi skilaboð. ég kann virkilega að meta það...

símafóbía er viðurkennt fyrirbæri. fyrir þá sem þurfa nauðsynlega að ná í mig bendi ég á hina sívinsælu samskiptatækni, SMS. eða MSN: tinnati@hotmail.com eða þá bara tölvupóst: kirsuber@gmail.com. ég þarf að stinga höfðinu í sand...

ég á að vera að læra fyrir próf sem ég er að fara í eftir nokkra klukkutíma, ég átti að byrja að læra fyrir þetta próf fyrir nokkrum dögum síðan en hef ekki getað komið mér í það. afhverju? jú, af því að ég fer að hugsa um prófið og byrja að fyllast kvíða. þá reyni ég að sannfæra sjálfa mig um að það sé óþarfi, ég er að læra það sem mér finnst skemmtilegast í heimi. en allt kemur fyrir ekki, ekkert virkar og ég lokast inní einhverju ónotuðu hólfi í heilanum á mér. sjálfhelda í eigin huga. ég veit ekki afhverju ég er að reyna þetta, ég er augljóslega fædd til að vera öryrki. þetta er undarlegt... það lokast allt.

annars elduðum við saltkjöt og baunir og rófur (takk hjörtur) í gær að sjálfsögðu. og svo buðum við þrándi í mat því allir ættu að njóta góðs af þeim herramannsmat sem saltkjöt & baunir er. ég keypti ekki sérvalið kjöt af því að ég vildi frekar vera sparsöm og uppskar þ.a.l. nokkra ágætis bita og tvo sem voru BARA fita en við náðum öll að verða södd... æj... hausinn á mér er að springa og ég nenni þessu ekki.

hvað ætli maður sjóði rófur lengi...

og nú hefst hið daglega stríð... svona er þetta búið að vera s.l. vikur eftir að ég byrjaði á nýju lundarlyftunni. um kl. 14:30 á hverjum einasta fjárans degi fer ég að þreytast alveg óskaplega og næ varla andanum fyrir geispum. og svo þarf ég að berjast af öllum mætti við löngunina til að leggjast uppí yndislega og góða rúmið okkar. þetta er svo erfitt að þið getið ekki ímyndað ykkur það, sérstaklega þegar ég læt undan og ekki kalla mig aumingja því þið vitið ekki hvernig þetta er, þá sofna ég í 2-3 tíma, missi af skólanum og deginum og eyði öllu kvöldinu í samviskubiti og vonleysi. ég held samt að mér takist að sigrast á þessu í dag en það gerir það líklega að verkum að ég sofna í tímanum á eftir. en ég mæti þó allavega...

p.s. við keyptum okkur líka miða á tónleikana sem að joanna newsom heldur hérna 18. maí n.k. doldið langt þangað til en ég get ekki beðið, veit reyndar ekki alveg með þetta að hafa alla tónleika núorðið í fríkirkjunni en það verður örugglega frábært. kannski vill hún stofna með mér félag fyrir fólk sem talar eins og strumpar eða aðrar teiknimyndapersónur... svo er örninn minn eitthvað að halda því fram að joan baez sé að koma hingað. þá förum við líka á hana auðvitað...

jæja, hvað er að frétta? nú, það er bolludagur og ég er ágætlega hress, ekkert ofur en samt hressari en undanfarið, það fór að vísa uppá við í gær. og úr því að það er þessi annars ágæti dagur ætla ég að sjálfsögðu að gera kjötbollurnar frægu í kvöld og áðan rölti ég útí bakarí til að kaupa bolludags-bollur. ég rétt náði að vera á undan skrækrómuðu (ekki eins og ég heldur eins og mútur hljóma) unglinga-hersingunni úr MR og kvennó og missti mig algjörlega... ég er nefnilega voðalega lítið fyrir sætabrauð, kaupi mér aldrei neitt í bakaríum sem hefur glassúr eða klístur á sér en bolludagsbollurnar eru annað mál. mér finnast þær kannski ekkert sérstaklega góðar en þær eru allar svo fallegar og girnilegar, ég vildi bara óska að það væri hægt að kaupa mini-bollur. svona sem væru bara í munnbitastærð, það væri dásamlegt fyrir fólk eins og mig. en eins og ég sagði þá missti ég mig og keypti sjö bollur. 7 bollur!!! ég held ég hafi keypt eina af öllu, eða næstum því. ég stóðst ekki mátið og þetta var nú ekki svo dýrt. nema hvað að nú erum við bara tvö í kotinu og borðum bæði eins og eþíópíu-búar svo ég veit ekki hvernig þetta á eftir að enda. líklegast á sjúkrahúsi. en hvað um það...

örninn minn kom að vestan í gær og það gladdi mitt litla og viðkvæma hjarta yfirgengilega þrátt fyrir að blessuð pysjan hafi aðeins verið í burtu í einn dag. við erum ástfangin, það þarf ekkert að afsaka. eftir vinnuna mína sem mér tókst að fara í án þess að fá kvíða- og grátkast splæstum við í pítsu og leigðum ally mcbeal sem er nýja æðið á heimilinu. veit samt ekki hvort ég megi segja frá því útaf einhverri homma-fóbíu...

sem innanbúðarmaður eða hjásvæfa, bæði virkar hef ég fengið að vera þeirrar gæfu aðnjótandi að heyra semi-lokaútkomur á lögum væntanlegrar breiðskífu þeirra yndis-pilta í shadow parade og fjandinn fjandinn fjandinn hafi það! þetta er ótrúlegt... þeir eru alveg magnaðir. margir kunna að halda núna að þetta sé ég eingöngu að segja sem hliðholl ástkona en svo er ekki, ég hef hið ágætasta tónlistarvit þó ég segi svo sjálf og ég er að segja ykkur það núna að þetta er GOOD STUFF! þetta er eðal, alveg hreint... ég er óskaplega stolt af þeim litlu krílum.

öspin birtist hér í mýflugu mynd á fimmtudag og var horfin aftur með sólarupprásinni á laugardag. hef ákveðið að boða hana í stelpu-stuð helgina eftir afmæli vort...

við örninn stefnum nú á að afla nægilega miklu fé til að komast til amsterdam í byrjun ágústmánaðar í rómantíska sumar/afslöppunar ferð. svo vongóð erum við um að komast að í gær greiddum við staðfestingargjald fyrir gistingu á alveg hreint dásamlegu hosteli sem ég rambaði á á veraldarvefnum. þar eru herbergin hjólhýsi, sumsé hvert herbergi er eitt hjólhýsi og alveg hræ-ódýrt eða þannig... ég er sko búin að vera athuga þetta undanfarið og ég er alveg gáttuð á verðlaginu á gisti-stöðum í heiminum. hostelið sem ég fann er m.a.s. það eina í þessum verðflokki, viðráðanlega verðflokknum í allri amsterdam! það er ekki eins og fólk sé að fara fram á mikið... rúm, næði og pláss fyrir farangur. en hjálpi mér allir heilagir, engin furða að eina fólkið sem hefur efni á að fara til útlanda og aktúlet sofa eitthvað á ferðalaginu eru nýríkir sjálfstæðismenn.

ég er grasekkja í dag og í nótt. örninn minn, mr. handsome devil er á ísafirði með hljómsveitinni ÉG að spila, eða í kvöld. ég sakna hans strax, get ekki að því gert. og ofaná þvottavélinni liggja lyklarnir að plebba-bílnum okkar sem að ég get ekkert gert að því ekki kann ég að aka. synd og skömm að silvurblái fákurinn okkar standi svona óhreyfður... ef við bara töluðum sama tungumálið.

ég verð bara að minnast á dásamlegan dag sem ég átti í gær með besta vini mínum honum gulla. í marga klukkutíma þræddum við bæinn og litum inní búðir, spjölluðum um allt og ekkert. stundum er svo gott að eiga svona góðan vin, eða alltaf. að þurfa ekki endilega að tala um þetta leiðinlega heldur bara fá félagskapinn og hlýjuna sem honum fylgir. hann er sko gullið mitt hann gulli minn. auk þess eru strákar oft skemmtilegri félagsskapur en stúlkur, þeir koma með allt annan vinkil á hlutina, eru ekki í keppni við þig að tala um sjálfan sig og oft bara einhvern veginn hressari, síður mæðulegir. ég biðst forláts á þessari upptalningu, ég er mjög mikil jafnréttismanneskja þegar kemur að stöðu kynjanna í heiminum og utan hans en svona finnst mér þetta bara stundum vera. ekki það að stúlkurnar í kringum mig séu einhverjar skíta-pöddur...

fyrir þau okkar sem ekki kjósum að vera peð-ölvuð á einhverjum sóða-bar í reykjarvíkurborg á þessu föstudagskveldi er ekki gerð tilveran auðveldari með dagskrá ríkissjónvarpsins. latibær og vetrarólimpíuleikarnir að ógleymdri rúsínunni í pulsuendanum, einhver væmin disney-mynd er það sem okkur er boðið uppá í kveld í sjónvarpinu. ég trúi ekki að það sé verið að NEYÐA mig til að borga í þessa stofnun... allt þetta efni samanlagt jafnar næstum út viðbjóðinn og óhugnaðinn sem teletubbies er.

ég á afmæli eftir 13 daga... eða eru það 12? allavega þá er það 9. mars og ég get ekki beðið. ég er svo fegin að hafa þetta til að hlakka til að þið trúið því ekki og svo fegin að vera svona einföld og barnaleg að hlakka enn til afmælisins míns. ég er m.a.s. að verða 27 ára. það er rosalegt! ekki í þeim skilningi að mér finnist það eitthvað hræðilegt, þvert á móti og alls ekki, mér finnst það frábært! en það er samt rosalegt og magnað af því að mér líður svo ekki 27 ára. myndin sem ég hef af 27 ára gamalli manneskju er ekki nálægt því að vera lík mér á neinn hátt. ótrúlega merkilegt! ég er ennþá bara tvítug í anda. og ég horfi á allt þróast og mig með... ég er búin að festa ráð mitt, vinir mínir hafa fest ráð sitt, keypt sér íbúðir, eignast börn, flutt til útlanda, farið í háskóla, horfst í augu við fortíðina, leitað ráða til að bæta sjálfið... allt þetta og við erum enn svo ung.

í gær þegar ég var að reyna að sofna fór ég að semja sögu í huganum til að skrifa ykkur í dag. hún var ótrúlega fyndin og eiginlega bara endursögn á áður rituðum viðburði. ég kímdi undir sænginni yfir eigin fyndni... en merkilegt nokk þá virðist ég einhvern veginn verða mun frjósamari í hugsun og sköpun þegar er liðið svona á nóttina heldur en á daginn því að þegar ég vaknaði í morgun, tilbúin að láta skopið flæða inn á veraldarvefinn var úr mér allur vindur og sagan var alls ekki lengur fyndin. en það er komið kvöld núna og mér farin að finnast sagan aftur fyndin svo ég er að hugsa um að skrifa ykkur hana. svo finnst ykkur hún kannski ekkert fyndin og ég er fáránlega glötuð...

allavega... þetta er þarna þegar ég fór seinast í sund. með móu, sumarið 2004. mér finnst persónulega dásamlegt að fara í sund, alveg yndislegt. ég á vel heima í vatni enda er ég í fiskamerkinu... átti reyndaar að fæðast eitthvað fyrr og vera vatnsberi en það skiptir ekki öllu, bæði hafa gaman af vatni. það bara öll þessi nekt sem ég á svo erfitt með að höndla, allir þessir allsberu líkamar saman í einhverjum risa klefa klæddum í hólf & gólf með skjannahvítum flísum og lýsingin gerir það að verkum að allir virðist frekar vera liðnir en lífs. dulítið svona eins og stemningin í auschwitz ímynda ég mér og eiginlega finnst. nema hvað, móu tókst að draga mig í sund þennan dag. ég ældi næstum af geðshræringu þegar ég var að tína af mér spjarirnar, reyndi að hylja nekt mína undir hel-kaldri sturtunni og stara ekki á aðra eða litlu börnin til að vera ekki sökuð um neinn viðbjóð. oní lauginni stóð á á sama stað allan tímann eftir að hafa fengið vægt taugaáfall við að þurfa að ganga svona hálf-nakin fram hjá ótal pörum af augum með líkömum oní vatni við suðumark. þegar varirnar á mér voru orðnar bláar og augun frosin í augntóftunum ákváðum við að fara uppúr og toppa svo allt saman með því að sápa okkur naktar fyrir framan annað fólk. ég var eins fljót og ég gat og fylgdi sömu reglum og í sturtunni fyrir sundlaugina, dreif mig svo fram þar sem ég gat þurrkað mig og upplifað viðbjóðinn þurran þegar konurnar æddu að mér úr öllum áttum allar útí píkuhárum og geirvörtum. og eins og þetta sé ekki nóg á viðkvæma sál lagt var mér starsýnt inní sturtuklefann í einhverju hugsunarleysi og stend þá auglitis til augitis við rauðhærða píku sem eigandinn var að snyrta alúðlega með einnota rakvél, rauðhærða píkan brosti til mín. sá hún ekki skiltið sem stendur á skýrum stöfum: RAKIÐ EKKI SKÖP YKKAR, HANDAKRIKA, RASS, FÆTUR NÉ NEITT ANNAÐ Í STURTUNNI!? og ég hef ekki beðið þessa dags bætur og til að bæta gráu ofan á svart þá kemur rauðhærða píka endrum og eins í pennann, og endrum og eins er ég að vinna en alltaf, ég segi ALLTAF brosir hún til mín. um mig fer hrollur, mér finnst á mér brotið. erum við saman í einhverju leynifélagi af því að mér varð á að bera hana augum á því augnabliki sem henni hugkvæmdist að raka af sér skapahárin í einhverju bríaríi? ég veit ekki...

er ekki búin að vera dugleg við skrif undanfarið, en það er góðar ástæður fyrir því. ákvað í morgun í fyrstu tilraun til að vakna (sem mistókst) að létta algjörlega á hjarta mínu hér, draga ekkert undan og segja ykkur hvernig málin standa, hef svosum engu að tapa. þetta er bara spurning um að treysta því að það verði ekki notað gegn mér. afhverju ætti ég að fela það sem ég er að takast á við? ég les bloggsíður þar sem fólk er að takast á við krabbamein eða er í meðferðum af því að það getur ekki átt börn. þetta er ekkert leyndarmál enda skil ég ekki leyndarmál og ég ætti ekki að þurfa að skammast mín fyrir að verða stundum leið fyrst það var á annað borð verið að greina mig með þennan þunglyndis-sjúkdóm sem allir eru að springa úr fordómum og skilningsleysi gegn, þ.á.m. ég. það er erfitt að eyða heilu dögunum í að kalla sjálfan sig aumingja sem getur ekki neitt, geta ekki farið framúr rúminu af því að maður sér ekki tilganginn til þess, halda andliti fyrir framan alla og passa sig að tala ekki um hvernig manni líður í raun og veru, geta hvorki sinnt vinnu né skóla nema í einhverjum hálfkæringi af því að manni líður svo illa og svo margt meira. ég er samt minn versti óvinur. alltaf svo reið við sjálfa mig, hata mig stundum og mjög oft. ég hef samt engan áhuga á að drepa mig, reyndi það einu sinni og ekki með tilætluðum árangri, sem betur fer kannski en ég mun líka alla ævi skammast mín til innsta kjarna fyrir það. það voru mistök frá a-ö. ég hef heldur engan áhuga á að skaða sjálfa mig á neinn hátt líkamlega, nóg geri ég af því andlega þannig að þið þurfið ekki að hafa áhyggjur af því að verða vitni að sjálfsmorði eða líkamsmeiðingum í beinni útsendingu á veraldarvefnum. en þetta er nú bara toppurinn á ísjakanum, nenni ekki meiru í dag. en þið sjáið að það er á heilmiklu að taka og það er mikil vinna og erfið. kannski mun einhver í sömu sporum og ég lesa þetta og líða betur af því að vita að hann eða hún er ekki ein. og ég er aldrei vond við neinn annan en mig, allavega ekki af ásettu ráði. ég elska mjög mikið af fólki mjög heitt og innilega og ég vil þeim öllum alltaf það allra allra allra besta sem völ er á í heiminum, m.a.s. sumum sem að ég held að sé endilega ekkert mjög vel við mig eins og fyrrverandi eiginkonum og öðru fólki. ég vildi bara að ég gæti gert það sama fyrir mig. sjáumst síðar.

og hérna sjáiði hvað ég er orðin glöð...

hef ákveðið að stofna félag verkkvíðinna íslendinga sem leggja traust sitt blint á frasann: "þetta reddast". skammstöfunin yrði eftirfarandi: F.V.Í.L.T.S.B.F.Þ.R. allir velkomnir að ganga í félagið, líka nýbúar. stofnfundur verður haldinn daginn sem mér verður vísað úr skóla. takk fyrir.

fyrir áhuga- og umhyggjusama hefur lundin lést, þó ekki til hæstu hæða en þetta er allt að koma... en nú er ég komin með hríðir og þarf að fara að fæða eitt stykki ritgerð um the graduate. auk þess ætla ég mér að halda júróvisjón-partý um helgina, ég og örninn minn ætlum að djamma þangað til að við gubbum og ég og dóra litla ætlum að drukkna í mojito eða cosmopolitan.

suma daga er hreint ekki skemmtilegt að vera tinnbert og í dag er þannig dagur.
vildi ég gæti sofið þar til þessu linnti.
vildi ég gæti verið í bakpoka á bakinu á einhverjum.
vildi ég gæti andað án þess að verkja í brjóstið.
vildi ég gæti skorið burt þennan svarta part.

það á að gera manni gott að tjá sig, þið verðið því bara að umbera þetta.

jeiiiiiijjjjjj!!! DAGUR, DAGUR, DAGUR!!! minn maður!

ef að dagur b. vill að fólk kjósi sig, og ég kýs hann ætti hann kannski ekki að vera framan á forsíðu fréttablaðsins með hornauglýsingu þar sem hann lítur út eins og geðsjúkur fjöldamorðingi með skapgerðarbresti. mér finnst hann samt alveg fínn gaur...

fann allar fjórar lethal weapon myndirnar í einum pakka á alveg hreint afbragðs billegu verði í skífunni í dag, og þar sem við áttum þar inneignarnótu og erum bæði lethal weapon aðdáendur fannst mér ekki annað koma til greina en að skella mér á þetta einstaka tækifæri. þ.a.l. er lethal weapon maraþon hjá okkur hjónum í kveld. ég er sergeant martin riggs og össi er sergeant roger murtaugh.
see ya!

þegar ég vaknaði í gærmorgun vissi ég að ég ætti ekki að fara á fætur, en ábyrgðartilfinningin rak mig á lappir og ég mun blóta þeirri ákvörðun svo lengi sem ég lifi. til að byrja með þá sef ég sérlega illa um þessar mundir útaf ónefndum ástæðum, ég vakna oftast um kl. 5 á morgnana og ligg svo í rúminu fram til 8 eða þegar vekjaraklukkan hringir sem er ekkert nema leiðindi því að ég er aldrei eins opin fyrir áhyggjum og kvíðaköstum en þegar ég vakna svona um miðjar nætur og þögnin og myrkrið er minn eini félagsskapur... og jú, reyndar sofandi örninn líka og á henn er hreinn unaður að horfa en ég er ekki geðsjúk svo ég stend ekki í því í nema svona hálftíma tops. og þar sem að gærmorgunn byrjaði svona leyfði ég mér að lúlla aðeins frameftir þegar örninn var farin í vinnuna. undarlegt nokk þá get ég það í þessu ástandi, sofið á daginn. þegar ég svo drullaðist á lappir í kringum hádegi var hausinn á mér að springa og ég sá varla útum augun sem voru svo svefnbólginn að það var líkt og ég hefði verið kýld herfilega fast í andlitið og það tók bólguna fjóra tebolla, trilljón sígarettur og tvo tíma að hjaðna. í úrillu skapi fór ég svo í skólann og entist þar svona tvo/þriðja af tímanum en þá gafst ég upp á geðvonskunni og fór heim til að umlykja mig hlýju og öryggi og kannski slá á gremjuna. og svo kom örninn minn heim og hlutirnir litu mun betur út, lundin lyftist og allt varð betra. ég var að fara að horfa á the graduate fyrir skólann en um þá mynd er ég að fara að gera stutta ritgerð um helgina og ég hlakka vægast sagt til. nema hvað, til að gera langa sögu stutta þá var myndin biluð eða seinni helmingurinn af henni og ég var að gæða mér á hnetum og braut í mér tönn. og ég er sko ekki að tala um smá flís úr tönninni eða smá sprungu, það er svona einn/fimmti af tönninni farin, gone away... hvissssss! og stykkið datt ekkert strax úr, það hrundi úr í morgun þegar ég var að rembast við að bursta tennurnar og það blæddi og ég missti það, stykkið næstum ofaní vaskinn. ég ætla ALDREI að borða hnetur aftur, handbendi djöfulsins árans andskotans hnetur. og lélegu tennur sem ég er með! og nú þarf ég að fara til tannlæknis á mánudaginn. ekki nóg með að það kosti peninga sem ég ekki á til heldur er ég svo logandi hrædd við þessa starfsstétt, þ.e. tannlækna að ég skæli á biðstofunni í hvert skipti sem ég kem þangað. þetta er ekkert grín! þessar hrakfarir fara í sama kafla í ævisögunni minni og þegar ég skar framan af fingrinum á mér í FB og einhver stal stykkinu sem ég skar af, sáraumbúðirnar gréru fastar við puttann á mér af því að heilsugæslulæknar eru ekki raunverulegir læknar og svo trompaði ég það með því að missa heilt rúm ofan á þennan blessaða fingur. HANA NÚ!

mér er það hulin ráðgáta afhverju garðar cortes jr. var kosinn kynþokkafyllsti karlmaður íslands. hefur fólk hlustað á hann tala? hann er eins og einhver ýkt útgáfa af agli ólafssyni og skælir örugglega alltaf þegar hann er búin að fá það. eða þá að hann fær það alltaf í buxurnar... premature evacuation! ég skal segja ykkur hver er kynþokkafyllsti karlmaður íslands, örn eldjárn, that´s who! úff, ég væri sko til í að dýfa honum í kaffið mitt... aftur og aftur og aftur og aftur og aftur... hafið mig afsakaða.

ég get ekki ákveðið mig hvort ég eigi að láta taka hana dimmalimm mína úr sambandi. mér finnst það eitthvað svo ógnvænlegt að fara með barnið mitt í aðgerð til að láta rífa úr henni allt sem gerir hana kvenkyns og svo er ég dauðhrædd um að henni eigi bara eftir að líða illa á eftir. hvað skal gera...

við virðumst þrífast á því að eiga í átökum við hvert annað, það er tækifæri sem við látum sjaldan fram hjá okkur fara hvort sem að líf eru í húfi eða ekki. nú er fjöldinn allur af fólki búið að láta lífið útaf átökum sem hafa brotist út útaf þessarri myndbirtingu þarna í jótlandspóstinum. mér finnst þetta mál svo skrýtið og svo óskaplega leiðinlegt, það lyktar allt af fáfræði, skilningsleysi og öfgum.

sú var tíðin að ég og lóa horfðum oft á kvikmyndina reality bites. ég klippti m.a.s. lóu einu sinni eða gerði tilraun til þess eins og winona ryder er klippt í myndinni atarna... á sunnudaginn var kósý dagur og mér fannst tilvalið að rifja upp góðar stundir og taka reality bites á vídjóleigunni og jafnframt kynna örninn fyrir þessarri undursamlegu kvikmynd. en eitthvað hefur breyst, hún vakti alls ekki þau sömu gleði-viðbrögð og hún áður gerði, nú fannst mér hún m.a.s. bara hálf leiðinleg, persónurnar barnalegar og allir eitthvað svo klobbalegir. ætli þetta sé það sem gerist þegar maður er orðinn fullorðinn? ég er þó blessunarlega ekki komin á það stig að vilja eingöngu horfa á kvikmyndir sem fjalla um ekkjur að berjast við krabbamein eða krúttileg og munaðarlaus börn.

æj... þetta er allt eitthvað svo til einskis.

ég hef aldrei talið mig neina sérstaka áhugamanneskju um íþróttir... nema kannski þarna um veturinn sem mér hugkvæmdist að fara að læra box en var rekinn um vorið sökum ótæpilegs skapofsa... en það er önnur saga. en þannig er það nú bara að ef ég asnast til að setjast fyrir framan sjónvarpið þegar einhverjir boltaleikir eru í gangi, eiginlega alveg sama hver þá brýst iðulega útúr mér einhverskonar alter-ego-íþróttabrjálæðingur sem getur hvergi setið kjurr og öskrar á imbann í hvert skipti sem að mark er skorað eða dómarinn fer rangt með staðreyndir. þetta jekyll/hyde ástand er farið að íþyngja mér verulega þar sem að mér reynist erfitt að dylja það með dömuskap þegar ég er meðal fólks, svo sterkt er þetta afl. ef þið heyrið helíum-öskur á bergstaðastrætinu með meðfylgjandi blótsyrðum á erlendum tungum skulið þið ekki óttast, þetta er bara ég.

hann á afmæli í dag
hann á afmæli í dag
hann á afmæli hann örninn minn
hann á afmæli í daaaaaaag!!!

þessi dagur og þetta blogg er af gefnu tilefni tileinkað besta manni í heimi.

er ég þroskaheft? það verður auðvitað jafn mikill höfuðverkur að koma fólki inní íbúðina hvort sem að það er í drykkjusvall eða kaffiboð... s.b. færslan hér að neðan...

eftir töluverða umhugsun hef ég ákveðið að halda ekki drykkjusvalls-afmælisveislu þetta árið heldur siðsamlegt kaffisamsæti á sunnudagseftirmiðdegi. það er alger óþarfi að vera að slá til einhverra hátíðarhalda þegar ég er bara að verða 27 ára. ég nenni heldur ekki að berjast við þann höfuðverk hvernig eigi að koma fleiri en 10 manns inní litlu íbúðina okkar. svo öllum vinum mínum er boðið í kaffi sunnudaginn 12. mars! nánar auglýst síðar og þá aðeins persónulegar...

þökk sé hnignandi ósonlagi er nú komið vor. það gleður mitt litla hjarta óumræðanlega...

það var svo gaman á þorrablótinu, ég hef ekki skemmt mér svona vel í laaaaangan tíma. dansandi var ég ofurölvi við örninn minn og kjóllinn minn angar af hákarls-pissufýlu.

ég er farin norður á þorrablót. góða helgi!

æj æj æj... mér er svo voðalega illt í mallanum eitthvað.

ég held að þegar velja á gott júróvisjónlag þurfi að taka ýmislegt með í dæmið... úff, ég get eiginlega ekki skrifað um þetta núna, ég er svo þjökuð af sársauka í iðrum mínum.

ég er allavega mjög glöð með að besti vinur minn, hann gulli kjósi að liðka líkamann með leikfimi nokkrum sinnum í viku.

ég verð nú að segja að mér finnst það bara hálfgert grín að ég hafi ekki fengið neinar samúðarkveðjur frá ykkur útaf hjólinu mínu. HJÓLINU MÍNU VAR STOLIÐ! finnst engum það leiðinlegt... nema mér?

á alvarlegu nótunum: það háir mér mjög hvernig ég tala, eða öllu heldur hvernig rödd ég er með. og núna er ég að skrifa um þetta í fullri alvöru, ekki neitt grín, engin kaldhæðni... ef ég kemst þá af án þess að nota hana í öðru hverju orði eins og mér er tamt. mér finnst það virkilega leiðinlegt hvernig fólk bregst við um leið og ég opna munninn, það er alltaf á svipinn eins og að það trúi ekki sínum eigin eyrum. þetta angrar mig svosum ekkert, hvernig ég hljóma enda heyri ég það ekki sjálf en fólk virðist aldrei ætla að komast yfir þetta og nú er svo komið að ég þori varla að opna munninn nema í návist þeirra sem þekkja mig. eins og t.d. í skólanum... nú er ég að læra eitthvað sem að ég hef brennandi áhuga og skoðanir á. en í hvert skipti sem að umræður skapast í tímum og ég hef eitthvað til málanna að leggja, og það er ekki alltaf heimskulegt þó ég segi svo sjálf tek ég ekki sénsinn á að básúna skoðunum mínum af ótta við viðbrögð fólks yfir því hvernig ég hljóma. og ég tala ekki einu sinni það skringilega! ég er bara með pínu barnalega rödd, hún er í stíl við mitt innra sjálf eða þannig... þetta er náttúrulega allt í sömu ætt og annað sem angrar mig við mig sjálfa og tengist sjálfstraustinu. en ég veit bara ekki hvað ég á að gera af því að þetta er ekki líffræðilegt, það er ekki hægt að laga þetta. kannski að ég fari að éta krít í öll mál, eins og úlfurinn í þrír litlir grísir...

á gamansömum nótum: það myndast alltaf einhver "children of the corn" stemning hérna fyrir utan hjá okkur rétt fyrir hádegi á virkum dögum... þá mætir hópur af stúlkum, og ég veit ekki hvaðan þær koma reykjandi sígarettur og slúðrandi. svo sitja þær á rössunum sínum svo sígarettum skiptir eins og einhverjar vinnukonur í þriðja heiminum. fuglabjarg!

annars er það helst í fréttum að ég er að fara að "kovera" lagið christmas card from a hooker eftir tom waits... af því að ég kann að syngja þó ég sé of feimin til að gera það fyrir framan nokkurn mann eða konu.

en nú er ég í eyðu í skólanum og hana ætla ég að nýta í lærDÓM.

nú jæja... hér sit ég á þessum mánudegi með mitt kúmen-hrökkbrauð og brennheita te. morgninum var eytt í sturtu og lærDÓM sem ég náði að innbyrða með engum herkjum, enda lesefnið stór-skemmtilegt, kvikmyndafræði... seinna meir mun ég svo arka í minn skóla með glósubók í hönd til að innbyrða meira af visku. ætli ég hafi svo ekki kjétbollur og kartöflumús í kvöldmatinn og læri þangað til ég gubba eða þangað til að kastljósið verður endursýnt í sjónvarpinu.

í gær, eða eiginlega á laugardagskvöldið ákváðum við kærustu-kornin að nú mætti aðeins láta af meinlætalífinu (þess má til gamans geta að orðið meinlæti er einnig notað yfir holdfúa samkvæmt ordabok.is) sem hefur einkennt líf okkar undanfarna vikuna. það er nú einu sinni komið nýtt visa tímabil og á því helvíska korti neyðumst við til að lifa á þessa dagana af því að ég asnaðist til að fara í skóla fyrir einhvers hlutar sakir... sú ákvörðun virðist ekki ætla að færa mér neitt nema vandræði og þá sérstaklega á fjárhagssviðinu. en allavega... þá reif ég okkur á fætur þegar það var enn myrkur í gærmorgun og svo örkuðum við, eða keyrðum sökum veðurs niður á gráa köttinn og fengum okkur dýrindis árbít (það var um svipað leyti sem ég uppgötvaði að hjólinu mínu, fagra blakk hafði verið rænt á aðfaranótt sunnudags þar sem að það stóð harðlæst undir eldhúsglugganum. svona getur nú fólk verið andstyggilegt...). að loknum árbít og lestri á vikugömlum morgunblöðum brugðum við okkur í kolaportið sem er uppáhalds staður hvorugs okkar. en þar sem enn var snemmt var lítið sem ekkert af fólki þar og ekki einu sinni búið að opna alla básana. við römbuðum inná einhvern kína-bás (þetta er ritað án allra fordóma) í sömu andrá og ég var að ræða það hvað mér þætti leiðinlegt að eiga ekkert til að fara í á íslensku tónlistarverðlaunin útaf sjálfstæðu anorexíunni. jú, vissulega er það dulítið plebbaleg samkoma og ég hef enga sérstaka ánægju af frægum íslendingum, hitt þó heldur en það þýðir ekki að ég hlakki ekki til og ætli ekki að klæðast mínu fínasta pússi. og viti menn! í kína-básnum (enn fordómalaust) voru kínakjólar á tilboði, einungis 1.500 kr.... sú var tíðin að þetta var það dýrasta sem hægt var að kaupa... og haldiði ekki að örninn minn hafi keypt einn eld-rauðan og níð-þröngan kínakjól á dúkkuna sína. ef best verður á kosið get ég bara staðið í sömu stellingunni á sama staðnum allt miðvikudagskveldið, en andskotinn hafi það ef ég er ekki dead-sexí í þessum blessaða kjól.

senn líður að þorrablótinu norðan heiða í aspar-dalnum, næsta laugardag n.k. og ég velti því fyrir mér hvort það sé svona "dresscode" á þorrablótum. eru það ekki bara gallabuxur og lopapeysa? eða lopapeysa, ber að neðan og gúmmítúttur... ég hlakka allavega til, hvort sem ég þarf að vera allsber eða ekki.

ég er í móki sem hverfur ekki heldur umhverfist um mig, kemst ekki úr því... skrýtið hvernig maður hugsar öðruvísi í móki, aðrar hugmyndir og nýjar, ítarlegra uplýsingaflæði og þankagangur. í mókinu hef ég legið uppí rúmi og gluggað í annarra manna og kvenna blogg, það gefur mér ekkert ólíkt öðrum sem ég hef rætt þessi mál við. mér sýnist sem ég sé að hnýsast í einkalíf annars fólks og ég kann ekki við það, engan veginn. nægt er volæðið hjá vinum, vandamönnum og mér án þess að ég fari að bæta á það með einhverri þyrstri forvitni... ég gæti þess vegna svifið núna.

máttlaus, þreytt, svimar, rúmliggjandi.

ég hata þetta finnska metal-óperu-þjóðlagaband sem er ALLTAF verið að spila á rás2 þessa dagana... viðbjóður!

er að bíða eftir því að geta tekið strætó til geðlæknisins til að segja henni að mér finnist ég ennþá mjög meingölluð og hafi áhyggjur af því að þurfa að vera ég það sem eftir er ævinnar.

örninn minn og hljómsveitin ÉG með ampop í þjóðleikhúskjallaranum í kveld...

eftir 3 ár og -20 kíló er enn ekki búið að boða mig í brjóstaminnkun og ég er hætt að bíða.

mér finnst fremur ómanneskjulegt, eiginlega bara djöfullegt að binda niður varnarlausar endur í einhverjum polli til að lokka að aðra og stærri fugla til að drepa. svona lagað þarf maður að horfa uppá á rúv...

ég gleymdi auðvitað að láta það fylgja með færslunni í gær að örninn minn og hljómsveitin ÉG eru að fara að spila á útgáfutónleikum ampop á fimmtudaginn í þjóðleikhúskjallaranum. og auðvitað verð ég þar, standandi fremst, sveitt að rífa mig úr brókinni til að kasta henni í hljómsveitarmeðlimi... eða settleg við barinn með bjór í hönd. ég er annars voðalega hrifin af þjóðleikhúskjallaranum, stemningin þar er annars-tíma stemning. ekki viðloðandi þennan fjandans nútíma sem ég hleyp undan á hverjum degi (ekki af því að ég er hrædd við að eldast...).

talandi um það... nú er þessi tími sem ég fer að leiða hugann að aldri mínum, afmælið brestur bráðlega á. og ég segi það aftur sem ég hef alltaf sagt hér á þessari síðu þegar ég stend á þessum afmælis-tímamótum: ég elska að eiga afmæli og ég elska að eldast, það er ekkert við því að gera "so just embrace it". en ég er að verða 27 ára, sumum finnst það gamalt. ég veit ekki hvað er að vera gamall, mér líður alltaf eins og ég sé tvítug, jafnvel 17 ára. og því ekki? brjóstin á mér eru enn á sínum stað... því miður, ég hef enn ekki rekið augun í hrukku og hef satt að segja engar áhyggjur af þeim því ég lít út eins og ný-slípaður barnsrass var mér sagt um daginn. engin eru gráu hárin, sama áhyggjuleysi einkennir hugsanir mínar varðandi þau og hrukkurnar og það er enn beðið um foreldra mína í símann þegar gallup hringir... það eru reyndar ágætis ástæður fyrir því eins og allir vita sem hafa heyrt mig tala og ég þreytist ekki á að skrifa um hér. ég hlakka bara svo rosalega til að eiga afmæli og tilefnið er þrefalt núna: auðvitað bara að eiga afmæli, það er besti dagur í heimi með aðfangadegi, ég á besta kærasta í öllum heiminum og ég hlakka til að eiga afmæli með honum og svo kemur augasteinninn minn hún birta "heim" á sjálfan gleðidaginn.

tilhlökkun er það sem heldur mér gangandi... og "evidently" væmni líka.

læra!!!

hér sit ég að hlusta á nýja ampop diskinn og bíð eftir því að núðlusúpan mín kólni sem tekur samkvæmt mínum útreikningum eina sígarettu... eða eina og hálfa núna þegar ég hef brennt á mér tunguna. ampop-diskurinn er fínn.

brá mér í göngutúr áðan svo að ég yrði ekki gersamlega morbit á því að sitja inni í allan dag og læra, athyglisbresturinn var líka farin að gera vart við sig og mig vantaði mjólk útí teið. ég hef mjög gaman af því að dúða mig upp svo ég líkist sem mest ósjálfbjarga fimm ára krakka og fara í göngutúra þegar það er svona mikill snjór úti. það fékk mig líka til að leiða hugann að því þegar ég var aktúelt fimm ára og ósjálfbjarga, uppdúðuð á leiðinni útí snjóinn. nema þá var ég alltaf, gegn betri vitund látin í svona gróf-rifflaðar ullar-gammósíur sem stinga heil ósköp. ég man eftir allavega einum þannig og þær voru vínrauðar held ég... nema hvað.... maður gat svosum sætt sig við stinginn en ég lenti svo einu sinni í því að kasta óvart á sjálfa mig þvagi í þesslags gammósíum, þessum vínrauðu. ekki halda að ég hafi verið alin þannig upp, að svoleiðis hegðun væri í lagi. ég man nú ekki eftir mér öðruvísi en að gera þarfir mínar í klósett en slysin gerast þegar maður er enn óharðnaður og veit ekki alveg hvað niðurlæging er. en að pissa á sig í gróf-riffluðum og vínrauðum ullar-gammósíum er að ég held líklega verra en að fá nýrnasteina eða saga af sér útlim með ryðgaðri sög. ef þessar helvísku gammósíur stinga óvættar af þvagi þá getiði rétt ímyndað ykkur hvernig það er þegar þær eru orðnar gegnsósa af manns eigins volga úrgangi. ughhh...

en nú er núðlusúpan kláruð og ég þarf að halda áfram að læra. lifið heil!

mánudagar eru ekkert verri en hinir dagarnir, alveg jafn ömurlegir...

þjáðist af tunglsýki alla helgina en hún virðist þó vera á undanhaldi í dag sem betur fer. það er frí í skólanum í dag... minnir mig bara á þegar það var frí í skólanum þegar ég var lítil, þá hét það starfsdagur kennara. ætli þetta sé ekki svoleiðis? sem þýðir að deginum í dag verður eytt með öllu í lærDÓM, skemmtilegan lærdóm um kvikmyndasöguna og listina og sögu rómönsku ameríku... hmmm, já já. annars leit út fyrir að ég væri að fá lurðu í mig í gær en ekki í dag sem er gott því það er alls ekki svo langt síðan að ég var veik seinast... var að vinna í gær og var búin að búa mig undir skammaryrði frá visðkiptavinum yfir því að við skyldum enn vera að selja (upp) DV. en enginn sagði neitt sem annars er ágætt, ekki ræð ég þessu. egill helgason var sá eini sem hafði orð á skeinipappírnum en það var allt með góðlátlegu gríni og grætti mig ekki.

hún dimmalimm mín á tvo kærasta, jafnvel þrjá, ekki enn komið á hreint... og þessir "piltar" gera sig hér heimkomna á bergstaðastrætinu í næturmyrkrinu til að hafa það huggulegt þegar við hjónin lúrum á okkar græna... ekki hressandi. það má líkja því við að þurfa að lifa í stöðugum ótta við að vakna upp um miðjar nætur með nakinn karlmann standandi við rúmið sitt... og þá ekki þann sem að maður bauð þangað.

ég ætti kannski að gerast málefnaleg og tjá mig mál málanna eða þetta sorglega og hræðilega DV mál... það er nú vissulega bót í máli að þessar mannleysur, þeir jónas kristjánsson (sem er ekki betur að sér en það að hann kallaði steingrím njálsson skarphéðinn í kastljós-viðtalinu) og mikael torfason séu búnir að segja störfum sínum lausum sem ritstjórar þessa skeinipappírs samfélagsins (og þetta er sko ekki í fyrsta skipti sem ég kalla DV það) sem DV er, en er það nóg? skaðinn er skeður! maður er dáinn og DV er með blóð þessa manns á höndum sínum og það er synd að það þurfi mannslát til að eitthvað sé gert í þessum sóðaskap sem hefur þrifist á síðum DV undanfarin misseri. fyrir mitt leiti mætti stöðva framleiðslu DV með öllu og mér finnst að verslanir ættu að taka sig saman og hætta að selja þennan viðbjóð og í leiðinni séð&heyrt og hér&nú.

að beita börn ofbeldi, sama í hvaða mynd það er, er ætíð ófyrirgefanlegt en þegar þetta ofbeldi er kynferðislegt á ég engin orð. það er ekkert sem getur lýst þeim viðbjóði, að hafa löngum til að skaða barn með þessum hætti, mér rennur kalt vatn milli skinns og hörunds. mönnum og konum sem aðhafast slíkar athafnir mætti mín vegna drepa og algjörlega birta myndir af á síðum dagblaða. en engu að síður er það mjög alvarlegt að saka manneskju um þessar gjörðir og enginn ætti að gera slíkt í hálfkæringi, nema að hafa allar staðreyndir á hreinu og sérstaklega ekki dagblöð. maður er saklaus uns sekt er sönnuð. en af því að DV er siðlaus pési sem ætti eingöngu að nota í brennur eða í botninn á kattaklósetti var ekki tekið tillit til hins mannlega rétts. svo ekki sé minnst á hugsanleg fórnarlömb þessa manns, séu frásagnir þeirra réttar. eins og að það sé ekki nægilega niðurlægjandi og ömurlegt fyrir alla aðila málsins að þurfa að ganga í gegnum allt sem fylgir því að fara til dómstóla með alvarleg mál eins og þetta, að þurfa að takast á við það sem gerst hefur án þess að helvíska DV þurfi að gera skrípaleik og slúðurmeti úr þessu.

og hvers vegna fá ekki björgólfs-feðgar að kaupa DV? loksins þegar þeim hugkvæmist að drullast til að nota milljarðana sína í þágu samfélagsins...
EKKI KAUPA DV! EKKI EINU SINNI GLUGGA Í GEGNUM ÞAÐ Á KAFFIHÚSI!

mér er nú ekkert voðalega vel við að éta morgunmat en tvisvar í viku þarf ég að pína mig til þess svo ekki þurfi ég að lifa þá niðurlægingu að vera með hávært garnagaul í miðjum tíma. það myndi líka vera sérdeilis áberandi þar sem að þessir tímar eru oftast nær þöglir sökum bíómyndagláps. ég meina, hver hefur áhuga á því að vera að troða í sig þegar líkaminn er tæplega nógu vaknaður til að melta nokkurn skapaðan hlut nema kannski tobleronið sem maður át kvöldið áður. en "for the sake of art" læt ég mig hafa það.

það er allt á kafi í höfuðborginni í dag, jólasnjórinn loksins kominn. ég fæ ókeypis klippingu eftir skóla hjá henni bryncí minni og í kvöld er það burger&bjór með erninum mínum... framhaldið er óráðið.

ég mæli ekki með king kong fyrir væmna dýravini. ég náði tæplega að horfa á seinasta hálftímann af myndinni af því að ég eyddi svo mikilli orku og athygli í að bíta saman kjálkunum til að fara ekki að há-grenja. og svo sat eitthvert ung-dópista-foreldra-par við hliðina á okkur og þeim hafði hugkvæmst að taka með sér ca. 5 ára son sinn sem sat ekki kjurr alla myndina, æpti og át ótæpilega af sælgæti. ég var oft hársbreydd frá því að teygja mig til foreldranna og garga eins hátt og ég gæti í eyrað á þeim og ávíta þau svo fyrir að vera ómögulegir uppalendur... sem ég að sjálfsögðu gerði ekki af því að ég met líf mitt einhvers og langar ekki að vera kutuð niður fyrir aftan sambíóin í breiðholtinu af reiðum dóp-pabba sem finnst ég vera dóni. auk þess sat örninn minn með sinni stóísku ró á milli mín og þeirra "and you can´t beat that"...

ég skal segja ykkur það! þeir sem óska mér dauða geta nú glaðst því lífi mínu eins og það leggur sig var að ljúka fyrir nokkrum mínútum. nú fæ ég óstöðvandi kvíðakast og áhyggjur... aulinn ég skilaði inn mjög rangri tekjuáætlun fyrir árið 2005 til LÍN (sú auma og vesæla stofnun). ég sumsé gerði mér ekki grein fyrir því, og með réttu að ég tel að maður á að gefa upp heildarsummuna FYRIR skatt en ekki eftir skatt eins og ég hélt. hvernig gat ég gert svona herfileg mistök spyr ég sjálfa mig núna... og hvers vegna í fjáranum er þetta svona? það er svo fjarri því að tekjur mínar fyrir skatt sé nálægt tekjum mínum eftir skatt og auðvitað ætti þá að fara eftir því því það eru mínar raunverulegu tekjur, það sem maður fær útborgað. HVERS VEGNA Í HELVÍTINU ER ÞETTA SVONA ÓSANNGJARNT? og hvers vegna í helvítinu gat ég ekki munað þetta og vitað!!! það er ekki eins og að við fáum afnot af því sem við borgum í skatt, það er bara PÚFF um hver mánaðarmót, HORFIÐ! hvers vegna er það þá látið bitna á manni? æji... nú fæ ég tár í augun yfir því að vera búin að klúðra þessu svona, yfir því að vera svona mikill hálfviti og fífl og heimskur asni og hvað á ég að gera? þetta er lífið mitt, skíturinn.

það er viðbjóður að vakna kl. 7:15 á morgnana! þess þarf víst þessa vikuna á heimilinu og þar sem að ég er eina gangfæra vekjaraklukkan hérna kemur það á mína ábyrgð að vekja fjölskylduna. ég kann því nú reyndar ekki svo illa, að vakna snemma en 7:15 er "one to much". 8:15 er allt annar handleggur svo ég tali nú ekki um þegar ég leyfi mér að sofa til 9, það er hreinn munaður. mér finnst nefnilega tímasóun að sofa og reyndar borða líka ef útí það er farið... og nú er ég í eyðu í skólanum og ef rúmið er ekki að kalla nafnið mitt þá veit ég ekki hvaða hljóð þetta eru. mig langar ósköp mikið til að fá mér litla kríu... ég held ég geri það bara. góða nótt.

mér finnast börn ágætis fólk, þau hafa oft margt gáfulegt til málanna að leggja og vona ég að einn daginn verði ég þeirrar gæfu aðnjótandi að ala eitt eða fleiri svoleiðis stykki. hitt er svo aftur að barn nágranna minna finnst mér ekki sniðugt, þeim drjóla er ég ekki hrifin af því hann eða hún, hef enn ekki kynnt mér það nógu ítarlega gerir sér það að leik, daginn út og inn að stappa á gólfinu líkt og það þjáist að einhverjum stepp-sjúkdómi eða óheilbrigðum riverdance áhuga. þau búa sumsé fyrir ofan okkur og ef þau eru ekki að ryksjúga gólfið sitt í þúsundasta skipti þess dags er þetta fyrrnefnda afkvæmi þeirra að tröllríða gólfinu með fílshætti. mér er skal ég segja ykkur alveg hætt að lítast á blikuna...

fyrsti tíminn búinn. hann stóð yfir í nákvæmlega 11 mínútur sökum krankleika kennarans sem er spjátrungslegur indie-gaur og varla mikið eldri en ég... ekki að það sé neitt vandamál. hins vegar skoraði ég strax á sjálfa mig í smávegis veðmál um það hver af indie-stelpunum sem eru með mér í tímunum yrði fyrst til að sofa hjá eða byrja með kennaranum. bara svona til gamans og mér til dægrastyttingar... annars lofar þetta allt góðu og er mjög spennandi.

"highlighter" dagsins:
hallgrímur helgason reyndi að keyra mig niður með barnavagni í þingholtunum. hann baðst afsökunar og ég fyrirgaf.

auðvaldið hefur rúið mig innað skinni, ég er nú blankari en kambódíska og berfætta fósturdóttir mín enda fékk blessunin seinustu þiðsundkallarnir... helvítis námslán, helvítis reikningar!!! og mig vantar enn einar 30 þúsundir uppá til að allt verði með réttu greitt, ég er þá að tala um skólabækur og geðlæknakostnað svo að ekki sé minnst á að við afæturnar eigum tæplega fyrir æti þennan drungalegasta mánuð ársins. frjáls framlög vel þegin!

fyrsti skóladagurinn í dag og hann hefst ekki fyrr en kl. 16:05. ég fékk að sjálfsögðu vægt kvíðakast yfir því í morgun en náði þó með herkjum að yfirstíga það og nú tek ég bara kvikmyndafræðina með trompi eða eins og mér best verður unnt.

þar sem að ég var á fótum fyrir allar aldir tók ég niður jólin okkar hérna á bergstaðastrætinu í skammdegis-morgun-skímunni. það er sárt að horfa á eftir jólaskrautinu ofaní kassa en svona er það nú bara. ég fer a.m.k. ekki að láta þekkja fyrir tælenska hegðun, þ.e. að hafa jólaskrautið uppi við yfir allt heila árið.

en nei, lífið heldur áfram og ég á afmæli eftir nákvæmlega tvo mánuði í dag og örninn minn eftir 22 daga. við eldumst þó að við eigum ekki bót fyrir rassinn á okkur. hvenær kemur þessi silfurskeið mín með betri tíð og blóm í haga eins og sífellt er verið að tyggja í mann með dægurlögum á öldum ljósvakans... hvað er ég að rugla? það eina sem að heyrist í útvarpi þessa dagana eru áróðurssöngvar beint til áðurnefnds auðvalds þar sem bono kallast á við einhverja íturvaxna R&B dívu um hvað þau séu týnd í veruleikanum og allir í afríku séu svo sárþjáðir... mér fannst það betra þegar peter gabriel og kate bush vældu sama texta uppá fjallstindi í denn. það stóð allavega ekki í manni sraufþurra séríósið fyrir samviskubiti...

að ýmsu þarf að huga í dag og hér ætla ég að telja það upp til að mér reynist auðveldara að sýna skyldurækni á þessum fullorðins árum mínum og þið getið kannski haft gaman af:

-skila DVD mynd (maður verður nú að leyfa sér einstaka DVD gláp þrátt fyrir blankheit þegar eina sjónvarpsútsendingin sem næst á heimilinu er óskýr RÚV mynd).
-fara í hraðbanka (til að taka út hvað?).
-fara niður í eymó og fá að prenta út eitt blað (seinasta hálmstráið: fræðslustyrkur frá VR) og kaupa eina kennslubók.
-fara í bóksölu stúdenta og reyna að fá kennslubækur gegn kynlífsgreiðum... grín. kaupa þær sem ég hef efni á.
-fara í fyrsta tímann í kvikmyndafræði.
-fara heim og reyna að elda veislumat úr súrri sveppasósu og kartöflum.
-verða ofurölvi og krúnuraka mig.

... veit ekki hvað af þessu mun aktúelt gerast en tel minnstar líkur á krúnurökun.

ég nenni ekki út af því að allt er svo grátt, ég ræð ekki við hárið á mér og skammdegið ætlar mann lifandi að drepa. hvar endar þetta? gluð, ég spyr: HVAR, HVAR, HVAR???

reyndar förum við bráðum á þorrablót, það er tilhlökkun því slíka samkomu hefur borgarbarnið tinnbert aldrei sótt. ætli ég fái að skipta út hákarli og brennivíni fyrir freyðivín og súkkulaðihúðuð jarðaber?

farin að éta vítissóta, see ya!

GLEÐILEGT ÁR PÖDDUR!
*nýji nágranninn hlustar á bloodhound gang í botni í surround systeminu sínu.
*kata systir á afmæli í dag og hún og harry eiga brúðkaupsafmæli. til hamingju!
*tók áramótafærsluna ofur-væmnu út af því að hún vakti hjá mér viðbjóð og æluþörf. virtist heldur ekkert hreyfa við neinum að maður væri hérna að bera sál sína... betra þá að vera bara bitur.
*blómabúðin á bergstaðastræti selur fagurskapaðar krukkur fyrir líkamsleifar, þ.e. ösku hafi sá látni kosið að fuðra upp í mjög stórum bökunarofni en það er einmitt mín ósk og æski ég þess að henni verði framfylgt að mér liðinni...
*ég ÞOLI EKKI björgvin halldórsson!
*gamlárskveld var dásamlegt í svarfaðardalnum og mér leið ósköp vel með tengdafjölskydunni... þ.e. þangað til að leiðin lá yfir á dalvík. mér finnast dalvíkingar horfa undarlega á mig, máske er það vegna þess að ég er af annarri tegund. annars var þetta kvöld það besta gamlárskveld sem ég hef lengi lifað... allavega betra en aldamótin þegar ég stóð ein með freyðivín, glápandi útum gluggan og grenjandi yfir því að engum þætti vænt um mig.
*londonlamb sem annars myndi liggja fyrir skemmdum verður sporðrennt í kveld og skolað niður með rauðvíni.
*fór á dásamlega vellukkaða tónleika 30. des. (mamma+pabbi) á gauknum þar sem örninn minn steig á stokk með hljómsveitunum sínum tveimur... skuggaprinsinn minn var sá fallegasti og shadow parade eru á barmi heimsfrægðar samkvæmt nýjustu fréttum. ég get líka prísað mig sæla með að vera siðsamlegasta grúppían þeirra, eða ég og öspin mín.
*ég skil sumar konur ekki...
*ég elska sveitina og leitin að reit til að byggja húsið okkar er hafin. við erum með háleitar hugmyndir um stúdíó, leyniherbergi og völundarhús og þegar þíða verður komin í jarðveginn höldum við skötuhjú í förina og í leitina að hinum fullkomna stað með barmafullar pissublöðrur svo við getum merkt okkur besta staðinn...
*kvikmyndafræðin byrjar á mánudaginn og mig kitlar í mallan af tilhlökkun.

"allir saman nú..."

gleraugnaglámarnir á bergstaðastrætinu óska landsmönnum öllum nær og fjær gleðilegrar hátíðar!

æji, mér datt eitt í hug sem mig langar til að segja frá...
fyrir utan að gefa kisunni minni henni dimmalimm ákaflega góðan jólamat gef ég eða gaf ég henni líka að sjálfsögðu smávegis jólagjöf. jólamaturinn mun vera dósamatur sem er bara á boðstólnum á hátíðardögum, rjómi og rækjur og svo ákvað ég að gefa henni nýja ól þar sem að hin var orðin skítug og viðbjósðleg og auk þess með engu nafnspjaldi. engin móðir vill hafa börnin sín í skítugum og rifnum nærfötum og það sama gildir um kattaeigendur og ólarnar á köttunum þeirra. ég skellti nýju ólinni utan um hálsinn á henni í morgun og átti svosum ekkert von á miklum viðbrögðum... nema hvað að henni er svo meinilla við að hafa þetta nafnspjald hangandi framan á sér að nú hleypur hún útum alla íbúð líkt og með rakettu í rassi sínum og steypist svo endrum og eins fram fyrir sig með miklum látum því hún reynir á hlaupunum að bíta af sér nafnspjaldið með ofangreindum afleiðingum. það er stórmerkilegt að fylgjast með þessu atferli hennar...
þetta var nú bara það sem ég vildi segja.
mmm... góður matur í kvöld, gott fólk, pakkaafhendingar, tónleikar og huggulegheit...
blex.

detti nú af mér allir dauðir maurar! örninn minn og hljómsveitin ÉG eru að fara að spila á þessum tónleikum sem kiefer nokkrum sutherland datt í hug að halda á landi voru á grand rokk í kveld, á þorláksmessukveldi. ég hef reyndar engan sérstakan áhuga á að hitta manninn, þ.e. kiefer en það verður kærkomin veruleikafirring að bregða útaf vananum, að sjá einhverja aðra fræga en fræga íslendinga.

og svo verða jólin bara komin þegar við komum heim í kveld og skreytum jólatréð... þess vegna ætla ég endanlega að segja þetta gott, a.m.k. í bili og óska ykkur gleðilegra jóla. eins og áður vona ég að þið og ykkar fjölskyldur hafið það sem allra best, að ykkur líði vel og þið séuð hamingjusöm og takk kærlega fyrir samveruna fram að þessu.

ást & kærleikur,
tinna kirsuber.

dæmi um mann sem tekur starf sitt of alvarlega (sá sem um ræðir er læknir):

"alvarlegustu áverkarnir eru oftast nær á ganglimum og griplimum..."

... creeps me out eins og rúsínurnar.

barbra streisand kveikir í mér... ég ræð ekki við það...

langar þig að vera búin að öllu fimm dögum fyrir jól?
langar þig að geta slappað af á þorláksmessu og aðfangadag í faðmi fjölskyldunnar?

er með aukamagn af þýskum genum sem seljast ódýrt. fjölskyldu- og einstaklingspakkar, einnig fyrirtækjapakkar. hafið samband!

get ekki ákveðið hvort mér finnist catherine tate fyndin eða ekki...

jólakveðja:

kæru lesendur, vinir, kunningjar og aðrir...

ég er að hugsa um að segja þetta bara gott í bili og skella mér alfarið í jólafrí, á öllum miðum þ.e. en ykkur vil ég óska gleðilegra jóla frá mínum dýpstu hjartarótum og vona ég að þið og fjölskyldur ykkar hafið það sem allra best yfir þessa hátíð ljóss & friðar og munið í gluðs bænum tilganginn með henni, og þá er ég ekki að tala um smiðinn sem var negldur uppá kross með sínum eigins nöglum á sínum tíma...

ykkar elskandi,
tinna kirsuber.

gerðist gamaldags áðan og fór til skósmiðs... ég heyrði nefnilega um daginn að fólk færi ekki lengur til skósmiðs en henti þess í stað biluðum skóm og keypti sér nýja. en nú eru allavega elsku hjartans stígvélin mín hjá "lækninum" og það mun kosta mig u.þ.b. 4.500 krónur að leysa þau þaðan út en til þess að komast yfir þá upphæð þarf ég að selja líkama minn á hverfisgötunni seinna í dag. það er þó skömminni skárra en að þurfa að kaupa fokdýra og nýja skó.

þreif allt í gær sem óð kona væri og nú glampar allt og glansar og ilmar af hreinlæti hérna á bergstaðastrætinu. það er í sjálfu sér alls enginn ókostur við það að vera búin að þrífa nema þá helst að eftir tiltektir virðist hellast yfir mig einhver "manía" að það þurfi allt að haldast glansandi hreint þangað til ég veit ekki hvenær... það er að sjálfsögðu ógerningur. en við þetta þrjóskast ég og er hlaupandi útum alla íbúð með rakan afþurrkunarklút.

mig er farið að hlakka óheyrilega mikið til jólanna... ef bara forsjónin sæi sér fært um að færa oss snjó. ég hlakka mest til að vakna á aðfangadagsmorgunn, að svo gefnu að ég verði ekki útúr þunn eftir að hafa þrælað börnunum mínum og konu upp og niður laugaveginn með jólabjór í hönd og viðkomu á öllum helsu ölstofum borgarinnar... segi svona... ef ég væri rosa plebbi... en nei, ég hlakka til að vakna á þessum uppáhalds degi mínum, hlakka til að vera ekki að vinna eins og undanfarin ár, hlakka til að vera með erninum mínum.

annars er ég að velta einu fyrir mér... maðurinn þarna sem að tældi víst 13 ára stúlku sem hann kynntist á einhverri spjallsíðu á textavarpinu (how low can you go...) til kynferðislegrar innsetningar og er núna ákærður fyrir það... hvað er hann eiginlega gamall? skiptir kannski ekki öllu... það sem mér finnst hins vegar skipta máli, og nú er ég ekki að tala lagalega séð heldur siðferðislega er að 13 ára stúlkur eru alls ekki allar þar sem þær eru séðar. ég var 13 ára þegar ég svaf í fyrsta skipti hjá og ég vissi uppá hár hvað ég var að gera, eða þannig, þið vitið hvað ég meina... getur ekki bara verið að stelpan hafi alveg verið "geim" í þetta? ég tek fram að ég aðhyllist ekki barnaklám né lögbrot né neitt sem tengist því að neyða konur til kynmaka. ég er bara svona að velta þessu fyrir mér, óháð öllum hliðum...

jólaglögg hjá dóru í kvöld. ég skal gera tilraun til djamms...

halló halló!

gleðiefni:

-móa kemur í dag!!!
-ösp kemur á morgun!!!
-það eru 9 dagar til jóla!!!
-ég er ekki að fara að læra í dag!!!
-ég gekk frá skólabókunum í gær...

semi-gleðiefni:

-er að fara að gera jólahreingerninguna í dag (ljósi punkturinn við það er að þá get ég loksins gert jólalegt í kotinu okkar)
-byrjaði á nýrri getnaðarvörn í gær, hringnum

leiðindarefni:

-mig langar enn í jólakjól því allir kjólarnir mínir eru of stórir á mig sökum sjálfstæðu anorexíunnar
-mig vantar nauðsynlega nýja vetrarskó þar sem almættið sameinaðist loks pissu-högnanum og skemmdi rennilásinn á núverandi vetrarskóm.
-ég er á túr en á ekki að vera á túr. demitt!!!
-HVAR ER SNJÓRINN??? (ég get ekki með neinu móti komist í jólaskap sem og er vetrarbláminn mun verri þegar snjórinn er enginn)

yfirgnæfandi staðreynd:

-ég er rosalega hamingjusöm!

so very tired...

jæja, þá er þetta búið og ég veit eiginlega ekki hvernig ég á að hegða mér eða hvað ég á að gera. ég veit bara að ég er rosalega þreytt... er að hugsa um að skríða jafnvel bara undir teppi með te og sígó og horfa á sex&thecity. ég er að leka niður af þreytu. skrýtið og óþægilegt að hugsa til þess að s.l. þrjár vikur er ég búin að vera með stöðugan kvíðahnút í maganum og alltaf að hugsa um lærdóminn. hvernig ætli nýja lífið sé? en í dag ætla ég að slappa bara af og svo á morgun ætla ég að fara að huga að langþráðum jólaundirbúningi... ég get varla skrifað...
tók samt forskot á sæluna áðan og keypti jólagjöf handa erninum mínum, ég get ekki látið uppi hvað það er af augljósum ástæðum en það er fallegt... það er alltaf eitthvað stressandi við fyrstu jóla- og afmælisgjöfina. maður er allur á nálum yfir því að kaupa eitthvað glatað. það eru t.d. alveg allavega tveir mánuðir síðan ég fór að pæla í þessu... kannski er það bara ég. æji, ég er svo sybbin...
hérna er frábær grein sem auður rán benti mér á. nú veit ég hvaða rithöfundur ég ætla að verða eins og þegar ég loksins leyfi einhverjum að sjá bókina mína, hnotið um gangstéttarbrún.
ég er farin undir teppi. ég vona að þið hafið það gott. hvar er snjórinn???

mig langar í jólakjól...

ef ég næ ekki skólanum ætla ég bara að leita mér að vinnu. eftir talsverða umhugsun er þetta það sem myndi einkenna draumastarfið eða þannig...

-engar konur. a.m.k. ekki í neinum stórum hópum.
-ég verð að geta verið með rautt naglalakk.
-engir búningar, bara mín eigins föt.
-útvarp.
-mannsæmandi laun.
-hreinlegt salerni.
-45-60 mínútur í mat.
-staður þar sem ég get verið ég sjálf og mætt í hjólaskautum ef þannig liggur á mér (þetta er bara möguleiki í útópískum raunheimi tinnu).
-engin andfýla eða önnur óæskileg líkamslykt.
-enginn undir tvítugu.

... ætli það sé ekki einhverju viðbætandi, man það bara ekki í augnablikinu.

ég er orðin svo andlega þreytt eitthvað, mér líður eins og ég geti ekki meir. ég get með engu móti fest hugann við lærdóminn og samt er ég að fara í síðasta en jafnframt erfiðasta prófið á morgun. ég held að þetta reddist ekki uppúr þessu en ég reyni bara að vera raunsæ, það er ekki heimsendir þó ég nái ekki öllu þó vissulega sé það ömurlegt því ég hef lagt mjög hart að mér í haust við lærdóm og einnig í upplestrarfríinu. en svona er þetta bara... mér finnst þetta eiginlega bara svo sárt af því að ég veit vel að ég er ekki heimsk og ég hef mjög mikinn áhuga á því sem ég er að læra, þess vegna skil ég þetta ekki alveg. og fátt á ég erfiðara með að "höndla" en það sem ég skil ekki...
það lítur út fyrir að við förum ekki norður fyrr en á sjálfan gamlársdag sökum tónleikahalds. ég veit ekki alveg hversu mikið ég má láta uppi að svo stöddu en það kætir mig óumræðanlega. við verðum bara í staðinn aðeins lengur fyrir norðan í aspardalnum... ég get síst beðið eftir því.
þegar nágrannarnir á efri hæðinni fara í bað, heyri ég rasskinnarnar á þeim dragast eftir baðkarsbotninum. þetta kætir mig...

þá er ég búin með seinasta verkefnið í haust, leikritagreining á kirsuberjagarðinum eftir Tsjekhov eins og sumir vilja meina að það sé skrifað (ég valdi ekki kirsuberjagarðinn af augljósum ástæðum eins og sumir kynnu að halda). merkilegt samt hvað ég er ófær um að teygja mál mitt, mér er lífsins ómögulegt að draga það á langinn í ritgerðum svo úr verði einhver sómasamlega löng ritgerð. það ku fleiri þjást af þessu vandamáli. en mér til happs minntist kennarinn minn á það um daginn að stystu setningarnar væru ekki endilega þær sístu... og þá er bara eitt próf eftir og svo er þetta búið. jólafrí... ég sé þig í hillingum elsku jólafrí. á miðvikudaginn ætla ég að verða ofurölvi og deyja (áfengisdauða) glöð um kvöldið, áhyggjulaus.

two down, one to go... og spennan magnast...

handa birtu...

If I needed you
Would you come to me
Would you come to me
For to ease my pain
If you needed me
I would come to you
I would swim the seas
For to ease your pain

Well the night's forlorn
And the morning's born
And the morning shines
With the lights of love
And you'll miss sunrise
If you close your eyes
And that would break
My heart in two

If I needed you
Would you come to me
Would you come to me
For to ease my pain
If you needed me
I would come to you
I would swim the seas
For to ease your pain

Baby's with me now
Since I showed her how
To lay
Her lilly
Hand in mine
Who would ill agree
She's a sight to see
A treasure for
The poor to find

If I needed you
Would you come to me
Would you come to me
For to ease my pain
If you needed me
I would come to you
I would swim the seas
For to ease your pain

allalalalallalalalalílalílalí... hef ákveðið að snúa 20-5 við og hafa það frekar 5-20... það er mun skynsamlegra og skemmtilegra. læra í 5 mínútur, hvíla sig í 20 mínútur. ég finn strax að þetta skilar árangri...

jæja... nú finn ég einbeitinguna fjara út með hverri mínútunni. og helvíska prófið á morgun. hvar endar þetta? ég gæti þó best trúað því að ég sé snillingur sem sé yfir skólavisku hafin... einhverja lausn verð ég að hafa!

ég er hársbreidd frá því að ná því hver er munurinn á vísunum og textatengslum... hressandi hvað öllum hérna er andskotans sama um mann!

læknirinn minn kenndi mér í gær próflestraraðferð sem á að vera voða sniðug og nefnist hún 20-5. hana iðka ég nú og ét banana eins og vitleysingur þó mér finnist öllu jöfnu allt með bananabragði gott nema bananarnir sjálfir. ef ég gæti komið orðum að tilhlökkun minni eftir því að klára prófin hér á síðunni myndi veraldarvefurinn hrynja eins og hann leggur sig, svo "gígantísk" er sú tilhlökkun. elskiði mig nú... lámarkskrafa þar sem að ég gef ykkur hispurslausa og einlæga innsýn inní mitt einkalíf á næstum hverjum degi.

síðasta flugan flögraði máttlaus um loftið, persónuleikalaus eins og draumurinn.

hún heyrði þung tárin lenda á hreinu lakinu, ein, af því að það var það eina sem hún gat beðið um.

(úr hnotið um gangstéttarbrún)

hann ræðst ekki á garðinn þar sem hann er lægstur... haldiði ekki að hljómsveitin ÉG, sem heitmaður minn er í gítarleikari í sé tilnefnd til íslensku tónlistarverðlaunanna sem besta hljómsveitin í flokki rokk/jaðartónlistar og svo eru þeir líka tilnefndir fyrir besta lagið OG fyrir besta myndbandið... ef ég væri ekki að deyja úr veikindum þá væri ég bókstaflega að deyja úr gleði.

mér til mikillar gremju hefur þessi dagur sem átti að vera til lærdóms farið í ekki neitt. ég held engri athygli og er orðin fárveik. djöfulsins, andskotans!
það þýðir:

a) ég mun falla
b) ég mun falla
c) ég mun falla
d) ég verð að vera geðveikislega og brjálæðislega hress með útúr-spíttaða athyglisgáfu á morgun og hinn

hvað gerðist eiginlega í dag? getur maður orðið svona ef maður er veikur?

mikið þætti mér nú skemmtilegt ef nine inch nails kæmu til íslands... eða bara trent reznor, það væri líka voða fínt.

arg! mér tekst ekki að byrja og svo er ég orðin óttalega lasin... hor í nös og innyfla-hnerrar.

one down, two to go... prófið gekk bara bærilega í gær, ég er nokkuð sátt og tiltölulega vongóð um útkomuna. og nú er bara að halda áfram að lesa...

örninn minn og shadow parade eru að spila á gauknum í kveld. nánast ókeypis inn...

eftir rúma þrjá stundarfjórðunga legg ég af stað í stríð vopnuð engu öðru en blýanti og bók. ég mun herja erfiða baráttu, um það er ég viss en strembinn undirbúningur s.l. fjóra sólarhringa mun að einhverju leyti veita mér byr undir báða vængi og jafnvel taka mig á slóðir sem hafa hingað til verið mér ókunnar. ég mun eftir bestu getu reyna að hindra hitt sjálfið, sjálfið sem geymir púkana í að brjótast fram á þeim stutta tíma sem það tekur mig að ganga inn um gátt styrjaldarinnar, ég mun hafa trú á því að þessi vegur sé mér jafn fær og öðrum hermönnum. ég mun trúa því þar sem ég sit í skotgröfinni með blýantinn minn að ég nái settu takmarki af því að ég hefi aldrei áður lagt svo hart að neinu öðru, vitneskjan sem ég hef innbyrgt muni flæða úr fingrum mér eins foss á hlýjum vormorgni og breiða yfir mig fullvissu um mitt eigið ágæti. það kann að vera að ég verði fyrir skoti og efist í eitt augnablik að ég nái heim fyrir sólarlag til berja augum þann sem ég elska með brosi og hlýjum kossum en ég mun skjóta niður þann efa eins og óvininn sem býr í mínu myrkasta svartholi. ég skal ganga heil frá þessu stríði eins og öllum hinum stríðunum...

p.s. ég er að fara í fyrsta prófið og ég vona að mér gangi vel...

mig langar á hraðlestrarnámskeið
mig langar til að spóla fram í tímann og vera búin í prófum
mig langar til að rassskella eða bara lumbra vel á ákveðinni manneskju
mig langar til að ná prófunum
mig langar til að hætta að vera með endalaust garnagaul
mig langar til að þrífa gamla og eldrauða naglalakkið af tánöglunum
mig langar frekar að kaupa jólagjafir en að læra

við stálumst til að kaupa gæsalampann úr KISU um helgina og slíka fegurð hef ég aldrei áður augum litið... fyrir utan sofandi örn.

ég skil ekki alveg hvers vegna allir í kirsuberjagarðinum eftir chekhow þurfi að heita sjö nöfnum og á rússnesku í þokkabót... það gerir mér bara erfiðara fyrir.

læri, læri tækifæri. tækifæri til famtíðar. lærdómur. DÓMUR. ég get þetta, ég get þetta... ekki stressa mig upp, ekki vera kvíðin af því að ég verð að trúa því að ég geti þetta. ekkert mál ef ég læri vel - EKKERT MÁL! ekki gleyma mér á veraldarvefnum, ekki vera reið við sjálfa mig. bara læra, hugsa, elska, taka inn upplýsingar, vinna úr þeim. ekki klúðra öllu þegar ég fer í prófin útaf stressi og kvíða yfir því að klúðra öllu. bara læra, bara að hugsa um það. ég get þetta alveg... hugsa bara um það.