ég nenni ekki fyrir mitt litla líf að blogga enda eru fingurnir á mér gaddfreðnir inn að beini. ég skelli mér í heita sturtu og sé svo til... svo er ég líka með áhyggjur, eins og alltaf og ég nenni ekki lengur að skrifa um þær hér því að óprúttið fólk notar upplýsingarnar gegn mér sem er ekkert annað en mannvonska í ljósi þess að flest mín skrif á þessari síðu eru með öllu fölskvalaus fyrir utan einstaka kaldhæðið krydd.
ungri og væntanlega reykvískri blómarós hugkvæmdist að fara út að skokka í hljómskálagarðinum á sama tíma og ég var að labba heim úr skólanum. í gegnum hljómskálagarðinn að sjálfsögðu. ég vissi ekki hvað var að gerast þegar ég heyrði allt í einu í rökkrinu (já, það er endalaust rökkur í reykjavík þessa dagana) einhvern másandi og blásandi færast mér óðfluga nær að aftan. hárin voru farin að rísa og ég fór með bænirnar í hljóði af því að ég hélt að þetta væri líklega risa-vaxinn morðingi (þessi "histería" á rætur sínar eingöngu að rekja í áðurnefnt rökkur) eða eitthvað þaðan af verra að fara að kynna mig fyrir ævikvöldinu. það er ekki einu sinni kvöld. og fjandinn hafi það ef ég andaði ekki léttar þegar ég sá litla og digra stelpu en ekki risa-vaxinn morðingja skokka framhjá mér. það mátti litlu muna því að ég var með mundaða hnefana í nýju glimmer-vettlingunum...

jæja... þá erum við hjónin komin heim og gerðum svo í gær. ekki laust við að hafa bæði verið þjökuð af ofur-þreytu þegar við vöknuðum í rútínuna í morgun en mikið var nú samt gott að sofna í eigins rúmi í gærkveldi og vakna ekki hálf blautur af raka sem iðulega umlukti okkur á bátnum góða eða í helvískum kulda sem gerði líkams-þekjandi rakann enn óbærilegri. það er alltaf gott að koma heim þó að það sé himneskt að komast burt endrum og eins... ferðasagan verður svo rakin síðar í dag eða í kvöld en nú er það lærdómurinn.

æji ég er bara eitthvað að dóla mér hérna, ekki á leiðinni í háttinn... hmmm... tók myndina af mér og úlfi í burtu, skammaðist mín allt í einu fyrir að vera með mynd af mér og barni á síðunni, vil ómögulega að fólk fari að halda að ég sé á þeim buxunum þ.e. barneignabuxunum. hjálpi mér allir heilagir jeremíasar! ég á ferlega (afhverju er ég að nota þetta orð? ég segi aldrei "ferlega" í daglegu tali...) erfitt með að fela hvað ég er að hugsa hverju sinni, það er eiginlega óþolandi. ég ætti kannski að fara á leiklistanámskeið, læra að leika yfir mínar réttu tilfinningar. við ætlum að fara að horfa á hryllingsmyndir eitthvað fram eftir nóttu, það ætti að halda fyrir mér vöku... hvað á ég að segja ykkur? jú, það er eitt sem ég átti eftir að tilkynna að ég held... ég hef sumsé tekið ákvörðun um að fara í kvikmyndafræðina eftir áramót. ég er asskoti sátt við þá ákvörðun og hlakka mjög til. sé fyrir mér að þar muni ég blómstra fyrir utan að áhugi minn á bókmenntafræðinni jókst sérlega mikið þegar ég var að skrifa ritgerðina frægu, drög að strúktúralískri greiningu á leigjandanum eftir svövu jakobsdóttur. jamm, ég sé svo bara til. en nú er ég farin til amsterdam... eða svona hérumbil. blex.

45 dagar til jóla og eftir sólarhring verð ég í amsterdamborg.
jæja kæru lesendur, þá er þetta alveg að bresta á. hvað ætli ég sé búin að bíða lengi? mánuð? ég svaf óvenju lengi í morgun, aldrei þessu vant sem er ágætt þar sem að mér skilst að stefna kvöldsins og næturinnar sé að fara EKKI að sofa þar sem að við þyrftum hvort eð er að vakna um fimm í fyrramálið eða eitthvað álíka fasistalegt. og þar sem að ég er sérlega andvíg allri eiturlyfjaneyslu með það fyrir markmiði að halda sér lengur vakandi er gott að notast við náttúrulegu aðferðina og sofa sem mest svo að líkurnar á að ég sofni fyrir miðnætti séu hverfandi. og hananú!
ég veit ekki hvað það er með mig en alltaf þegar ég er á leiðinni til útlanda finnst mér sérlega mikilvægt að mæta þangað hrein og strokin. þess vegna var sturtan í morgun framkvæmd af einstakri alúð... þetta er bara svona eins og að fara í leikhús.
en þá ætla ég að kveðja ykkur kæru lesendur, hafið það gott og farið vel með ykkur í fjarveru minni elsku hjartans pysjurnar mínar og ég "sé" ykkur aftur 15. nóvember.
p.s. má taka með sér hársprey-brúsa í flugvélar? springur nokkuð flugvélin?

Leaving, On A Jet Plane

All my bags are packed, I'm ready to go, I'm standing here outside your door,
I hate to wake you up to say good-bye.
But the dawn is breaking, it's early morn, the taxi's waiting He's blowing his horn.
Already I'm so lonesome I could die.
So kiss me and smile for me, tell me that you'll wait for me, hold me like you'll never let me go.
'Cause I'm leaving on a jet plane, don't know when I'll be back again. Oh, babe, I hate to go.

There's so many times I've let you down, so many times I've played around,
I tell you now they don't mean a thing.
Every place I go I'll think of you, every song I sing I'll sing for you,
when I come back, I'll bring your wedding ring.
So kiss me and smile for me, tell me that you'll wait for me, hold me like you'll never let me go.
'Cause I'm leaving on a jet plane, don't know when I'll be back again. Oh, babe, I hate to go.

Now the time has come to leave you, one more time let me kiss you,
then close your eyes, I'll be on my way.
Dream about the days to come when I won't have to leave alone,
about the times I won't have to say:
kiss me and smile for me, tell me that you'll wait for me, hold me like you'll never let me go.
'Cause I'm leaving on a jet plane, don't know when I'll be back again. Oh, babe, I hate to go.
I'm leaving on a jet plane, don't know when I'll be back again. Oh, babe, I hate to go.

ég velti því stundum fyrir mér hversu margir úr fortíðinni minni lesi þetta blogg...

46 dagar til jóla og amsterdam ekki á morgun heldur hinn...
þarf maður svo að borga starfsmönnum hjúkrunarheimila undir borðið til að tryggja það að foreldrum manns verði skeint þegar þau eru komin á þessar biðstofur dauðans? þetta verður allavega ekki áhyggjuefni hjá mínum börnum. ég mun ekki gerast vistmaður á elliheimili hvorki í þessu lífi né neinu öðru sama hvað er í boði og það er bara útaf þessu skeiningar-máli. ég efast um að vera ein um að muna eftir niðurlægingunni sem fylgdi því að vera skeint sem barni og það eitt hafði nógu mikil áhrif á sjálfsmyndina og sálina án þess að maður fari að biðja um þessa niðurlægingu aftur á gamals aldri. fyrr hengi ég mig.
nú er allt á fullu í skipulagningu í hausnum á mér. það er alltaf þannig þegar ég er á leið í ferðalag, innan- jafnt sem utanlands. ég er t.d. að velta því fyrir mér hvað ég eigi að taka með mér af klæðum svo ekki arki ég allsber um götur amsterdam og hvort að það sé orðið mjög kalt þarna úti. ég man ekki alveg hvernig nóvember var þegar ég bjó þarna en í minningunni var alltaf hrollkalt svo það er vissara að fara vel undirbúin fyrir það því fátt veit ég verra en að vera kalt. annars hef ég hug á að kaupa mér eitthvað af fötum þarna úti þar sem að flest mín föt sem ég á fyrir eru orðin of stór á mig útaf mikilli líkamsrækt undanfarið.
fólk horfir oft undarlega á mig...

47 dagar til jóla og tveir í amsterdamför... þetta er að verða óbærilegt.
jæja kæru lesendur, hið ótrúlega hefur átt sér stað. ég kláraði fyrir nokkrum klukkustundum ritgerðina, ég lagði drög að strúktúralískri greiningu á leigjandanum aftir svövu jakobsdóttur (veit einhver hvað þetta þýðir, í alvöru, EINHVER?). ég er ekki að ljúga að ykkur þegar ég segi ykkur að það hafa farið í þessi ritgerðarsmíð blóð, sviti og tár, mestmegnis tár þó af því að ég er kvíðasjúklingur með gífurlega vantrú á gáfnafari mínu. en þetta hafðist með góðri hjálp frá góðu fólki og sérstaklega fyrir þær sakir að kennarinn minn er sérlega skilningsríkur og hjálpsamur maður sem útskýrði fyrir mér af yfirvegun hvað það merkir að leggja drög að strúktúralískri greiningu á leigjandanum eftir svövu jakobsdóttur. annars kom þetta eins og vatn úr krananum um leið og ég byrjaði að skrifa í morgun enda stóð ég ekki upp frá tölvunni nema rétt svo til að hita mér te og fá mér rettu. og það hafðist. ég get líklega ómögulega útskýrt fyrir ykkur hvað þetta er mér mikið afrek, sérstaklega þar sem að ykkur finnst líklega ekkert erfitt að skilja strúktúralisma, leggja drög að einhverju eða bara yfir höfuð að skrifa ritgerð. hmmm... eníveis. ég er stolt af mér á þessu augnabliki. nú ætla ég bara að leyfa huga og sál aðeins að hvíla sig eða þangað til að ég kem heim frá amsterdaminu 15. þessa mánaðar. þá ætla ég að hella mér út í próf-undirbúning, best að hafa vaðið fyrir neðan sig en ekki liggja í því grenjandi og allsber daginn fyrir próf.
æj æj, mér líður svo óskaplega vel núna og það er svo ljúft. þunga lundin sem hékk í sálinni í tvo mánuði er farin og mér finnst ég svífa um á bleiku skýi. ástin vex með hverjum deginum og það er ekki yfir neinu að kvarta... nema peningum auðvitað en hvað er það annað en partur af fullorðins?

kæru lesendur... ég hef farið með fleipur. það eru 49 dagar til jóla. hvernig gat ég ruglast? hahaha! jibbí!!! ég græddi tvo daga eða týndi... það fer eftir því hvernig litið er á málið.

vinna eftir rúma tvo tíma, jól eftir 51 dag og amsterdam eftir fimm daga.
ekki enn byrjuð að skrifa ritgerðina en mér hefur gengið vel að lesa og undirbúa mig og stefni á að byrja skrifin á morgun eftir vinnu. hefði verið gott að hafa allan morgundaginn til skrifa en ég þarf að vinna eins og ég sagði og það vildi enginn taka vaktina fyrir mig... svona er það nú bara, þetta er ábyrgðin sem fylgir því að vera fullorðin tinnbert.
höfðum það huggulegt í gær og horfðum á hollywood formúlu-mynd með bruce willis. ég nenni ekki út lengur, ekki á djammið allavega en er samt að gæla við að fá mér einn bjór á barnum eftir vinnu í kvöld. það er fínt, fara snemma á barinn, þá er viðbjóðurinn enn ekki vaknaður.

ég á að vera að skrifa ritgerð en athyglisbresturinn er eitthvað að stríða mér og þess vegna datt mér í hug að googla sjálfa mig eins og sumir gera oft á dag. ég man ekki alveg hvenær þessi mynd var tekin enda var ég dauðadrukkin og uppgefin eftir skotveiðar... handsome devil.

samkvæmt kærastanum og tveimur bestu vinkonum mínum er ég yfirmáta umhyggjusöm, ákveðin og hvatvís. ég er í meðallagi félagslynd, kröftug, íhugul og hlédræg en lítið sem ekkert þolinmóð. maður þyrfti kannski að bæta það...

52 dagar til jóla og eftir viku verðum við sofandi í bát í amsterdam. dísús... ég get ekki beðið. í alvöru, ég bókstaflega get ekki beðið, ég er að hugsa um að sofa bara þangað til að við förum út svo að ég þurfi ekki að umbera þennan fiðrilda-vængjaslátt í mallanum á mér.
nú hefur það þróast svo í blöðunum að það er mynd af öllum ný-látnum í dánartilkynningunum. ég man þegar þetta byrjaði, mér og örugglega fleirum var brugðið að látið fólk hefði skyndilega andlit. nú er ég orðin vön þessu og það er undantekning ef ekki er mynd af þeim látnu við sínar tilkynningar. það góða við þetta er að nú er maður mun fljótari að renna augunum yfir og athuga hvort að nokkur sem að maður þekkir hafi skyndilega hrokkið uppaf.
ég þoli ekki pilluna. þessi hormóna-eitrun er handbendi djöfulsins er ég sannfærð um... og nei, ég er ekki að skrifa þetta af því að ég er þunguð. hún gerir ekkert annað en að fokka upp öllu systemi sem hefur tekið mig fjölda mörg ár að byggja upp og líkaminn neitar að hlýða henni, engin furða.
æj æj æj...

nöldurblogg:
ég skil ekki alveg hverjum datt í hug að hafa þessi sænsku gler-strætóskýli í landi voru... jú, líklega einhverjum jeppa-plebbum sem aldrei hafa tekið strætisvagn á sinni heiðgulu silfurskeiða-ævi. fyrir það fyrsta þá er ekkert, ég endurtek EKKERT skjól inní þeim og þegar frosthörkurnar herja á, eins og núna breytast þau í einhverskonar djöfullega frystiklefa. það er eins og frostið einangrist inní skýlunum og það er ekki fyrir nokkurn lifandi mann að standa í þeim. undarlegt alveg hreint...
mér finnst óþolandi fólk sem tekur börnin sín með sér í skólann. geymdu þig eða barnið heima. veldu! ætli þetta fólk líti á það sem stöðutákn að eiga börn og þurfi þ.a.l. að taka þau með sér í skólann til að undirstrika frjósemi sína?
í árnagarði í háskólanum er alltaf svona leikfimishúsa-lykt. það er þessi lykt sem allir þekkja, blanda af svita, gúmmíboltum og köðlum. viðbjóður!
það er varla hægt að labba hljómskálagarðinn í hálku eins og þessari sem nú þekur göturnar og þegar bætt er við rassgats-roki er það ógjörningur. ég fýk þarna fram og til baka með illt í eyrunum og velti því fyrir mér afhverju það sé ekki hægt að bæta hljómskálagarðinum í sand-á-göturnar rútínuna hjá borgarstarfsmönnum.

fyrst ljúfa var að kitla hégómagirndina... sáuð þið mig í mogganum í dag? eða málinu sem fylgir mogganum? það er hann þorri minn litli prins sem setti mig í blaðið sitt. mæli líka með myndasögunni hennar lóu sem einmitt er á sömu síðu og ég í málinu, stórkostulega fyndið, ég hló pissi í nærbrækurnar.

það er heiðskýrt í huganum í dag, því er væntanlega að þakka góðum tíma hjá geðlækninum í morgun. það er gott þegar einhver segir mér að ég þurfi ekki að hafa áhyggjur af því sem ég hef áhyggjur af. it´s as easy as that! á leiðinni úr mosfellsbænum í strætó fór ég að hugsa um það hvað mér finnst ég ekki passa inn í þessa veröld, ekki á "morbit" hátt heldur bara svona almennt útúr kú tilfelli. eina við því að gera er að spila þetta bara eftir eyranu og vona að ég deyi hamingjusöm 87 ára gömul (samkvæmt einhverju prófi sem ég tók í lifandi vísindi er það víst minn dómur, að verða 87 ára).
ég er í femínískum bókmenntarannsóknum í skólanum eins og ég held ég hafi áður tilkynnt ykkur og þar lesum við fjöldann allan af greinum eftir virginiu wolf. fram að þessu hausti hafði ég lítið sem ekkert lesið eftir hana og þó... ég las orlando og svo eina aðra bók sem ég man ekki einu sinni hvað heitir, báðar eftir virginiu wolf. skrif hennar hafa óttalega mikil áhrif á mig og ég hugsa oft um þau í tengslum við mitt líf sem kannski er glatað og únglíngalegt en ég held samt að allir yrðu snortnir á einn eða annan hátt af skrifum hennar. eins og t.d. áðan... ég kom við í hagkaup í skeifunni af því að mig langaði allt í einu svo mikið í ný náttföt, náttfatakaup eru ein af mínum ástríðum. en í þetta skiptið ákvað ég að kaupa ekki eins og venjulega einhver hólk-víð flónel náttföt sem breytast svo strax eftir fyrsta þvott heldur langaði mig í satín náttföt með svörtum blúndum. það er ekkert erótískt við þau, þetta eru bara svona kvart-buxur og hlýrabolur. ég ákvað að fara inn í mátunarklefa og máta til að enda ekki með alltof lítil náttföt eins og oft vill gerast þegar ég tel mig vera minni en ég er og er að drífa mig. mátunarklefinn var eitthvað svo stór, aldrei þessu vant og ég afklæddi mig í rólegheitum með bakið í spegilinn af því að oftast nær hef ég óbeit á líkamanum mínum. en þegar ég snéri mér við og horfði í spegilinn þá var það ekkert ég sem ég sá heldur einhver lítil og mjórri hrædd stelpa með svart hár allt út í loftið. þetta varði í augnablik. ég skil þetta ekki alveg.

54 dagar til jóla. ó hve tíminn líður ofur hratt....
hvar var ég annars? nennti ekki að læra í morgun eins og ég geri að öllu jöfnu á morgnana en las þess í stað bresk slúðurblöð og hlustaði á íslensku tónlistarflóruna á rás2 plús nokkra erlenda trúbadora sem að syngja bara um reiðhjól í pekíng og þar fram eftir götunum. það fer að vanta eitthvað "breathtaking" í tónlist hérna á íslandi hvað og hverju eða þangað til að shadow parade koma með diskinn sinn sem ég bíð eftir í ofvæni. það verður eitthvað merkilegt er ég sannfærð um...
nú eru átta dagar þangað til að við förum út og eftirfarandi tilmælum er beint til begga sem er að skipuleggja ferðina eins og við værum gamlingjar á leið í skemmtiferð til flórída (kaldhæðið grín)... tinna vill gera þetta:
fara í dýragarðinn (í góðu ástandi)
fara á burger king (í góðu ástandi)
sýna erni og þeim sem áhuga hafa hvar ég átti heima. þar rétt hjá eru svo andskoti fín gítarbúð og skemmtilegur markaður sem ég fór á á hverjum einasta degi þegar ég bjó úti, man ekki hvað hann heitir.
labba þessa risastóru og sérlega fullnægjandi verslunargötu sem í amsterdam er og kaupa mér efni í aðra ferðatösku af fötum í h&m
bulldog (tíhíhí)
... og síðast en ekki síst, fara á söfn.
ó men, ó men... ég get ekki beðið, ég get í alvöru engan veginn lagt nógu mikla áherslu á hvað ég hlakka mikið til að fara til amsterdam. og sofa í báti, með erninum... ahhhh...
ég er eitthvað stelpuleg í dag held ég... annars litaði ég hárið á mér í gær. fór offörum og dekkti ekki bara á mér hárið heldur líka eyrun, ennið og aftan á hálsinum (hvað heitir sá staður á líkamanum? varla þó bara "aftan á hálsinum"...). það er alltaf þannig. svo lét ég framan í fésið á mér örlítið brúnkukrem svo að ég líti síður út eins og nár líðandi eftir götum bæjarins, ekkert að því að hressa aðeins upp á útlitið, það gerir nefnilega heilmikið fyrir hitt líka (sálina).
það á að horfa á vídjó í dag í tíma. ég skal segja ykkur hvað það er... jú, ávísun á að sofna fram á borðið og svo annaðhvort rjúka upp með andfælum og ópum eða öll útí slefi. grín.

halló.
þetta er sumsé mynd sem ég málaði fyrir illgresissýninguna sem haldin var í desember á seinasta ári. þetta er ég og páka, elsku kisan mín sem þoldi illa flutningana í sumar og hvarf á braut. það er ástæðan fyrir því að ég held að mér sé ekki ætlað að eiga fleiri en einn kött. það er alveg hellingur á bakvið þessa mynd, að sjálfsögðu mjög dramantísk saga eins og mér einni er lagið. nenni bara ómögulega að fara út í þá sálma núna...

tinna & prumpa engla-köttur...

kærastinn minn, besti vinur minn og mesti snillingur sem ég þekki...

ef þið sem ekki þekkið mig hafið áhuga á að vita hvernig höfundur þessarar síðu lítur út og hver það er sem er að skrifa þessi "morbit" orð hérna þá er þetta hinn raunverulegi tinnbert, reyndar með bleika hárið... það er núna brúnt. stal myndinni af síðunni hans bibba, ég vona að hann kæri mig ekki... góða nótt.

og lærdómurinn heldur áfram. ég á eftir að lesa yfir mig, þó aðallega útaf stressi yfir því að ég sé ekki að skilja hlutina í bókunum.

ég á við þann ákaflega hvimleiða vankost að stríða að hafa alltaf alltof miklar áhyggjur af hlutum sem ættu ekki einu sinni að taka pláss í mínum þegar ofur-fullu sál og heila. ég er t.d. að velta mér uppúr tveimur þess háttar hlutum núna. þetta er heimskulegt, ég veit það og líka að ég ætti að vita betur. þegar þetta gerist, ég velti mér svona uppúr hlutunum verður þetta að einskonar þráhyggju sem víkur ekki úr huga mér sama hvað ég reyni að leiða hugann að öðru. og getiði hvaðan þetta kemur? jú, frá öðru fólki. þ.e. þá eru þetta iðulega hlutir sem að annað fólk hefur gert eða sagt, oftast sagt. í tilvikinu í dag er það eitt af hvoru, annað var gert, hitt var sagt. þetta sem var gert angrar mig þó mun meira en ég get því miður ekki útskýrt það betur því að það varðar að sjálfsögðu ekki mig eina, ég vil eftir bestu getu reyna að virða einkalíf annarra. en þetta er hlutur sem angrar sálina mína afskaplega mikið í dag og ég er ekki einu sinni viss afhverju, þetta ætti ekki einu sinni að vera neitt mál, ekki fyrir mig a.m.k. ef ég gæti einhvern tímann andskotast til að treysta á sjálfa mig og aðra og hætt að láta annað fólk hafa jafn mikil áhrif á mig og ég leyfi því að gera. en þrátt fyrir að vita alltaf betur hef ég enga stjórn á þessu... ég vona bara að einn daginn geti ég það því að þetta er að ganga af mér dauðri. hitt er eitthvað sem að var sagt. það voru bara orð, ekkert meira, ekkert minna en þau angra mig samt og ég hata það af því að hin manneskjan meinti að öllum líkindum ekkert með þeim, er búin að gleyma þessum orðum sem heltaka nú hugsanir mínar og teygja anga sína í svartholið þar sem neikvæðnin og systkini hennar búa. ef ég bara gæti hætt að láta alla aðra hafa svona mikil áhrif á mig, haft aðeins meiri trú á mér og mér...
ég fór í klippingu í morgun. það eru áreiðanleg vonbrigði eins og alltaf... stúlkan sem sá um ósköpin vildi spjalla en ég var ekki í smáspjalls (smalltalk) gírnum. ég reyndi að svara henni án þess að vera dónaleg en þó gefa til kynna að það væri bara ekki minn dagur í dag, hún náði því á endanum og klippti mig illa í staðinn. ég veit ekki almennilega hvað það er við mig sem öskrar fertug kona að koma úr lagningu en klippi-stúlkan sá það og gerði. ég hafði ekki eirð í mér til að leiðrétta hana og sætti mig þess vegna við orðinn hlut. annars veit ég alveg að ef ég skelli mér bara í sturtu og laga svo hárið til verð ég "happy". það er bara þessi árans dagur í dag... ég hélt ég væri laus.

Mamma og salka litla hennar mömmu voru auðvitað eitt og áttu alltaf að vernda hvor aðra frá öllu illu einsog þegar hægri höndin verndar hina vinstri, þær eiga báðar sömu sök. Og hún ætlaði að halla sér uppað brjósti móður sinnar að nýu. En brjóst móður hennar var horfið. Telpan reis uppvið dogg og þreifaði fyrir sér í rúminu við hlið sér, en rúmið var tómt. Móðir hennar var farin. Stundarkorn horfði telpan útí myrkrið slegin lömun, og ósjálfrátt mynduðu varir hennar sig til að kalla: mamma, mamma. En þetta óskiljanlega orð fæddist andvana á vörum hennar, sem betur fór. Því hver ansar þessu orði ef maður kallar það útí myrkrið í skelfíngu sinni? Einginn. Sum orð eiga ekki hljómgrunn nema í manni sjálfum [...] Að verða fullorðin er að komast að raun um að maður á ekki móður, heldur vakir einn í myrkri næturinnar.

úr sölku völku eftir halldór laxness

ég elska þig meira
ef það er hægt
í hvert skipti sem þú tekur mig upp
upp úr malbikinu
og vængirnir sem bera okkur
yfir allt og alla
þeir blása á mig hlýrri golu
sem angar af áhyggjuleysi
og þó að það sé ekki
kannski ekki neinum samboðið
það er stundin
sem ég elska þig alltaf aðeins meir
tárin mín þorna
kannski einn daginn
kannski
og þá hætti ég að kalla
nema á þig
óttinn, vonleysið
horfið
og það eru þú og ég
þú ferð aldrei
eins og tilfinningin
á aðfangadagskvöldi

61 dagur til jóla.
ég þarf að fara í bankann í dag (það virðist vera orðin vikuleg heimsókn), örninn minn er veikur, ég er búin að týna vegabréfinu mínu, ég þarf að redda því í dag sem þýðir passamyndataka... andskotinn! og ég sem hata að láta taka myndir af mér. ég þarf að læra... hef kollverpt ákvörðun minni varðandi framtíð mína í veröldinni. segi ykkur frá því síðar.

jeah... sure...

How You Life Your Life

You tend to deprive yourself of things you crave, for your own good. You're laid back and chill, but sometimes you care too much about what others think. You prefer a variety of friends and tend to change friends quickly. You tend to dream big, but you worry that your dreams aren't attainable.

How Do You Live Your Life?

ég labba alltaf hljómskálagarðinn á leiðinni í og oftast úr skólanum. það er alls ekkert til að kvarta yfir því hljómskálagarðurinn er að mínu viti einn mesti sælureitur reykjavíkur, ekki þessi austurvöllur. en í dag var hann eitthvað svo einmanalegur þegar ég labbaði hann í gegn. þar sem sólin hafði enn ekki náð að sveipa geislum sínum var grasið svo hrímað að það var eins og yfir því lægi þykkt ryklag eða köngulóarvefur með glitri. og þar sem að ég er mjög áhrifagjörn á allt sem viðkemur mér og mínu umhverfi læddist að mér pínu leiði. ég náði þó fyllilega að halda þeim leiða í skefjum og velti bara í staðinn fyrir mér únglíngalegum hlutum. eins og t.d. hvort það myndu koma margir í jarðaförina mína ef að ég myndi deyja í dag. myndi fólk vera harmi slegið og gráta úr sér augun, hvað myndi það segja um mig, myndi einhver vera fegin og myndu jafnvel einhverjir vera bornir út úr kirkjunni í móðursýkiskasti... eða það er kannski of mikið af því góða. það hljóta allir að hugsa svona endrum og eins, það hlýtur bara að vera. lífið er hvort eð er ekkert annað en tilraun manns til að safna sem flestum í jarðaförina sína.

62 dagar til jóla og "dóttir" mín er úti að lumbra á kunningja sínum. ég heyri í henni reiðiöskrin...
mig langar í innanlands ferðalag, heimsækja ösp í svarfaðardalinn.

það eru víst 63 dagar til jóla...
ég byrjaði á sjálfstyrkingarnámskeiði s.l. fimmtudag. var ekki viss hvort ég ætti að segja ykkur frá því en tók svo ákvörðun um að gera það bara. nú fyrst ágúst borgþór getur talað blygðunarlaust um OA fundina sína þá ætti ég svosum ekkert að þurfa að skammast mín fyrir það að vera á sjálfstyrkingarnámskeiði. það er bara þetta nafn sem mér finnst svo ömurlegt og benda til þess að ég sé síþreytt, fimmtug húsmóðir... sjálfstyrkingarnámskeið.

í 52 mínútna tímanum áðan sem einmitt var leikritun fór mér skyndilega að líða eins og persónu í leikriti. eða öllu heldur sannfærðist ég um að ég er í rauninni bara persóna í leikriti, það getur bara ekki annað verið. það er eina rökrétta útskýringin sem ég finn fyrir því að ég er gangandi drama. komið og sjáið umtalaðasta og umdeildasta drama-verk síðustu ára ef ekki alda: TINNA, á fjölum þjóðleikhússins NÚNA! aftur á móti gerðu þessar hugleiðingar það líka að verkum að ég fór að ímynda mér að fyrst ég er persóna í leikriti hljóta samnemendur mínir að vita að í gærkveldi hegðaði ég mér dýrslega í stofusófanum.

varðandi færsluna hér að neðan: þetta heitir auðvitað ekki brúðuLEIKHÚSIÐ heldur brúðuHEIMILIÐ eftir ibsen. ég veit ekki hvar hausinn á mér var...

ég er ekki alveg með það á hreinu hvað það eru margir dagar til jóla... ótrúlegt.
konur allra landsmanna, til hamingju með daginn! verið BRJÁLAÐAR!!!
í morgun vaknaði ég glöð og byrjaði að lesa brúðuleikhúsið eftir ibsen. til að byrja með leit ég á þetta sem skyldulesningu enda er ég að þessu "fyrir" skólann, laus við alla tilhlökkun yfir því hvað gæti leynst í þessu margrómaða leikverki. ég hef nefnilega aldrei lesið neitt eftir ibsen, mér finnst halldór laxness leiðinlegur og rúglaður, ég hef ekki lesið stríð og frið eftir tolstoy og ætla mér það ekki enda seldi ég mitt eintak af þeim doðranti á garðsölu sem ég hélt fyrir rúmu ári og milan kundera gerir ekkert annað en að flækja einföldustu hluti. piff!!!! en aftur að ibsen... brúðuleikhúsið er bara alveg hreint stór-skemmtilegt, eða svo langt sem ég er komin. þetta lofar allt voða góðu og ég missti aldrei athyglina sem gerist ansi oft hjá mér og gerir það að verkum að stundum þarf ég að lesa blaðsíður oftar en einu sinni... og ef sérlega illa liggur á mér, þá stundum oftar en tvisvar. en þetta er fínt svona...
og þá er airwaves helgin liðin, ég held að þetta verði í seinasta skipti sem ég kaupi mér armband á þá hátíð... ekki nema þá að bob dylan komi. það væri kúl, bob dylan á airwaves. sá samt nokkrar hljómsveitir og þ.á.m. og auðvitað shadow parade og ÉG. þeir voru magnaðir og álit mitt á ÉG fer stigvaxandi eftir hvert skipti sem ég sé þá spila. en ég er náttúrulega frekar hlutdræg enda ræð ég mér ekki fyrir kæti þegar ég sé örninn minn spila, undir hvaða kringumstæðum sem er, m.a.s. þegar hann er bara að stilla gítarinn... og svo þykir mér svo brjálæðislega vænt um shadow parade strákana að ég vill ekkert frekar en að þeim gangi vel. og fyrir þá sem fengu disk á tónleikunum sem þeir spiluðu á á fimmtudaginn á grand rokk þá er það "yours truly" sem myndskreytti hann.
át hrískökur með hindberjasultu (ég er dauðhrædd við sultur og berjagrauta, þessi ber og korn geta alltaf verið eitthvað annað en ber og korn) í hádegismat og drakk kókómalt með. í kvöldmat er ég að hugsa um að hafa steiktar núðlur og egg og láta örninn elda það því hann gerir þær svo sérlega góðar.
farin í skólann til að vera þar í 52 mínútur útaf þessum dásamlega degi.
see ya!

úff... erfiður dagur í dag. fer þessu ekki að linna og hverjum get ég kennt um?

endemis vandræði. ég er endalaust magaveik... nú er ég búin að vera veik í mallanum í meira en viku. ætli ég sé komin með blæðandi magasár?

ó mæ god! ritgerðir, ritgerðir, ritgerðir... ég er á barmi taugaáfalls. veit einhver um góð og náttúrleg slökunarlyf? er á móti annars konar lyfjum, þ.e. þeim sem fást í apótekum.
annars var ég að senda geðlækninum mínum stórkostlega fyndið bréf. ég ætti kannski að birta það hér... jah! maður spyr sig. ha?

kærastinn minn er ekki bara kærastinn minn. hann er besti vinur minn og mesti snillingur sem ég veit um.
mér leiðist óskaplega fólk sem svarar spurningum með því að byrja á því að endurtaka spurninguna. mér leiðist líka fólk sem svarar spurningum með hroka eða aulalegu gríni. ég og maggi erum sammála um þetta.
einhverjir hafa kannski tekið eftir fjarveru minni hér... og líka þar undanfarna daga og því miður vikur. það er bara stundum óþarflega erfitt að vera tinnbert. ætli hann eigi samt ekki oftast nær mesta sök á því sjálfur... hann er bara með alltof flókið höfuð. en eitthvað er að birta til og í þetta skiptið er það ekki uppspuni til að hlífa fólki heldur heilagur sannleikur. en ég þori ekki fyrir mitt litla líf að tala um það, bara svona til að "jinxa" ekki hlutunum. það sést samt hverjir eru vinir þegar ský dregur fyrir sólu. einn svoleiðis vinur er dóra litla mín sem málaði handa mér mynd með vatnslitunum sem ég seldi henni af því að ég var "feeling blue"... dáldið fyndið. en þessi mynd er þannig og svo óskaplega falleg að í hvert skipti sem ég horfi á hana verður allt betra. eiginlega svona einskonar "art-therapy".
skólanum mínum hugkvæmdist að hafa næstu viku það sem kallað er verkefnavika. og eins og það sé ekki nógu andskoti angistarvaldandi er þetta líka airwaves vikan. þið getið ekki ímyndað ykkur hvað það er erfitt að halda mér á yfirborðinu núna. ég þarf nefnilega að gera tvær ritgerðir í vikunni og það veldur mér óskaplega miklum kvíða. en það angrar mig samt mest hvað það veldur mér miklum kvíða og núna er t.d. ágætis tími til að ergja sig á því að vera eins og ég er útaf þessum ritgerðum. en ég er að reyna að troða marvaðann og vona að ég komi mér þannig í gegnum þetta. en eitt er víst, ég ætla ekki að gefast upp. ágætis aðferð er líka að hlakka til einhvers eins og ég hef áður minnst á hér og nú hef ég heldur betur tilefni til að hlakka til því við erum að fara til amsterdam 10. nóvember. ég, örninn, maggi, beggi, rumurinn og kona hans og barn munum sofa í hótelbáti sem hefur upp á allan þann uppa-lúxus að bjóða sem hugurinn getur girnst. þetta verður að sjálfsögðu heilsusamleg afslöppunarferð því að við ætlum að heimsækja jógasetur, fara á íhugunarnámskeið og lifa á organísku fæði... þessi setning hér að undan er að sjálfsögðu alger kaldhæðni.
en nú þarf ég að fara að gera hópverkefni. jeijj! hópverkefni! (líka kaldhæðni).

76 dagar til jóla...

svona er það þá...
ég get ekki lengur skrifað hér það sem brennur mest á hjarta og sál og hvað hef ég þá að segja? og ég sem þoli ekki leyndarmál... ekki að þetta séu nein leyndarmál.

góðan dag, laugardag.
er á leiðinni í vinnu eftir hálftíma sem er í sjálfu sér ekki slæmt, "moní in ðe fokkíng pokkit!" nema hvað að mér líður pínu eins og ég sé að verða lasin. heitt í augunum, beinverkir og líkaminn allur aumur. ég vona bara að þetta sé ekki fuglaflensan eða einhver önnur flensa ef því er að skipta...

ég er orðin tipsí... ég minnist þess að hafa eitt sinn þótt sniglar herramanns matur. núna býður mér við tilhugsuninni að stinga þessum árans slímugu pöddum upp í mig. hvað ætli hafi breyst?

ja svei! undur og stórmerki áttu sér stað þegar gestirnir í kastljósi voru "aktúelt" sammála. þetta gerist ekki oft... og kastljós-drengurinn var ekki viss hvað hann ætti að gera.
nú sit ég hér með öl í dollu, talsvert hress og get hér með sagt ykkur að seinustu tvær vikur hafa farið í andstyggilegt þunglyndi. eða eiginlega ekki, mér leiðist þessu stimplun. ég ætla að kalla þetta vikurnar tvær sem fóru í óþarfa angist og áhyggjur. en nú eru betri tímar framundan, t.d. er öspin litla hjá okkur núna og henni fylgir vorsins ljómi. á morgun erum við svo að fara út að borða á einari ben, ég fagna öllu sem inniheldur ókeypis máltíð og sérstaklega þegar það er í nálægð við stóru systur og gott ef við erum ekki að fara í afmæli á laugardagskvöldið til þriggja pilta. og enn er ég svo ástfangin að ég klofna stundum í öreindir sem svífa í kringum örninn.

81 dagur til jóla.
stundum nenni ég bara ekki að skrifa... annars var ég skömmuð í dag af strætisvagnabílstjóra fyrir að dingla ekki korteri áður en ég átti að fara út. þ.a.l. komst ég að þeirri niðurstöðu að strætisvagnabílstjórar og bókasafnsverðir eru eina fólkið sem telur sig hafa þau réttindi sökum starfs síns að geta skammað fullvaxta fólk. núna vildi ég óska að ég hefði bara brostið í grát og sent strætisvagnabílstjórann reiða út í tómið með samviskubit. andskotans fáviti!

vúíííí!!! ösp er að koma til okkar á morgun, "happy hour" um kvöldið og ég svaf yfir mig í dag. það gerist einu sinni á öld.

svona er lífið mitt núna...

Oh My Love

Oh my love for the first time in my life,
My eyes are wide open,
Oh my lover for the first time in my life,
My eyes can see,

I see the wind,
Oh I see the trees,
Everything is clear in my heart,
I see the clouds,
Oh I see the sky,
Everything is clear in our world,

Oh my love for the first time in my life,
My mind is wide open,
oh my lover for the first time in my life,
My mind can feel,

I feel the sorrow,
Oh I feel dreams,
Everything is clear in my heart,
Everything is clear in our world,
I feel the life,
Oh I feel love.


john lennon

ljóðið hérna að neðan, hin eilífa þrenning er eitt af mínum uppáhalds ljóðum og eins og það sé ekki næg ástæða til að setja það hérna inn á síðuna er það sérlega viðeigandi og í stíl við hjartað mitt núna. svanhildur frænka kynnti mig fyrir því þegar ég var óharðnaður unglingur og síðan þá hef ég ekki getað gleymt því. það segir svo mikið meira en bara þessi fallegu orð...
við horfðum á mayor of the sunset strip í gærkvöldi en ég lét hana af einhverjum ástæðum fara fram hjá mér í vor á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni. þetta er óskaplega góð mynd en líka óskaplega sorgleg og fjallar um líf rodney bingenheimer, "úber" grúppíu frá 7. áratugnum. ég nenni nú ekkert að fara eitthvað sérstaklega út í myndina enda er ég búin að segja allt sem segja þarf, þetta er bara heimildarmynd um ævi þessa sorglega manns. en það er einn augljós punktur í henni... ef að manneskja á ekki heilbrigða foreldra og er ekki í sem heilbrigðustu sambandi við þá er það ávísun á skemmd í sálinni og sálræna erfiðleika á fullorðinsárum viðkomandi. þetta er sorgleg staðreynd sem að alltof margir þekkja.

Hin eilífa þrenning (De evige tre)


Tveir menn er flækjast fyrir mér
fylgja mér heims um stig.
Annar er sá sem ég elska.
Einungis hinn elskar mig.


Annar er dýrlegur draumur um nótt,
og er dimmir um huga minn.
Hinn stendur vonhýr við hjarta míns dyr.
Ég hleypi honum aldrei inn.


Annar vekur mér vorsins þyt
af vellyst sem síðan fer.
Hinn gaf mér ánægður allt sitt líf,
án einustu stundar frá mér.


Annar bylur í blóðsins söng
svo blíðleikinn lifnar á ný.
Hinn er sjálfur hinn dapri dagur
sem draumarnir kafna í.


Milli þessara tveggja þráir hver kona,
og er þráð sem árgeislinn hreinn.
Á aldar fresti getur það gerzt
að þeir grói saman í einn.


Tove Ditlevsen

össi össi örninn minn... úff, ég er svo skotin.
mig langar pínu í aðra kisu þó að það hafi fyrir löngu verið sannað með áhrifaríkum leiðum að mér er bara ætlað að eiga einn kött.

mér finnst að fyrirbærið fortíð ætti að vera afnumið, í hvaða mynd sem er. í það minnsta mín fortíð, mér væri sama þó ég gleymdi öllu úr fortíðinni minni fyrir utan kannski tvo eða þrjá hluti. fortíðin er andstyggilegur hlutur sem að heldur mér tangarhaldi og litar hvert skref sem ég tek til framtíðarinnar. ef ég væri ekki svampur í líki manneskju gæti þetta verið betra, ef að ég hefði vængi gæti þetta verið betra og þegar ég fer að sofa í kvöld og ákveð þá með sjálfri mér að láta þetta ekki lengur hafa áhrif á mig og það tekst, ég vakna ný manneskja með hjartað fullt af bjartsýni til framtíðar sem að getur ekki annað verið en góð af því að ég er svo ástfangin af bestu manneskjunni af þeim öllum í heiminum. þá væri allt yndislegt. og þá verður allt yndislegt.
geðlæknirinn minn segist hafa hug á því að skrifa bók um mig af því að henni finnst ég svo merkileg og einstök. ég veit ekki hvort að ég eigi að taka því vel eða illa. illa af því að þá er eins og ég sé eina manneskjan sem hugsar eins og ég en vel af því að það er gaman þegar að einhverjum finnst maður vera merkilegur og einstakur... held ég.
næst þegar ég renni augunum yfir matseðilinn "veldu þér nýtt líf" ætla ég að velja venjulegu úthverfastelpuna með glæru augnhárin sem lifir venjulegu lífi en ekki dramantísku miðbæjarrottuna með helíum-röddina sem lífir óvenjulegu lífi.

góðan daginn!
fórum í fyrstu "langferðina" á bílnum fallega og nýja í gær þegar við sóttum öspina litlu út á flugvöll. krílið var að koma frá danmörku, þangað sem mig dreymir um að fara ef ég ætti aur í vasa... ösp þurfti reyndar að fara norður strax sem var fúlt, ég var búin að sjá fyrir mér stelpufans með rauðvíni og fegrunarkremum en það verður þá að bíða betri tíma, ekki satt sykurbollan mín?
annars er jólafiðringurinn byrjaður að segja til sín svo um munar og ef ég kann rétt að telja eru 87 dagar til jóla... held ég. ég er samt að reyna að hafa hemil á mér, hugsa sem minnst um þetta en ég bara ræð mér ekki fyrir tilhlökkun. þetta er gengið svo langt að ég held ég sé búin að ákveða hvað ég ætla að elda handa okkur erninum á aðfangadag... læt þær upplýsingar í té þegar nær dregur. svo ætlum við norður á tjörn og vera þar yfir áramótin, það er næstum meiri tilhlökkun fyrir því en jólunum, að vera með öllu góða fólkinu þar er þúsund sinnum betra en allt annað. það er kannski kjánalegt að hlakka svona til eins og eitthvert umkomulaust barn en tilhlökkun er án efa tilfinning sem að hver og einn ætti að leyfa sér. hún er á topp 5 listanum yfir bestu tilfinningar í heimi. hinar fjórar eru að mínu mati þegar sá sem ég elska heldur utan um mig eins og að enginn sé til í heiminum nema við tvö og ekkert slæmt geti gerst, óvæntar en gleðivaldandi uppákomur (s.b. tækifærisgjafir), þegar sá sem ég elska strýkur hendinni niður eftir bakinu á mér eins og ég sé úr glerþunnu postulíni og ég finn ástina í snertingunni og síðast en ekki síst þegar ég er tipsí, glöð, elska alla og er með fiðrildi í mallanum.
en nóg af súkkulaði-núggat væmni í dag... ég er dulítið búin að vera að velta því fyrir mér hvað það sé sem geri það að verkum að mér líður aldrei neitt sérstaklega vel inni í kolaportinu, eins og ég hef nú eytt þar skildingum í gegnum tíðina þá er alltaf eitthvað sem fær mig til að hugsa mig um tvisvar áður en ég fer þangað og ef ég á annað borð voga mér inn er ég fljót út aftur. það er ekki hægt að neita því að það er krökkt af allskyns undirmálsfólki í kolaportinu (það er samt ekki það sem truflar mig, ég er ekki fordómafull í garð fólks og sérstaklega ekki þeirra sem hafa orðið undir í lífsbaráttunni), lyktin þar er undarleg og tónlistin sem spiluð er í hátalarakerfinu lætur mér líða eins og ég sé stödd í one flew over the cuckoo's nest... en það er bara ekki málið. málið er, gerði mér grein fyrir þessu fyrir nokkrum dögum er að í hvaða bás sem að ég lendi á að skoða eitthvað í stendur alltaf básar-eigandinn með ýmist sorgarsvip sem segir: "ef þú kaupir ekki eitthvað munu börnin mín og ég svelta" eða þá með ásökunaraugnráði sem svo fylgir mér út ganginn ef ég ekki festi kaup í einhverju. lokaniðurstaðan er því að ef þú ferð í kolaportið er það ávísun á sektarkennd og skömm (og vonda lykt af fötunum þínum og efasemdir um geðheilbrigði þitt). aftur á móti þekki ég einn sem er ósnertanlegur fyrir þessu og það er hann gulli minn sem á metið í því að fara í kolaportið held ég. kolaportskóngurinn gulli! æðruleysi hans gagnvart kolaportinu er eitthvað sem ég vildi að ég gæti tamið mér.
lifið heil.

nei shit! líður miklu betur núna... allt í góðu. þarf bara að hætta að hafa svona asnalegar tímaeyðslu áhyggjur.

í dag finnst mér ég vera ómöguleg, heimsk, misheppnuð og ljót. og ég er með svo miklar fjárhagsáhyggjur að ég gæti gubbað blóði... ef að vængir arnarins blökuðu ekki ferskum gusti framan í mig myndi ég leggjast undir sæng og aldrei standa upp aftur.

það er næstum því þannig að einu skiptin sem ég ryksuga er þegar ég brýt eitthvað. síðan við fluttum á bergó er ég t.d. búin að brjóta 3 kokteilglös, 2 venjuleg glös, 1 bolla, 1 staup-glas og 1 undirskál. ég hef tvisvar sinnum ryksugað án gefins tilefnis, þ.e. þegar ég hef ekki brotið eitthvað af klaufaskap. mér er þetta sérstaklega hugleikið í dag af því að nú sem aldrei fyrr er þörf á smá ryksugun hérna heima hjá okkur. ég ætla að reyna að vera extra mikill klaufi í dag, helst út um alla íbúð...

bloggið í dag er tileinkað henni móu minni sem á skilið alla þá ást og umhyggju sem til er í heiminum...

hvað ætli sé dæmigert fyrir mig?
fór í kringluna í dag... "peppaði" sjálfa mig augljóslega ekki nógu mikið fyrir það því ég fékk "semi" taugaáfall þar inni. allt morandi í pirruðu fólki að flýta sér, allt morandi í ískrandi gelgjum í hvítum gegnsæjum pilsum og g-strengjum, allt morandi í grátandi börnum og amerískum dögum. keypti það sem ég þurfti og hljóp út. það bætti aðeins úr skák að strætó var á undan áætlun, þjóðverjinn ég er svo hrifin af svoleiðis, öllu sem er á undan áætlun. simple mind, simple pleasures...
ég er annars í smávegis vandræðum... ég veit ekki hvort ég eigi að kaupa mér passa á kvikmyndahátíðina. það fylgja því talsverð útgjöld að fara á airwaves en þangað ætla ég mér þó ég þurfi að fara í líkkistu því örninn minn er að spila þar bæði með hljómsveitinni ég og svo auðvitað elsku bestu shadow parade. það er því alls ekkert vafamál að ég er að fara þangað auk þess sem mig langar alveg óskaplega á airwaves. en svo er ég líka mikil kvikmyndaáhugamanneskja og langar alveg ofboðslega ægilega hrikalega mikið á kvikmyndahátíðina en passinn kostar 6.000 kr. og eins og allir vita sem lesa þetta blogg mitt þá þá kann ég aura minn tal, þ.e. ég veð ekki í peningum. en ef ég aftur á móti sleppi því að borða eða fara út úr húsi í október gæti þetta bjargast... ég geri það bara. veiiiii!!!!! ég er að fara á airwaves OG kvikmyndahátíðina.
ég er stundum að gæla við þá hugmynd að verða slökkviliðsmaður en þá man ég að ég er bara 165 cm, 57 kíló og með sköp. maður þarf víst að vera 180 cm, 90 kíló og með typpi eða eitthvað álíka fasistalegt... mig langar til að vera hetja...

smá "shout out" til betu sem ætlar að vera algjör vanillu-dúlla og selja mér miðann sinn á airwaves. þetta er bíllinn okkar hér til hliðar...

við eigum bíl!!! fokk me við eigum bíl! keyptum okkur glænýjan bíl í dag, blá-grár skoda octavia. demitt hvað við erum fullorðins.
p.s. ég er ekki með bílpróf.

jæja! ágúst borgþór klukkaði mig og ég tek því með glöðu geði. so, here goes...

1. mig dreymir um að verða virtur rithöfundur og bókmennta- og kvikmyndagagnrýnandi.
2. æðsta ósk mín í lífinu er að eignast lítið en þó nægilega stórt bárujárnshús í vesturbænum með frönskum gluggum þar sem ég get iðkað mínar skriftir, verið með erninum mínum í farsælu hjónabandi þangað til ég kveð veröldina, átt hund, ketti og barn eða börn sem mér mun takast að gera að heilbrigðum einstaklingum með nóg af ást og umhyggju (svona draumar, mínir draumar eru mjög vanmetnir og þykja jafnvel klígjulegir í nútímasamfélagi).
3. ég ætla að læra á hljóðfæri áður en ég dey eða fæ svo mikla gigt í puttana að þeir verða til einskis nýtir. ég ætla líka að læra annað tungumál. þau sem koma til greina: rússneska, franska og ítalska.
4. mig langar til að komast að leyndardómnum sem gerir það að verkum að í eðli næstum okkar allra er sami hluturinn, við þráum öll að deila lífinu með annari manneskju sem við svo vonumst til að vera með til seinasta dags. mig langar til að skilja þetta.
5. ég hata engan og vona að enginn hati mig.

svona! nú er ég alveg að verða of sein í skólann... en ég ætla að klukka betu, maju hryssu (sem þó er MJÖG langt frá því að vera hryssa), hjört, gulla og halldóru.
see ya!

ég er að reyna að finna nafn á manneskju sem ég þekki ekki. af öllum mannanöfnum sem ég þekki, þekki ég a.m.k. eina manneskju sem heitir því. þ.a.l. þekki ég engan sem heitir ekkert eða eitthvað... föðuramma mín hét t.d. hávarðsína eða hávarðína og ég átti frænda sem hét hilaríus. hann er reyndar langt aftur en samt nógu stutt til að maður velti vöngum yfir þessu undarlega nafni. kannski ég skíri son minn hilaríus.
fór ekki í skólann í dag en skilaði rafrænt inn einu því háfleygasta verkefni sem ég hef á ævinni unnið. það var verkefni sem átti að gera fyrir femínískar bókmenntarannsóknir uppúr einhverjum karlrembutexta, eða hann var það svona framan af. ég er mjög stolt af þessu verkefni sem ég vann af mikilli alúð í samanlagt sex klukkustundir. takið tillit til þess að mér er mjög mikið í mun um að standa mig vel í skólanum og ég er með athyglisbrest. en ég var samt ósköp fegin þegar örninn kom heim í gærkvöldi kl. 23 af hljómsveitar-standi og dró mig hálf snöktandi frá tölvunni í kvíðakasti yfir því að vera að klúðra öllu. ég gleymdi því að maður missir víst athyglina eftir ákveðinn tíma eða þá að maður á ekki að læra eftir klukkan eitthvað ákveðið á kvöldin. en þegar ég svo vaknaði í morgun var ég sem ný og spændi þessu líka ákaflega heilsteypta verkefni úr mér... ahhhh... örninn minn hefur þessi áhrif sko.
við festum kaup í grænum flauels-gluggatjöldum úr fríðu frænku, þau kostuðu bara 1.250 kr. og eru svona líka falleg og þekjandi í stofunni okkar. restin af peningunum fór í núðlusúpur og egg. annars er þetta hreiður "sindróm" óttalega endingagott, það er allavega ekkert að renna af mér eða okkur því það er alltaf eitthvað nýtt að huga að... okkur vantar fætur undir rúmið, okkur langar í myndir á veggina, fleiri lampa, kartöflumúsa-stappara, blá flauels gluggatjöld í svefnherbergið... þetta er bara toppurinn á ísjakanum. aldrei hefði það hvarflað að mér að það gæti verið svona gaman að búa með einhverjum, þ.e. kærasta-einhverjum. og það besta af öllu að við erum alltaf sammála um allt sem við viljum gera. dásamlegt! þetta er of mikið "hallmark" til að vera satt...
kæra reykjavíkurborg, loksins búin að taka eftir því að það er bara ein stytta í þér af konu en tuttuguogeitthvað af körlum...
ég elska haustið.

ég er ekki með "babyfever" en í hvert skipti sem ég skoða myndir af þessum litlu krúttum, ísold og ástþóri erni sem tengjast mér annað hvort í gegnum blóð eða vináttu fer um mig gleðistraumur og ég get ekki annað en brosað.
annars er ég búin að taka þá ákvörðun að drekka ekki meira áfengi, a.m.k. ekki í bili. það fer bara beint í sálina á mér eða hefur gert undanfarin skipti og mér líður drullu-illa um leið og ég er orðin örlítið tipsí. bakkus vekur upp drauga sem eiga bara að vera látnir í friði.
en af því að ekkert varð úr bíóferð á föstudagskvöldið ætlum við, ég og örninn minn á charlie and the chocolate factory í kvöld. best er að ljúka sunnudögum á þann hátt, annað hvort með bíóferð og sælgæti eða vídjóglápi og sælgæti. ég er sérlega sælgætisjúk þessa dagana fyrir þær sakir að á mig herja nú hinar kvenlegu hrakfarir sem blæðingar kallast.
blex.

með tekíla í spræt... það er gott. ætla að horfa á nýja þáttinn með möggu stínu sem mér finnst lofa góðu en aftur á móti er ég alveg steinhissa á því að það sé enn og aftur verið að fara að sýna þessa fjárans spaugstofu. þetta er vægast sagt bara orðið hlægilegt... ekki fyndið hlægilegt heldur sorglegt hlægilegt. en hvað um það, kannski verð ég þakklát fyrir spaugstofuna og skellihlæ með gin og tónik á laugardagskvöldum þegar ég verð fimmtug... þ.e. ef þeir verða enn meðal vor.
annars settum við örninn upp mynd hérna í stofunni okkar í gær, ansi hreint flott. það er nefnilega þannig að það eru af einhverjum ástæðum tvær hurðir inn í svefnherbergið okkar, önnur liggur fram í eldhús og hana notum við alltaf en svo er önnur sem liggur fram í stofu og hana notum við aldrei. hún hefur eiginlega verið sár í auga okkar síðan við fluttum hingað inn, gapandi hurð með ekkert eiginlegt notagildi í augnablikinu. og við höfðum um nokkurt skeið verið að velta því fyrir okkur hvað við gætum gert við þessa tilgangslausu hurð. og svo datt okkur þetta líka snjallræði að finna bara einhverja flotta mynd, taka hurðarhúninn af hurðinni og þekja hana með myndinni. og það gerðum við í gær. þetta er mynd af hinni undurfögru gail úr sin city, ég læt hana hér til hliðar svo þið vitið hvað ég er að tala um.
partý á eftir á snorranum en núna... hjálmar!

...og fólk er virkilega að láta það koma sér á óvart að karlmenn eru ENN með mun hærri laun en konur... hálfvitar! ég er viss um að gísli hafsteinn hafi verið með "bóner" þegar það voru teknar myndir af honum í konu-klæðnaði í þessari vr herferð gegn launamismunun kynjanna.
um það leyti í dag sem ég var við það að missa athyglina yfir lærdómnum hváðu við þvílíkar drunur hérna úti að ég hélt bara að endalokin væru komin. það hríslaðist um mig örlítill ótti og ég hugsaði að mig langaði ekki til að deyja á föstudegi af því að ég fæddist á föstudegi... smá fjölbreytni bara... og þangað til að ég heyrði fréttirnar núna klukkan sex var ég viss um að þetta hefði verið maðurinn sem er að "spreyja" vinnustaðinn hans ágústs að utan að fara offörum á "sprey" græjunum. en það var víst ekki, mér skilst að þetta hafi verið einhverjar skoskar þotur. algjör óþarfi samt að vera að hræða úr manni líftóruna svona rétt fyrir helgi.
ég gekk fram hjá hótel holti áðan í þungum þönkum og uppskar blístur frá þýskum ferðamönnum. ég skákaði og mátaði þá þegar ég snéri mér við og sendi þeim tóninn... á þýsku! loksins kom það sér vel að vera hálfur þjóðverji á öðrum vígstöðvum en í skipulagi og almennum "anal-isma".

núna er það bara lærdómurinn og ekkert annað, þannig er það nú bara ágúst minn... ég er t.d. búin að læra í allan dag af því að ég er ekki í skólanum á föstudögum, drekka te, keðjureykja og borða sælgæti og ég er bara nokkuð ánægð með sjálfa mig þó ég haldi ekki athygli á námsefninu lengur en í fimm klukkustundir í einu. það er nokkuð gott held ég bara, a.m.k. fyrir manneskju sem aldrei fyrr hefur lagt sig fram í námi. ösp er svo á leiðinni til okkar í þessum skrifuðu og við ætlum á charlie and the chocolate factory í kvöld og kannski drekka ögn af rauðvíni. en nú fer ég í sturtu, ég segi ykkur kannski eitthvað sniðugt á morgun...

ó gluð... ugh... uuuughh. át aftur beyglu og er við það að kasta upp núna, hef komist að því að beyglur eru þremur bitum of stórar. æli æl...
nýlunda í lífi tinnu er að hlakka til að fara í skólann, ég er alltaf með fiðrildi í mallanum fyrir hvern tíma og finnst ótrúlega gaman í skólanum nema þegar ég las grein eftir paul de man sem ég skildi bara eina setningu í og hún er sú að það er ekki hægt að rækta vínber með orðinu ljós svo ég leyfi mér að þýða beint. þetta hlýtur að vera góðs viti, þ.e. fiðrildin ekki paul de man. annars gerði það mig ögn jákvæðari þegar ég mætti í stefnur í bókmenntafræði í gær að það virtust fáir aðrir hafa skilið þennan texta og kennarinn úthúðaði okkur ekki fyrir það heldur útskýrði föðurlega. og ég er ekki mesti tossinn í áfanganum því stelpan sem sat við hliðina á mér dottaði fram á borðið og önnur fyrir framan mig eyddi öllum tímanum í að lesa blogg. en nú þarf ég að fara að vera dugleg að lesa. lesa lesa lesa í allan vetur. það verður ekki hangið á börum fram eftir öllu í flegnum kjólum með munnsöfnuð við ókunnuga graðhesta, fyrir utan að ég hangi sjaldan á börum fram eftir öllu en á það til að vera með munnsöfnuð við graðhesta og er svo sannnarlega oft í flegnum kjólum enda lítið annað í stöðunni að gera þegar manni eru færðar melónur framan á sig í gluðs gjöf. einu pásurnar sem teknar verða í vetur verða til að fara í sleik við örninn og borða seríós... og kaupa vetrarskó. djöfuls kattaróféti að pissa í skóna mína.

uppskrift að niðurlægingu:
ég vaknaði ofur-snemma til að fara upp á þjóðarbókhlöðu og læra sem ég og gerði. nema hvað að ég borða aldrei morgunmat af því að mér býður við mat á morgnana svo upp á bókhlöðu mætti ég ó-nærð og eftir u.þ.b. klukkutíma af námsbókalestri, athyglistbresti, kvíðakasti og vantrú á sjálfri mér og minni getu í skóla fóru garnirnar í mér að gaula eins og ég væri eþíópíubúi, það glumdi í allri þjóðarbókhlöðunni, garnirnar í tinnu. ég þraukaði þó og las það sem ég gat lesið á meðan ég kýldi sjálfa mig í magann og kyngdi tyggjói. samasem niðurlæging. ég hljóp svo heim og núna sit ég hér blaut í fæturna af því að ég á ekki peninga fyrir skóm og það pissaði eitthvert fress í vetrarskóna mína að borða brauð með malakoffi sem annars er hið ágætasta álegg að reyna að upphugsa leið til að kaupa þessar bækur sem ég á eftir að kaupa fyrir skólann. ef ég væri ekki svona yfir mig ástfangin og ætti besta kærasta í allri vetrarbrautinni væri lífið vonlaust.

þunn tinna á sunnudegi. borðaði beyglu sem mig langar núna til að "skila" og er að horfa á sex & the city, vildi að ég ætti snakk og ótæpilegt magn af kóka kóla og sígarettum en sökum skólabókakaupa sem fóru fram úr öllu hófi er ég staurblönk. demitt!
opnunin gekk vel í gær þó að það hafi fæstir komið sem ég vonaðist til að sjá eins og t.d. mamma mín, en það er nú bara þannig. auk þess sem að ég hef aldrei verið jafn stressuð fyrir opnun áður en það er líklega af því að ég var feimin við að sýna nýja kærastanum mína listsköpun, einn eitt fyrsta skiptið sem er erfitt að komast yfir en verður strax betra þegar það er yfirstaðið. ég varð líka verulega tipsí sökum stressins og uppsker nú fyrir það. fórum svo í kveðjupartý til ara eldjárns, svo á ellefuna að hlusta á vin arnar spila og svo heim. og satt best að segja man ég ekkert voða skýrt eftir kvöldinu. æ fokkitt! nú er þetta komið gott enda er djamm-pásu-árstíðin gengin í garð, eða hún er svona u.þ.b. að gera það.
en nú ætla ég að halda áfram að vera þunn, get hvort sem er ekki hugsað um neitt annað.

sýningin okkar þuru opnar á morgun, laugardag kl. 17 í gallerí bananananas, laugavegi 80. allir koma!

kvaddi móu, arnar & ísold áðan, þau flytja á morgun út til berlínar. það var ótrúlega erfitt að segja bless, miklu erfiðara en ég hafði gert mér í hugarlund og ég þurfti að taka á öllu til að fara ekki að skæla, vesalingurinn og grenjuskjóðan sem ég er. dagurinn í dag er tileinkaður litlu fjölskyldunni.

er með hrikalegan kvíðahnút í maganum í dag, svona kvíðahnút sem fær mig til að óska þess að ég væri önnur manneskja, á öðrum stað á öðrum tíma. eða bara vera innan um fólk...
og skólinn byrjaði í gær, var eiginlega lítið búin að leiða hugann að því fyrr en á sunnudeginum. fannst það skynsamlegast með tilliti til þess að ég fæ kvíðaköst útaf öllu. ég vaknaði í gær með grjót í maganum sem breyttist í fjall eftir því sem leið á morguninn. það er samt, mér til mikillar ánægju orðið auðveldara að takast á við þessa litlu hluti sem öftruðu mér svo mikið hérna í denn. hvar væri ég án geðlæknisins? aftur á móti hrundi veröldin til grunna þegar ég mætti í skólann og það var búið að færa námskeiðið sem ég átti að vera í um stofu. það var sérlega erfitt að takast á við það og ég "beilaði" og fór þess í stað að kaupa skólabækur sem mér fannst réttlæta þetta fyrsta skróp mitt fullkomlega og komst að því að ég mun að öllum líkindum sleppa frekar vel fjárhagslega útúr bókakaupum, það mun líklega ekki vera meira en 15.000 krónur, kannski 20.000. er það ekki vel sloppið annars? eftir "hreinsaðu samviskuna" bókakaupin tókst mér að fara í seinasta tímann og þá var þetta unnið. þetta er eins og að sofa hjá einhverjum í fyrsta skipti eins og örninn minn segir, það er alltaf hálf lummó í fyrsta skipti en þegar að það er búið þá veit maður að næstu skipti verða betri. tíhí... mér finnst þetta góð samlíking hjá honum. ég fylltist eldmóði í tímanum og hlakkaði til að byrja að læra, þetta verður allt í lagi ef ég er dugleg að læra. og nú vantar mig skrifborð til að læra við.
ég þarf að fara... kannski finnst ykkur bull það sem ég er að skrifa, kannski finnst ykkur ég ganga of langt þegar ég skrifa um það sem er í sálinni hverju sinni. en kannski er einhverjum sem finnst það ekki og líður eins.

"þegar ljósin slokkna og þú sérð ekki neitt, gaktu þá á hljóð raddar minnar og ég leiði þig aftur í birtuna. þar get ég reynt að græða sár þín elsku engillinn minn..."

fyrsti skóladagurinn að kveldi komin. ég mun skrifa um hann á morgun, er enn að jafna mig... hér er samt toppurinn á ísjakanum: kvíðakast, skróp, bókakaup og konur með steyptar neglur og trúlofunarhringi.

ég gleymdi nú einum ansi hreint góðum fréttum... haldiði ekki að karlmennin (krúttisprengjurnar) mín í shadow parade muni spila á airwaves! það þýðir bara eitt fyrir mig og ösp: grúppíur!!!!

það er alveg eins og að það sé þriðjudagur í dag þó það sé föstudagur. mmmm... föstudagur. ég er að vinna í kvöld fyrir fiðrildið hana æsu og að því loknu, kl. 22 ætla ég heim í kotið að drekka rósavín og kannski pára aðeins meira í málverkið sem mér tókst að byrja á í gær, það lofar góðu. mér er mikið í mun um að vera hress á morgun og þ.a.l. verður kveldið í kvöld rólegt. það er kveðjupartý hjá móu & arnari annað kvöld sem eru að flytja til berlínar með krílið í næstu viku og þangað ætla ég að mæta í mínu fínasta pússi með galsa í hjartanu. hvert mætir maður ekki með galsa hjarta þegar það er frír bjór? bla bla bla... ég þarf að hugsa.

komum heim úr sveitinni í gær eftir 5 daga dvöl, það er ágætt að vera komin heim en ég hefði alveg gefið eins og eina tá til að vera lengur í svarfaðardalnum, á tjörn hjá yndislegu stelpunum.
ég er með sköpunarstíflu á mjög alvarlegu stigi og get ómögulega skrifað neitt hérna né málað á strigann sem starir í þessum skrifuðu orðum gapandi hvítur á mig, hann er eins og helvítið sem ég vona að ég vakni aldrei í. auk þess er ég orðin kvíðin fyrir skólann... ekki útaf lærdómnum, ekki skólanum sem slíkum heldur félagsfælninni sem krækir í hnakkadrambið á mér þegar ég þarf að fara á nýja staði þar sem er nýtt fólk. ég ætla að reyna að yfirstíga þetta... kannski best að vera bara full á mánudaginn, fyrsta daginn í skólanum eða í öllu svörtu og vona að enginn taki eftir mér. djöfullinn sjálfur að geta ekki verið "eðlilegur" einstaklingur á svona tímum, djöfullinn að eiga ekki litla púpu núna til að skríða inn í. engu að síður er best að halda svona hugarangri útaf fyrir sig og ef einhver spyr þá segi ég allt frábært.
ég ætla að fá lánaða eina ferskeytlu eftir káinn hingað á síðuna og tileinka hana öllu fólkinu sem ég hafði að einhverju ráði samneyti við þessa 5 daga í sveitinni, gyðjunum á tjörn, yndislegasta, besta, sætasta, besta, besta og besta kærastanum mínum sem ég elska útaf lífinu og sérstaklega litlu hagyrðingunum tveimur sem héldu fyrir mér ánægjulegri vöku á föstudagsnóttina með kveðskap:

síðan fyrst ég sá þig hér
sólskin þarf ég minna,
gegnum lífið lýsir mér
ljósið augna þinna.

vei vei veiiiiii!!!! seinnipart þessa ágæta föstudags liggur leið vor norður og ég get vart beðið. hlakka til, ó já! og þar sem að mörgu er að huga fyrir norðurför hef ég þetta stutt en bið ykkur vel að lifa elsku pysjurnar mínar og eigiði nú sem allra yndislegasta helgi. ég mæli svo sterklega með að allir sem vettlingi geta valdið kíki í smekkleysubúðina í kjallara kjörgarðs kl. 17 í dag því þá mun hljómsveitin shadow parade stíga á stokk og þeir eru HOT!!!
see ya!

ég er að fara úr augnhárum. ég hef aldrei hitt neinn annan sem lendir í því...
arnarpabbinn kom í mat í gær, ég vona að ég hafi skorað með kjötbollunum sem heppnuðust einstaklega vel. hann sagði a.m.k. mmmmm.... við fyrsta bita, örn segir að það sé gott merki.
er komin með stundatöfluna fyrir skólann í hendurnar og hún er dásamleg. það mun gefast mikill tími til að standa sig í lærdómnum því ég byrja aldrei fyrr en kl. 13 á daginn og er í fríi á föstudögum. þ.a.l. ætlum við örninn að vera með "happy hour" alla fimmtudaga í vetur. það verður ekkert skammdegisþunglyndi á þessum bæ.
um árabil eða allt síðan ég sá myndina mermaids hérna um árið... hvað ætli ég hafi verið gömul? kannski 11 eða 12 ára, man ekki alveg hef ég verið heilluð af laginu sleepwalk eða sleepwalker, það fer tvennum sögum af titilinum en það lag er einmitt spilað í myndinni mermaids og svo síðar einnig í myndinni sleepwalkers sem byggð er á bók eftir steven king. eitt sinn minn uppáhalds rithöfundur... þá var ég barn. mér tókst loks eftir nokkur ár að komast yfir þetta lag, sleepwalk og þá í sömu útgáfu og notuð er í myndunum tveimur sem ég nefndi en það er með gaurum sem kalla sig eða líklega kölluðu sig santo & johnny. það er óskaplega falleg útgáfa en ég vissi þó að það væri líka til önnur útgáfa því í gegnum árin hef ég heyrt hana hér og þar en aldrei komið höndum yfir af einhverjum ástæðum því miður. svo í morgun var ég að hlusta á hann gest einar á rás 2 (já, ég skipti aftur yfir, var orðin "morbit" af öllum dánartilkynningunum...) og þegar hann kveður spilar hann sleepwalk í hinni útgáfunni, þeirri sem ég hef svo lengi leitað að í lokin. ég missti mig að sjálfsögðu og upp á von og óvon brá ég bara á það ráð að senda gesti einari tölvupóst og spyrja hann út í lagið. ég var nefnilega ekki viss um hvort að þetta væri shadows útgáfa þó mig grunaði það en ég vissi að ég yrði að eignast þetta lag, þetta er lagið mitt. ég var nú eiginlega nokkuð viss um að gestur héldi mig bara vitskerta húsmóður og myndi ekkert svara mér en getiði hvað? það liðu ekki fimm mínútur og þá var gestur litli einar búin að svara mér og það mjög ítarlega. ég fékk allar upplýsingar um lagið sleepwalk á einu bretti, að það sé með the shadows og á hvaða plötu ég gæti nálgast það. ég svindlaði reyndar og sótti það á netinu og nú er ég ástfangin sem aldrei fyrr, sleepwalk fer ekki af fóninum í dag og ég ætla að vanga við kærastann minn í kvöld. dagurinn í dag er tileinkaður gesti einari!
...og nú fer ég í sturtu.

það var kona að labba hérna framhjá með vettlinga. það er víst komið haust!

ef þið viljið "downer" þá mæli ég með að þið horfið á million dollar baby. að sjá clint eastwood gráta er eins og að sjá pabba sinn gráta eða eitthvað álíka. þetta er alveg ágæt mynd svosum og allt í lagi með það en ég hef ekki séð svona mikinn mannlegan harmleik síðan ég sá mystic river um daginn. ég "meika" ekki svona... ég vil bara hryllingsmyndir, löggu- og stríðsmyndir eða myndir sem láta mann trúa á ævintýri. die hard myndirnar voru t.d. góðar ræmur, afhverju gerir enginn svoleiðis myndir lengur? nú eru allar myndir "realískar" og fjalla um ömurleika lífsins, helst með korters löngum nauðgunaratriðum, eitthvað sem að ég hef djöfullega andstyggð á og píni mig ekki yfir. en kannski þarf að gera þetta, kannski er þetta bara endurspeglun á raunveruleikann... og ég hef heyrt að "art imitates life" sem er upp að vissu marki rétt. ég er ekki að tala um að ég vilji bara sjá myndir um einhverjar einmana konur sem borga mönnum til að vera "deitið" sitt í brúðkaupi og verða svo óvart ástfangnar af þeim af því að þeir segja svo fallega hluti við þær eða konur sem fara á fyllerí með besta vini sínum sem er hommi, sofa hjá honum og verða ófrískar og þá kemur upp úr dúrnum að gaurinn er ekkert hommi og hefur alltaf elskað konuna... what ever! ég er bara að meina, hvað varð um þennan einlæga raunveruleikaflótta sem að maður vill upplifa yfir góðri kvikmynd? eins og amelie sem er uppáhaldsmyndin mín, yndisleg mynd sem lætur manni líða vel, elska lífið og sjálfan sig aðeins meira og trúa á ævintýri án þess að vera klisjulegur amerískur skeinipappír. enda er hún frönsk. ég náttúrulega ræð hvað ég horfi á svo ég ætti ekkert að vera að ergja mig á þessu. kannski ég geri bara kvikmynd með öllu því sem að mér finnst skemmtilegast í myndum, ævintýri, ást, vampírur, nornir, kettir, kynlíf, draugar, myndlist o.s.fr.... ég er líka að hugsa um að kollverpa yfirlýsingu minni um að ég hati evrópskar myndir og myndir sem gerðar eru fyrir 1990. héðan í frá horfi ég bara á svoleiðis kvikmyndir.
kristján yfir-örn og "eagledad" er að koma í mat til okkar í kvöld. ég ætla að gera kjötbollurnar frægu, kryddkartöflurnar og nú ætla ég að hafa piparsósu með í staðinn fyrir vafasömu brúnu sósuna sem var seinast. ég ætla líka að passa mig á kryddinu, seinast urðu bollurnar svo brimsaltar daginn eftir að örninn minn var sá eini sem fékkst til að borða þær... það er pínu stressandi að vera að fara að bjóða kærasta-pabbanum í mat en samt ekki eins og ég hefði haldið. það er eins og ég hafi þekkt þau alla ævi og ég er ennþá svo skotin að ég gæti knúið heila borg með rafmagni úr hjartanu á mér...

túrverkir án verkjatöflu er andstyggilegt fyrirbæri. svo ég tali nú ekki um slappleikann sem þessu fylgir...

nú er ég hætt að panta á internetinu í bili. fékk emily strange bol og emily strange veski í gær, látum þetta gott heita í nokkra mánuði.

þá liggur leiðin norður næstu helgi, ég get ekki beðið. smá frí og svo fer skólinn að byrja og undirbúningur myndlistarsýningarinnar okkar þuru heldur áfram. shadow parade er að spila í smekkleysubúðinni á föstudags-síðdeginu, ég hvet alla til að kíkja þangað og svo brunum við örn, beggi og maggi norður eftir það... dear god ég vona að þeir aki eins og menn... litlu drengirnir mínir eru að fara að spila á akureyri á laugardaginn... var það ekki í ketilshúsinu?
ég er enn á ný búin að uppgötva rás 1. ég er undanfarnar vikur búin að vera að gæla við það að skipta um stöð, fara frá rás 2 yfir á rás 1 en einhvern veginn ekki komið mér í það. en svo þegar við vöknuðum í gær var útvarpið mitt stillt á það helvíti sem X-ið er, ég er lítið fyrir þá stöð. þeir spila þar bara tónlist með hljómsveitum sem allar virðast hafa sama yrkisefnið... vonda stjúppabba og grátandi höfrunga. en viti menn! þá rambaði örninn minn inn á rás 1 mér til mikillar ánægju og þar hef ég mér unað síðan þá. rás 1 er besta stöðin og ég er orðin gömul kelling.
horfði á lost í gær og uppgötvaði að mér finnst þessi annars ágæta þáttaröð hafa dalað eitthvað seinustu vikurnar. þetta er allt farið að snúast um einhverja ótrúlega "paranoju" og fingrabendingar.
himininn grætur heil ósköp í dag og það er svo huggulegt að hlusta á rigninguna með te í bolla... ég ætti að reyna að mála eitthvað. ég hef lítið annað að segja...

Sjónvarpið í kvöld

Kl. 20:30
Dönsku ríkisarfarnir
Ástralski sjónvarpsmaðurinn Andrew Denton ræðir við Friðrik krónprins af Danmörku og Maríu krónprinsessu.

pínlegt, pínlegt, pínlegt... ég er sumsé að pína sjálfa mig í augnablikinu og horfa á þetta og mér líður eins og einum af allsberu köllunum í laugum... á typpinu með myndavél á mér.

helgin í hnotskurn:
ösp var hjá okkur, það var yndislegt. hún er örugglega ein sú mesta ljúfstelpa sem að ég hef fyrir hitt.
var tipsí.
uppgötvaði grúppíu-elementið í mér aftur eftir 10 ára fjarveru, s.b. fór upp í æfingarhúsnæði til strákanna í shadow parade og sat í sófa og flissaði.
var með þá mestu hormóna-fyrirtíðarspennu sem að ég hef fengið í langan tíma. andskotans pillan, sú sama og stendur fyrir bólunum.
kvaddi birtu mína.
hitti fyrrverandi kærastann minn sem vill ekki tala við mig. skil það svosum...
las andstyggilegt "komment" frá manneskju hérna á blogginu sem að greinilega þekkir mig ekkert. undarlegt hvað óhamingjusamt fólk leggur sig mikið fram við að smita óhamingjuna út frá sér. sárast fannst mér hvað ég tók þetta nærri mér en að endingu sætti ég mig við þetta og vorkenndi bara blessaðri pysjunni sem líður augljóslega svona illa.
sá flugeldana á menningarnótt en lítið annað sem tengist þeim degi.
skældi.
var að vinna í gær.
og að endingu... nágranni minn bankaði hérna upp á með kúk í klósettpappír og sagði ösp, sem var svo óheppin að fara til dyra að hún dimmalimm mín hefði skitið í rúmið hjá sér. ég kaupi það ekki fyrir milljón! þetta olli mér samt áhyggjum... fyrir það fyrsta, hvernig ég get ég sannfært nágrannann sem virðist vera svo viss um að dimmalimm sé sökudólgurinn sé það ekki? og ég bara nenni ekki að fara að standa í einhverjum amerískum nágrannaerjum sem enda á því að einn daginn opna ég útidyrahurðina og þá liggur kötturinn minn í bútum á mottunni fyrir utan. eða það væri svona "worst case scenario".

fjandinn! dagurinn er fullkomnaður! var að fá fyrsta emily strange teiknimyndasögublaðið, chairman of the bored í pósti. ég "pre-orderaði" það fyrir svona fjórum mánuðum síðan og það er m.a.s. áritað af buzz parker, gaurnum sem teiknar emily strange. ég tími næstum því ekki að fletta því... þetta er gullið mitt.

í dag er ég þunn af því að í gær var ég óskaplega tipsí. það þýðir þó ekki að ég ætli ekki að sletta úr klaufunum í kveld eða alla helgina ef því er að skipta. öspin er líka að koma til okkar í kvöld og ég get vart beðið... auk þess eigum við það mesta magn af áfengi í skápum okkar og ísskáp sem ég hef á ævinni augum litið.
það ver stelpukvöld í gær. ég, birtan mín og bryncí mín fórum á maru og fengum okkur sushi hjá þjóni sem var ekki mellufær í íslensku. það var varla þverfóta fyrir frægum á sushi-staðnum, ryan phillippe, barry pepper og jamie bell (strákurinn úr billy elliot) voru allir þar að fá sér sushi og stelpurnar pissuðu næstum á sig. ég reyndi að taka þessu með jafnaðargeði. eftir sushi-ið lá leiðin á sirkus en þar var ekki þverfóta fyrir miðaldra pervertum með kaffibrúnku og gráa fiðringinn. þar var líka sú undarlegasta útlítandi kona, held að þetta hafi verið kona sem að ég hef augum litið. ég get bara eiginlega ekki lagt nógu mikla áherslu á hversu undarlega útlítandi hún var en þetta var alveg eins og það sem að maður sér bara í breskum slúðurblöðum. hún var búin að fara í svo margar lýtaaðgerðir og pumpa svo miklu efni í varirnar á sér að hún leit út eins og einhverskonar geimvera eða kannski bara önd. með andlitið allt svona framsett og varirnar eins og andargoggur, hárið allt strekt aftur og það vantaði m.a.s. part af því rétt fyrir ofan eyrun. undarlegt að fólk skuli sjálfviljugt afskræma sig svona. og ég varð ofur-tipsí, alltaf sami hænuhausinn... birtan mín er að fara á morgun aftur til köben og ég finn fyrir örlitlum leiða í sálinni af því að hún veit alltaf hvað ég er að meina og hvenær ég er að bulla. en hvað um það...
stofnfundur hljómsveitarinnar okkar bryncí verður haldinn hátíðlegur næsta mánudag. við erum enn ekki komnar með nafn en ég á sumsé að vera textahöfundurinn í bandinu svo að ég hlýt að geta fundið upp á einhverju fleygu og þjálu nafni. og ég tek það fram fyrir viðkvæmar sálir að textarnir verða ekki um fiðrildi og rósir...
ég verð að segja að álit mitt á agli helgasyni dalaði aðeins þegar ég fletti tímaritinu birta áðan. mér finnst egill rosa sniðugur en eiginlega bara af því að honum finnst ég vera svo sniðug, skiptir ekki öllu máli hvernig hrifning verður til. en hann er þarna í "brennslan mín" í birtu, mig dreymir reyndar um að fá að vera í því með uppáhalds lögin mín en hann nefnir eitt lag sem er með nana mouskouri og harry belafonte. harry belafonte er fínn en nana mouskouri! kommon! mamma mín hlustar á hana og kvaldi hlustir mínar þegar ég var barn með þessu væli... díses kræst egill, hvað varstu að pæla?
og það er búið að stofna söngflokk með "burnátin" úr ídolinu í broddi fylkingar. þau kalla sig heitar lummur... réttnefni væri kaldar lummur.
jæja, ég ætla að hætta að vera bitur og önug, ég ætla að vera hress og kát og te-drekka úr mér þynnkuna...
vá! sumarið er að verða búið og ekki mótmæla mér... þetta er búið að vera viðburðarríkt sumar, vægast sagt. ég vildi að ég gæti sagt ykkur frá öllu en það verður bara að bíða betri tíma, kannski þegar að ævisagan mín kemur út... kannski. ég er bara fegin að haustið er að koma, því fylgir ró.

loksins loksins!!! loksins kláraði ég þessa aulalegu smáhluti sem hafa nánast haldið fyrir mér vöku seinustu vikurnar. ég byrjaði á því að bruna upp í háskóla til að fá sönnun(vottorð) fyrir því að ég væri þar skráður nemandi. fyrir þetta eina a4 blað þurfti ég að punga út 300 krónum, það var reyndar með vatnsmerki og örugglega 160 gr. því næst lá leiðin niður í félagsþjónustu til að skila inn þessu blessaða vottorði. mér var nefnilega tjáð af einhverri konu þar, svo virðist þó vera að það hafi verið í draumi að ég ætti að skila skólavistar-vottorði inn og þá myndu leigubæturnar eitthvað hækka. það er lygi! það gerist ekki neitt gott þó að maður skili inn þessu bévítans vottorði og ég mig þess vegna spyr: hvers vegna í andskotanum þurfti ég þess þá?!? eftir þessi áreiðanlegu vonbrigði og 1000 kall í bónus var það rúsínan í pulsuendanum, bankinn. að þessu sinni vandaði ég valið vel þegar ég stóð fyrir framan skjáinn með myndunum af þjónustufulltrúum bankans. ég valdi mér eina sem að ég hef talað við áður og er óskaplega indæl með hæfilega mörg aukakíló og viðráðanlega brjóstaskoru. ég bað hana um að hagræða reikningi mínum með tilliti til þess að ég yrði á (fasista)námslánum í vetur. og svo spurði ég hana út í greiðsluþjónustuna sem að ég setti mig í fyrir þremur vikum síðan því þrátt fyrir aðvörunarorð múmínmömmu hef ég ákveðið að vera í greiðsluþjónustunni. ég var eiginlega farin að efast um að þessi bláeyga sumarstúlka með óviðráðanlegu brjóstaskoruna sem afgreiddi mig þá hefði gengið tryggilega frá öllum lausum endum. og það var auðvitað rétt og alveg eins og ég hafði spáð fyrir um, ég átti eftir að skrifa undir eitthvert mjög mikilvægt "plagg" til að hjólin gætu farið að rúlla. djöfuls sílikon kjáni! en ég ætla ekki að drepa greyið með baktali... hún var ný.

mikið rosalega er dýrt að fljúga innanlands! og mikið óskaplega er dýrt að taka rútu norður... við getum allt eins tekið flugið, það munar 4000 krónum...

í dag ætla ég að vera fullorðins og gera hlutina sem þarf að gera og í kvöld ætla ég að leigja mér einhverja væmna ræmu og hafa það huggulegt með sjálfri mér því örninn minn verður í upptökum. þetta er annar hamingju-sprengdur dagur... gaman þegar að það koma svona tveir í röð og ég trúi því að það haldist út vikuna því að ösp er að koma til okkar á föstudaginn og ég hlakka óskaplega mikið til. hún ætlar að vera hjá okkur yfir helgina og menningarnóttina, gista í hryggskekkjusófanum sem að björk litla er búin að gista í seinustu tvær nætur og við ætlum að verða ofur-tipsí saman og menningarlegar. mig grunar samt að rigning muni setja strik í reikninginn en hvað um það, ég held þá bara dauðahaldi í kirsuberjaregnhlífina sem að svanhildur frænka gaf mér.
ég er farin að hlakka til jólanna. þetta er venjulega tíminn sem að sú tilhlökkun fer í gang, eftir það er það afmælið. ég get bara ekki beðið og aðal ástæðan er sú að örninn bað mig um að halda jólin með sér þegar við vorum bara búin að vera kærustupar í nokkra daga. það bræddi hjarta mitt og mér fannst það óskaplega rómantískt. ég gæti ekki hugsað mér betri blöndu, örn + jól.

fyrir áhugasama og ekki með ykkar hjálp tókst mér að gera alveg hreint afbrgðs kjet-bollur:

500 gr. ungnautahakk
1 dl rasp
1 egg
olía
rifinn ostur
krydd

og með þessu hafði ég svo steiktar kryddkartöflur og mjög vafasama brúna sósu sem ég gerði bara til heiðurs stóru systur. ég er annað hvort að breytast í miðaldra húsmóður eða mömmu mína...
fórum á fantastic 4 í bíó áðan. ég veit nú ekki alveg með hana en ég veit að þetta er u.þ.b. þúsundasta ameríska myndin sem ég sé sem endar á skoti á frelsisstyttuna.
góða nótt.

jæja! þá er ég byrjuð að mála og litla systirin farin í smáralindina. í kvöldmat ætla ég að hafa hakka-bollur nema hvað að ég er búin að gleyma uppskriftinni góðu sem að kata systir gaf mér. ég man að það var rasp, man ekki hversu mikið, eitt egg held ég, olía og mjólk... ég get ómögulega munað réttu hlutföllin. svo var það hakkið og það á ég til. lumar einhver á góðri hakka-bollu uppskrift?

lítil systir sefur í sófanum okkar og ég fer ekki ofan af því að það er komið haust. ég var einmitt að hugsa um það í gær þegar ég var úti að labba hvað það væri komin mikil haust-lykt í loftið og allt einhvern veginn orðið kaldara. ég kann ósköp vel við haustið af því að það er svo kósý og því fylgir ákveðin ró þó að ég verði auðvitað að passa að sálin detti ekki niður í öllum drunganum. en ég hef málverkin til að halda mér uppi og svo fer skólinn að byrja. ég dauð-kvíði því náttúrulega en tilhlökkunin er yfirgnæfandi enn sem komið er og auk þess mun skólinn aldrei byrja fyrr en kl. 13 á daginn. sweeeeet!
ég og örninn, prinsinn minn erum að fara norður seinustu helgina í þessum mánuði til að heimsækja mömmu hans og pabba og sætu systurnar tvær. ég hlakka óskaplega til, svo óskaplega! og við ætlum að taka rútuna sem mér finnst dásamlegt, horfa bara á dvd á leiðinni í tölvunni og hlusta á músík... og kannski kyssast pínu...
mikið ofboðslega er ég hamingjusöm í dag.

og það er kominn enn einn mánudagurinn... þrátt fyrir að vera í fríi finn ég fyrir andrúmslofts-breytingum þegar það er mánudagur eða einhver annar virkur dagur...
ég var að vinna í gær í eymó og hafði engu gleymt, var með dálitlar áhyggjur af því að kunna ekki lengur á kassann út af athyglisbrestinum. en svo var ekki, þetta var bara eins og að hjóla... það var fínt að fara aftur í vinnuna, tíminn leið hratt og ég undraðist á því hvað það eru ennþá margir túristar hérna. blessuðu litlu túrista-skinnin. ég brunaði svo heim eftir vinnu á black beauty af því að ég var dauðhrædd um að kofinn væri brunninn ofan af okkur. við skelltum nefnilega einni bakaðri kartöflu í ofninn sem við áttum eftir laugardags-grillið og ætluðum að gæða okkur á en útaf einhverri fitu í botninum á ofninum fylltist allt af reyk hérna á bergó og við stóðum bara bæði rauðeygð og hóstandi og vissum ekkert í hvorn fótinn við áttum að stíga. en það endaði allt vel. mental note: kaupa ofnhreinsi!
móa er að koma í kaffi til mín á eftir og ég ætla að bjóða upp á brauðið sem frúin ég bakaði á laugardaginn. ég vona að það sé ennþá gott þó að það sé dulítið eins og að borða steypu af því að það er svo þétt í því eitthvað. en enginn er smiður í fyrsta sinn og þetta var fyrsta brauðið af vonandi mörgum sem ég mun baka. mamma ætlar svo að bjóða mér á jómfrúna í kvöldmat og ég hlakka óskaplega til af því að mér finnst "smurrebröd" ómótstæðilega gott.
ég ætla að byrja að mála í kvöld, ég verð að byrja að mála í kvöld. það er erfitt að koma sér af stað og ég er með einhverja sköpunar-teppu. kannski af því að það er svo mikið af tilfinningum sem leika lausum hala í hausnum á mér. ég hefði þó haldið að það ætti nú að hjálpa til... ég ætla allavega að gera tilraun til að koma þessum miklu tilfinningum á strigann í kvöld. og svo þarf ég að andskotast til að gera leiðinlegu hlutina... fá vottorð um að ég sé í skólanum uppi í háskóla, fara með það í félagsþjónustuna svo að ég fái betri leigubætur, fara í bankann and that´s about it. ég skil ekki hvað ég mikla þetta fyrir mér...
ég held annars að ég sé að fá hálsbólgu.

ég fer ekki ofan af því... cheerios með léttmjólk er besti matur í heimi! ódýrt, hollt og gott...
ég er að reyna að vera dugleg við að taka vítamín þessa dagana... en það eina sem ég man eftir að taka er magnesíum og fólín-sýra (hljómar ekki vel þetta nafn...). bæði á að vera gott fyrir sálina og ekki vil ég taka neinar andskotans lundarlyftur (þunglyndislyf) og svo skilst mér að fólín-sýran sé mikilvæg fyrir allar konur á barneignaaldri. ég þyrfti hinsvegar að fara að venja mig á að taka járn, það er enn eitt dópið sem á að vera gott fyrir konur þar sem að við missum að meðaltali líter af blóði í hverjum mánuði eins og ég reiknaði hér út á bloggsíðunni ekki alls fyrir löngu. og svo tek ég náttúrulega "pilluna" svo að ég leggist nú ekki í ótímabærar barneignir, það vill enginn og allra síst ég. ég held reyndar að þessi fjárans pilla sem heitir því háfleyga nafni gracial láti mig fá bólurnar sem nú vafra um á andliti mínu því ekki er ég unglingur og ég ét lítið sem ekkert sælgæti. og svo eru brjóstin á mér óeðlilega stór, kenni "pillunni" líka um það.

við hjónaleysin erum sumsé að fara að halda grillveislu á morgun eða við verðum með heitt grill og vinir okkar geta svo komið með sinn eigins mat og veigar og grillað hjá okkur og drukkið áfengi. þetta verður einskonar innflutningspartý því við höfum enn ekki haldið neitt slíkt. en málið er að við eigum ekki grill og á mig herjar nú mikill kvíði yfir því. ég er nú orðin töluvert afslappaðri en ég var á árum áður, aðeins minni þjóðverji í mér nú en áður fyrr og ég ætlaði að taka grill-dæmið á "þetta reddast" viðhorfinu en það er einhvernveginn að bregðast mér núna... ég skil ekki hvað ég er að bulla... við kaupum bara fullt af einnota grillum og reddum þessu þannig. hvar ætli fáist ódýr kolagrill?

stundum þegar ég vil vera "fullorðins" horfi ég á fréttir í sjónvarpinu, ég hlusta reyndar alltaf á útvarpsfréttir en þegar ég vil vera extra "fullorðins" horfi ég líka á kastljósið. t.d. í kvöld ákvað ég að horfa á kastljósið og þar voru dagur b. og þessi móðursjúki í vinstri-grænum sem ég er svo hrifin af að tala um klofninginn mikla. og ég skal segja ykkur það og ég er ekki að ýkja að ég held ég hafi skilið svona í mesta lagi 5% af því sem þair voru að tala um. það fauk gersamlega útum gluggann þetta "fullorðins" þema mitt og ég varð enn sannfærðari um að ég sé vangefin eða með mikinn athyglisbrest. svona er þetta nú suma daga...
annars lítur út fyrir að ég muni ekki komast í eina einustu útilegu þetta sumarið og ég er mjög óhress með það, mjög svekkt.

ég og bryncí ætlum að stofna hljómsveit þegar hún kemur heim að norðan á sunnudaginn. ég veit ekki alveg hvað ég á að gera í þeirri hljómsveit nema kannski syngja því ekki var ég sett í hljóðfæranám sem barn og kann þess vegna ekkert á hljóðfæri... jú annars, reyndar kann ég á munnhörpu en ég veit ekki hvernig það á að passa inn í hljómsveitina. svo kann ég eitt lag á píanó, eitt lag á gítar og bassann í nokkrum mazzy star lögum... það er svona u.þ.b. það eina sem ég kann og mér finnst ég vera lítils virði fyrir vikið, sérstaklega þegar að maðurinn sem ég elska er tónlistar-snillingur... en það hlýtur að reddast.
ég er að velta fyrir mér nöfnum á nýju hljómsveitinni, dettur ekkert sérstakt í hug... kannski píkan eða kynferðislegt frávik... ég og bibbi vorum/erum í hljómsveitinni berklunum og höfum fram að þessu gert eitt lag sem við settum á disk. það stóð nú alltaf til að gera 12" vínilplötu í sumar með tveimur lögum á hvorri hlið... veit ekki alveg hvernig staðan er á því núna.
það er ósköp mikil leti í mér í dag, mig langar mest bara til að liggja undir teppi og horfa á vídjó... jafnvel að ég láti bara verða af því. það eru þó nokkrir hlutir sem ég þarf að fara að sinna, t.d. byrja að mála fyrir sýninguna okkar þuru sem verður 10. september. ég þarf enn og aftur að fara í bankann og gera sjálfa mig að athlægi útaf námslánunum, koma svo einhverju skipulagi á þessi fjárans fjármál mín og byrja að borga niður yfirdráttinn... bara svona til að sýna lit sko. ég er ekki alveg að skilja þessa útreikninga þarna hjá LÍN, ég er enn að velta vöngum yfir þessu rugli. er það virkilega svo að einstæðingur í leiguhúsnæði á að geta komist af með 62 þúsund á mánuði? er það virkilega???

fór til geðlæknisins snemma í morgun og reyndi þ.a.l. nýja strætókerfið í fyrsta skipti. ég hef fram að þessu lítið leitt hugann að því, annað en móðir mín sem ég held að hafi samtals talað um nýja strætókerfið við mig í tíu klukkutíma og ég vissi þess vegna ekki alveg hverju ég ætti von á. og þar sem að hún, geðlæknirinn asnaðist til að flytja stofuna sína upp í það vesæla helvíti á jörðu sem mosfellsbær er lá leið mín þangað. en nú er tíðin önnur, nú þarf ekki að taka sjö strætóa og vera tvo tíma á leiðinni upp í mosfellsbæ. vagninn stoppar bara á hlemmi núna og ég var tæpan hálftíma á leiðinni, það er ágætt. annars fékk ég vægt taugaáfall og viðbjóðs-nostalgíu kast þegar ég rúntaði þarna um. sá húsin sem ég hékk í heima hjá gömlum vinum, tré sem ég gróðursetti þegar ég var í andskotans únglingavinnunni, gamla skólann minn og þar sem læknirinn er með stofuna hékk ég iðulega fyrir utan á síðkvöldum, 14 ára, dauðadrukkin af landa og í kraftgalla... stundum í únglingasleik ef að ég var "heppin". djöfull skal ég aldrei búa í mosfellsbæ aftur! en að öllu þessu slepptu var ósköp gott að fá að tala út um allt, kollurinn á mér skýrðist aðeins og ég held m.a.s. að ég hafi orðið enn ástfangnari en ég var þegar ég vaknaði í morgun, ef það er hægt. úff hvað ég er ástfangin, ég er að fá legusár af ást...

ég hef alls engar áhyggjur af því að ég sé að eldast, það er óumflýjanlegt og því til lítils að vera að ergja sig á því. ég geri mér algjörlega og fulla grein fyrir því að kannski muni ég einhvern tímann verða gráhærð og fá hrukkur og það angrar mig ekki hið minnsta. ég hef komist að því að appelsínuhúð er líka óumflýjanleg og þess vegna er líka ástæðulaust að vera að velta sér uppúr því.
ég hlakka alltaf til að eiga afmæli, sama hversu gömul ég er að verða hverju sinni. afmælisdagurinn er fyrir mér eins og ný byrjun, ekki nýársdagur eins og hjá svo mörgum. nýtt upphaf... ég á eiginlega ekki til orð yfir hrifningu minn á tímanum og hvernig hann líður og hvað mér finnst gaman að eldast. það er þess vegna spennandi staðreynd að eftir tæpa sjö mánuði verð ég 27 ára og ég get ekki beðið eftir því. þó ykkur að segja og þeir vita það sem þekkja mig að ég kæmist auðveldlega upp með að segjast vera tvítug, jafnvel 18 ára. fólki finnst þetta víst kostur þó ég hafi enn ekki orðið vör við það. það eru t.d. bara tvær vikur síðan ég var spurð um skilríki þegar ég var að kaupa mér sígarettur. það er 18 ára aldurstakmark þegar kemur að sígarettukaupum einstaklinga. svo tæknilega séð gæti ég sagst vera 17 ára...
en ég velti því líka fyrir mér hvaða stöðluðu ímynd aldur hefur, hvað maður á að vera búin að afreka þegar maður er orðin ákveðið gamall samkvæmt reglum samfélagsins. reglur sem að við höfum sjálf búið til en hafa blessunarlega breyst í tímans rás svo að pressan á að "fullorðnast" er kannski ekki alveg sú sama og hún var fyrir nokkrum árum eða svona áratug eða tveimur síðan.
og ég er 26 ára... ég á ekki íbúð og ég get í hreinskilni sagt að ég er ekki alveg að sjá það fyrir mér að mér muni nokkurn tímann takast að kaupa slíkan grip, allavega ekki í náinni framtíð og það angrar mig ekki.
yfirdrátturinn minn hefur farið hækkandi síðan ég bjó í danmörku fyrir sex árum síðan og er orðinn svo hár að hann er nánast eins og hluti af mér, eins og annar útlimur sem ég mun aldrei losna við. á angurs-skalanum 1 - 10 angrar það mig svona upp í 3. ég á stundum ekki peninga fyrir mat þegar það eru alveg tvær vikur, stundum þrjár eftir af mánuðinum. það pirrar mig ekki svo mikið, það pirrar mig meira þegar ég á ekki fyrir sígarettum. ég hef reyndar tekið ákvörðun um að hætta að hafa áhyggjur af peningum, það er eins og allt hitt, til einskis að hafa áhyggjur af. ég veit alveg að ég mun aldrei búa á götunni og borða kattamat úr dós af því bara ég veit það, það er staðreynd og svo á ég góða að.
ég er ógift og ég á kærasta sem er þremur árum yngri en ég og ég veit ekki alveg hver er skoðun mín á giftingum... ég veit að mér finnast brúðkaup mjög rómantísk og stundum hanna ég kjól í huganum sem að ég myndi vilja gifta mig í, ég ímynda mér matinn í veislunni og hvar ég myndi vilja giftast og þar fram eftir götunum. en það er einhvern veginn eins og dægradvöl hugans, ég hef engar áhyggjur af því, ég veit ekki einu sinni hvort ég muni giftast þó að það væri ósköp indælt ef einhver vildi það, giftast mér og það myndi gerast. en akkúrat núna er ég bara svo skotin og það er svo gaman að eiga kærasta eins og örninn sem ég ann svo heitt að mér væri sama þó ég ætti bara kærasta allt til dauðadags...
og mig hryllir við barneignum. það klingir ekki vitund í eggjastokkunum á mér, mér finnast m.a.s. flest börn fyrir utan litla frænda hann ástþór örn, ísold hennar móu og úlf hennar bryncíar hund-leiðinleg. ég get ekki hugsað mér að verða móðir fyrr en í fyrsta FYRSTA lagi eftir 2-3 ár... höfum það 3...
svo er það náttúrulega þetta með röddina, líklega aðal ástæðan fyrir því að fólk heldur stöðugt að ég sé 17 ára. ég veit ekki hvort ég ætti að fara til læknis útaf því, ég veit ekki hvort það gæti almennilega verið ég án helíum-raddarinnar... svona hugsar 26 ára tinna.

mér er spurn með eitt... ætli þjóðin væri jafn flemtri slegin yfir þessu máli þarna með fyrrum framkvæmdastjóra KEA og feðraorlofið hans ef að sá sem umræddi væri kona og hennar fæðingarorlof? hversu oft ætli að sama rökleysan eigi sér stað með konur en enginn veitir því nokkra eftirtekt?

We don't see things as they are, we see things as we are.
Anais Nin

nýjustu fréttir: fór í kringluna með þuru og viti menn! ég fann þessa ansi hreint fallegu, tæknilegu og kónga-bláu brauðrist í byggt&búið. ég sagði ykkur það! og hún var m.a.s. á tilboði, 1.700 krónur. billegt!!! ha!?!?!?!
annars á ég aftur von á matargesti í kvöld. birtan mín er að koma í mat til mín, en þó bara í afganga frá því í gær. það er ekkert verra... örninn minn er á fullu í upptökum þessa dagana, litlu drengirnir í shadow parade að fara að gefa út plötu. allt að gerast. ég hlakka svo óskaplega til þegar gripurinn verður til og það er orðið nokkuð augljóst að það liggur fyrir mér að vera grúppía... svona með tilliti til valsins míns á kærustum... hmmm... hann er yndi... ég fæ bara í hnén að hugsa um hann...

ef einhver er á leiðinni til bandaríkjanna þá vantar mig dáldið úr victoria´s secret...

bauð dóru litlu í mat í gær. ég færist nær og nær þeim draumi að ég vilji verða kokkur þegar ég verð stór. alveg eins og kata systir. ég hef óskaplega gaman af eldamennsku þó ég gæti ekki bjargað lífi mínu þegar kemur að því að fara eftir uppskriftum, er með öllu ófær um það. það sem mér finnst skemmtilegast við eldamennskuna er ekki endilega útkoman heldur það að ég sé að fæða þá sem mér þykir vænt um, ég elda oftast fyrir þá sem mér standa næst. þetta er svona svipuð tilfinning og ég fæ þegar ég gef vinum mínum góðar jóla- eða afmælisgjafir.
ég fór í ljós í gær, fannst ég vera orðin eitthvað aids-leg. það tekur alltaf örlítið á fyrir mig að fara í ljós útaf fólkinu sem vinnur á þessum sólbaðstofum, leður-fólkinu eins og ég kalla það. það eru annars bara fordómar í mér því það er ekki neitt yfir framkomu þeirra að kvarta, allir voða huggulegir. en þetta er leifar af gömlum draugum í sálinni á mér, óttinn við hvað öðrum finnst um mig. þetta hefur þó batnað til muna, áður en ég byrjaði að greiða úr sálarflækjunum fyrir þremur árum gat ég varla farið inn í búð án þess að líða eins og alsberum mongólíta. nú er tíðin önnur, nú hef ég tilverurétt eins og hver annar og líður ekki eins og flugunni í súpunni. og vel á minnst... ég á einmitt þriggja ára geðsjúklingaafmæli um þessar mundir, það hefur heilmikið vatn runnið til sjávar á þessum þremur árum og ég er ekki sama tinnan og ég var þá. eða jú, kannski sama en aðeins betri...
mér sýnist á öllu að hún dóttir mín, dimmalimm stefni hraðbyr í forstjórastöðuna hér í hverfinu. þetta litla smávaxna kattar-kríli setur það ekki fyrir sig að þurfa að lumbra á síamsköttum sem eru á stærð við kálfa, þeir sem þekkja til katta vita líka að síamskettir eru þeir furðulegustu eða norskum skógarköttum sem líkjast meira ljónum en nokkurn tímann köttum. ég finn fyrir móðurlegu stolti þegar ég heyri í henni gargandi úti á götu að verja hornið sitt. sjaldan fellur eplið langt frá eikinni...
eftir ljósa- og bónusferð í gær kom ég við í þorsteini bergmann á leiðinni heim. ég hugsaði með mér að það væri eigingjarnt að eyða peningum bara í sjálfa mig, kaupa mér skó eða föt þar sem að örninn minn hefur eiginlega fram að þessu verið "the money-bags" á heimilinu svo að ég ákvað að fara milliveg. mig langaði til að kaupa eitthvað smá og millivegurinn var þess vegna að kaupa eitthvað til litla heimilisins okkar sem að ég er óskaplega stolt af. mig langaði að sjáfsögðu í allt inni í þorsteini bergamann, yndisleg búð en endaði á að kaupa eftirfarandi hluti:

3 bolla með blómamunstri og undirskálum sem ég er búin að girnast í nokkrar vikur
2 kökudiska með svona 60´s munstri
2 græn glös
mjólkurkönnu, svona lítil sem að maður hefur með í kaffiboðum sem er í laginu eins og kusa og mjólkin kemur út um munninn á henni
kringlóttan bakka með væminni kisumynd á til að bera fram teið þegar ég held öll þessu stórfenglegu teboð mín

og allt þetta kostaði bara 2.700 krónur. það kalla ég vel sloppið!
nú vantar okkur bara hraðsuðuketil, þessi sem við eigum núna er hálftíma að sjóða vatn í tvo bolla og gerir mig alveg gráhærða. einu mistökin sem ég hef gert í IKEA... brauðrist þar sem að við geymum oftast brauðið okkar í frystinum og teketil af því að við þömbum te hérna á bergstaðastrætinu eins og við fáum borgað fyrir það. ég er núna að mana mig upp í að fara í kringluna og kíkja í byggt&búið, þar rambar maður stundum á ódýra hluti eins og brauðrist eða hraðsuðuketil.
see ya!

halló allir saman!
jæja, þá er ég komin heim úr sveitinni, birtist í gærkveldi eftir viðbjóðslegustu rútuferð sem ég hef upplifað. mig grunar að rútubílstjórinn sem að var stúlka, ekki mikið eldri en tvítug hafi verið í einhverju annarlegu ástandi, kannski freðin eða þaðan af verra. auk þess var svo mikið rok að ég var á nokkrum tímapunktum dauðhrædd um að ég þyrfti að mæta á fund feðra minna í rútubíl. ekki virðulegasta himna-ferðin...
annars var fínt í sveitinni, gott að vera með stóru systur sem er eiginlega næstum eins og mamma mín og ég hef uppgötvað ástríðu mína í að leggja fínt á borð. þetta leið tiltölulega fljótt enda oftast nær nóg að gera þó að hjartað í mér væri stundum af rifna af söknuði eftir erninum sem var á dalvík. ég óskaði þess iðulega eða mjög oft að ég væri þar hjá honum þó að eftir á að hyggja hefðu aðstæðurnar bara orðið vandræðalegar með tilliti til fyrrverandi eiginkvenna "and all". en í arnarfaðm skreið ég þegar ég kom í bæinn og þar á ég heima. kannski ég geti bara farið næsta ár á fiskidaginn mikla... það væri skemmtilegt.
ég er einhvernveginn búin að tapa hreinskilninni, ég er allt í einu farin að hafa áhyggjur af því hverjir séu að lesa þetta blogg, finnst ég þurfa að passa mig á því hvað ég skrifa sem er mjög erfitt af því að þá finnst mér ég ekki eiga neitt erindi hingað. og það er kannski bara merki um að ég eigi að taka mér frí... það er frá heilmiklu að segja, því get ég lofað ykkur, mér líður næstum illa yfir því að geta ekki skrifað allt sem ég er að hugsa. núna skil ég hvernig venjulegu fólki líður með öll sín leyndarmál... en kannski ætti ég ekkert að vera að þegja, kannski ætti ég bara að segja ykkur frá því að ég var veik og kannski ætti ég að segja ykkur frá því hversu mikil angist getur fylgt því að vera svona ástfangin þegar maður elskar sjálfan sig ekki alveg nógu mikið. en kannski geymi ég það bara fyrir geðlækninn sem ég sendi tölvupóst í morgun og bað um að fá að hætta í fríinu. ég verð að tala...